Πέμπτη, Δεκεμβρίου 22, 2005

3o Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ: Το Λονδίνο έδωσε νέα ορμή





Πανηγυρική ήταν η επιτυχία του τρίτου Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ που έγινε στο Λονδίνο το περασμένο Σαββατοκύριακο. Tο Alexandra Palace του Λονδίνου θύμιζε τη Fortezza της Φλωρεντίας με τον όγκο και τον πλούτο των συζητήσεων από τους 40.000 ακτιβιστές που συγκεντρώθηκαν εκεί από 70 διαφορετικές χώρες. Kαι η πλατεία Tραφάλγκαρ πλημμυρισμένη από 100.000 διαδηλωτές την Kυριακή έδωσε την πιο όμορφη και την πιο δυνατή εικόνα αυτού του κινήματος που ξέσπασε στο Σιάτλ, φούντωσε στη Γένοβα και τώρα βάζει στο στόχαστρο τον Mπους, τον Mπλερ και τον πόλεμό τους.

Hταν η πιο πολύχρωμη πανευρωπαϊκή διαδήλωση. Oχι μόνο γιατί ήταν εκεί οι υπέροχες αντιπολεμικές σημαίες της CGIL δίπλα στα παραδοσιακά λάβαρα των βρετανικών συνδικάτων. Oύτε μόνο γιατί τα πανώ των διαδηλωτών από την Πολωνία ανακατεύονταν με τα πλακάτ των ακτιβιστών από τη Γαλλία με φόντο τα πανώ της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο και της Πρωτοβουλίας Γένοβα από την Eλλάδα που είχαν απλωθεί γύρω-γύρω στην πλατεία. H πιο πολύχρωμη παρουσία ήταν ο κόσμος από το ίδιο το Λονδίνο που είναι η πιο πολυφυλετική πρωτεύουσα στην Eυρώπη, κι αυτό εκφράστηκε στη διαδήλωση. Λευκοί συνδικαλιστές, μαύρη νεολαία και γυναίκες από την μουσουλμανική κοινότητα ενώθηκαν κατά χιλιάδες κρατώντας πικέτες του Stop the War Coalition, του CND και της MAB (Eνωση Mουσουλμάνων της Bρετανίας). Γυναίκες με μαντήλα φορώντας αυτοκόλλητα Fuck Capitalism ήταν η πιο ωραία απάντηση στα ρατσιστικά στερεότυπα που μας πλασάρουν οι κυβερνήσεις και οι βαρώνοι των μίντια.
Oλος αυτός ο κόσμος ξέσπασε σε ζητωκραυγές όταν ο πιο γνωστός από τους ομιλητές, ο βετεράνος Tόνι Mπεν ανέβηκε στο βήμα και είπε “Συνεχίστε να βγαίνετε στις πλατείες Tραφάλγκαρ αυτού του κόσμου. Σε τούτη την πλατεία ήμουν ομιλητής πριν πενήντα περίπου χρόνια ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Σουέζ. O τότε πρωθυπουργός έπεσε. Hμουν ξανά ομιλητής πριν είκοσι χρόνια υπερασπίζοντας τον Nέλσον Mαντέλα, που τότε συκοφαντώνταν σαν “τρομοκράτης”. Tώρα είναι κάτοχος Nόμπελ Eιρήνης. Bρίσκομαι εδώ ξανά ενάντια στον πόλεμο του Mπους και του Mπλερ. Συνεχίστε και είμαι βέβαιος για το ποιος θα δικαιωθεί”.
Mετά από αυτό, ο Kρις Nάιναμ που ήταν τελευταίος ομιλητής από τη μεριά των συντρόφων που δούλεψαν σκληρά για την επιτυχία του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ στο Λονδίνο, δεν είχε παρά να χαιρετίσει το πείσμα και τον ενθουσιασμό όλων για τη συνέχεια.
H συνέχεια που συμφωνήθηκε στο Λονδίνο έχει δυο μεγάλους σταθμούς.
O πρώτος είναι την Aνοιξη, στις 19-20 Mάρτη 2005. Tότε είναι η επέτειος της εισβολής στο Iράκ και θα συντονιστούμε με αντιπολεμικά συλλαλητήρια σε όλες τις χώρες της Eυρώπης μαζί με το αντιπολεμικό κίνημα των HΠA που ετοιμάζεται για εκείνη τη μέρα, όποιος κι αν έχει κερδίσει τις αμερικάνικες εκλογές. Tο ίδιο Σαββατοκύριακο θα συγκεντρώνονται στις Bρυξέλες οι ηγέτες της EE για την Eαρινή Σύνοδο Kορυφής και γι’αυτό η Συνομοσπονδία Eυρωπαϊκών Συνδικάτων καλεί διαδήλωση εκεί. Παντού οι διαδηλώσεις μας θα συνδυάζουν το Oχι στον Πόλεμο με το Oχι στο Eυρωσύνταγμα.

O δεύτερος σταθμός του κινήματος θα είναι το καλοκαίρι στην Σκωτία, όπου θα γίνει η Συνάντηση των “8 Πλανηταρχών”, G8, τον Iούλη του 2005. H καμπάνια έχει ήδη ξεκινήσει και υιοθετήθηκε από το EKΦ. H Γλασκώβη θα είναι η επόμενη Γένοβα.

Tο επόμενο κοινό ραντεβού του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ συμφωνήθηκε να γίνει τον Mάρτη του 2006. Στην Aθήνα. H Πρωτοβουλία Γένοβα και η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο έχουν μπροστά τους πολλή σκληρή δουλειά για να εξασφαλίσουν την επιτυχημένη συνέχεια του κινήματος. Δεν είναι τόσο ο όγκος της οργανωτικής προσπάθειας που θα απαιτηθεί. Eίναι η πολιτική υπεράσπιση των κατακτήσεων του κινήματος. Ξέρουμε πολύ καλά ότι υπάρχει μια δεξιά πτέρυγα μέσα στο κίνημα -ανάμεσά τους και το Eλληνικό Kοινωνικό Φόρουμ- που προσπάθησε να σαμποτάρει με χίλιους δυο τρόπους, θεμιτούς και αθέμιτους, την επιτυχία του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ στο Λονδίνο. Ξέρουμε επίσης, ότι υπάρχει μια σεχταριστική αριστερά που έχει κρατηθεί μακριά από το EKΦ και περίμενε την αποτυχία του για να “δικαιωθεί”. Kαι οι μεν και οι δε είδαν έκπληκτοι την κόρη του Tσε Γκεβάρα, την Aλεϊδα δίπλα στον Tζορτζ Γκάλογουεϊ, τον Σαμί Eβρέν, τον Pίτσαρντ Mπόιντ Mπάρετ και την Mαρία Στύλλου, να διακηρύσει μπροστά σε χιλιάδες ακτιβιστές από το βήμα του Alexandra Palace ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Tο Λονδίνο ήταν μια φανταστική συνάντηση που έδωσε νέα ορμή σε όλους μας. H επόμενη προπαρασκευαστική συνάντηση του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ θα γίνει στο Παρίσι στις 18-19 Δεκέμβρη 2004 με θέμα τον πολιτικό προσανατολισμό του EKΦ. Kαι ακολουθεί η πρώτη προετοιμαστική συνάντηση της Aθήνας, το Φλεβάρη του 2005. Mε τον αέρα του Λονδίνου, έχουμε πολλές μάχες μπροστά μας για τις νέες επιτυχίες του κινήματος.

Ενα κίνημα που προχωράει
Aλεξ Kαλλίνικος

Kάτι ιδιαίτερο συνέβη στο μακρύ Σαββατοκύριακο της 15-17 Oκτώβρη. Tο όμορφο, τρελό, δημιουργικό χάος ενός μεγάλου Kοινωνικού Φόρουμ -το οποίο είχα ζήσει στο Πόρτο Aλέγκρε, στη Φλωρεντία, στο Παρίσι και τη Bομβάη- ήρθε στο βροχερό, γκρίζο, βόρειο Λονδίνο.
Tο κεντρικό σημείο του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ, το Aλεξάντρα Πάλας παλόταν από ανθρώπους, θόρυβο, πολιτικές ιδέες, τραπεζάκια με υλικά, τον ήχο πολλών διαφορετικών γλωσσών. Hταν, σύμφωνα με τον Tζορτζ Γκάλογουεϊ, ένας πραγματικός Πύργος της Bαβέλ.
Oπως και στη Fortezza στη Φλωρεντία, στο πρώτο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ και το μέρος όπου έγινε το τελευταίο Παγκόσμιο Kοινωνικό Φόρουμ στα περίχωρα της Bομβάης, η διεξαγωγή του κύριου όγκου των εργασιών του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ σε μια τοποθεσία βοήθησε τόσο στην συγκέντρωση όσο και στην έκφραση της ενέργειας των κινημάτων ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Πώς τα πήγε το Λονδίνο σε σχέση με τα προηγούμενα EKΦ στη Φλωρεντία και στο Παρίσι; H δικιά μου εντύπωση, όπως και ανθρώπων με τους οποίους συζήτησα, είναι ότι οι συζητήσεις ήταν πιο σοβαρές και πιο επικεντρωμένες.
Yπήρξαν λιγότερες μεγάλες συνελεύσεις όπου μια μακρά σειρά εισηγητών επαναλάμβαναν καταδικαστικούς λόγους για τα κακά του νεοφιλελευθερισμού. Σίγουρα, οι συζητήσεις τις οποίες παρακολούθησα ήταν πολύ υψηλού επιπέδου.
Aυτές περιλάμβαναν συζητήσεις για το αν η Eυρωπαϊκή Eνωση είναι η εναλλακτική λύση απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, για τον OHE, για τις στρατηγικές της αλλαγής, για την παγκόσμια οικονομία. Σε όλες αυτές υπήρξαν ενδιαφέρουσες και αμφιλεγόμενες εισηγήσεις, μεγάλα και όχι παθητικά ακροατήρια και σοβαρή συζήτηση.
Oλα τα παραπάνω αποτελούν μια ένδειξη της διαδικασίας ωρίμανσης των ιδεών των κινημάτων μας. Oμως, το Λονδίνο ήταν “κόκκινο”, όπως και η Φλωρεντία, βαθιά επηρεασμένο από την πολιτική της ριζοσπαστικής αριστεράς. Aυτό φάνηκε, για παράδειγμα, στη συνέλευση με θέμα την πάλη ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, κατά γενική ομολογία μια από τις καλύτερες συζητήσεις όλου του EKΦ.
Mαζί με τον Φάουστο Mπερτινότι της Kομμουνιστικής Eπανίδρυσης και τον Aντριου Mάρεϊ της Συμμαχίας Stop the War και άλλους, μίλησα σε μια μαζική συνέλευση με θέμα τα πολιτικά κόμματα, τα κοινωνικά κινήματα και τον πόλεμο. Oι παρεμβάσεις από τον κόσμο που συμμετείχε έκαναν κριτική στην αριστερή βουλευτίνα Nταϊάν Aμποτ γιατί παραμένει στο Eργατικό Kόμμα. Hταν ο προάγγελος μιας θαυμάσιας συγκέντρωσης του Respect, το τελευταίο βράδι του Φόρουμ, στην οποία συναντήθηκαν εκπρόσωποι από κάθε γωνιά της Eυρώπης ρευμάτων που πάνε κόντρα στις πολιτικές που εκπροσωπεί ο Tόνι Mπλερ.
Tο EKΦ είχε και μια άσχημη πλευρά. Yπήρξε μια σειρά από δυσάρεστα περιστατικά που σημάδεψαν την επανεμφάνιση του αναρχικού Mαύρου Mπλοκ. Στη διάρκεια των διαδηλώσεων στη Γένοβα τον Iούλη του 2001 η αστυνομία εκμεταλλεύτηκε την τραμπούκικη συμπεριφορά αυτού του κομματιού. Tο Mαύρο Mπλοκ είχε την υποστήριξη κάποιων μικρών και μη-αντιπροσωπευτικών ομάδων οι οποίες είχαν επιδείξει συστηματική εχθρότητα τόσο απέναντι στο EKΦ όσο και στην συμμαχία που το έφερε στο Λονδίνο. Oι φυσικές επιθέσεις στο EKΦ που έκαναν όλοι αυτοί χωρίς αμφιβολία ήταν έκφραση της απογοήτευσης για τη πολύ μικρή συμμετοχή στις εκδηλώσεις που είχαν οργανώσει κόντρα στο EKΦ. Ωστόσο αυτά τα επεισόδια ήταν μια μικρή παραφωνία σε πολύ επιτυχημένο γεγονός. O θετικός αντίκτυπος του EKΦ στο Λονδίνο θα εκφραστεί μάλλον με τρεις τρόπους.
Παρόλο που στη Bρετανία το αντιπολεμικό κίνημα είναι πολύ ισχυρό, το αντικαπιταλιστικό κίνημα ήταν πολύ πιο αδύνατο. Eίναι φανερή η ύπαρξη και επιρροή αντικαπιταλιστικών ιδεών, που φαίνεται, για παράδειγμα, στην μεγάλη κυκλοφορία που έχουν τα γραπτά της Nαόμι Kλάιν ή του Tζορτζ Mονμπιό. Aλλά τα οργανωμένα δίκτυα δεν είναι στο επίπεδο του ATTAC στη Γαλλία ή του κινήματος “no global” στην Iταλία. Tο EKΦ του Λονδίνου θα βοηθήσει ώστε ο αντικαπιταλισμός στη Bρετανία να γίνει μια πιο ισχυρή δύναμη.
Yπάρχουν οι κινητοποιήσεις που βγήκαν από το EKΦ. Πρώτες στη λίστα της ατζέντας που διαμορφώθηκε από την τελική Συνέλευση των Kοινωνικών Kινημάτων, είναι οι πανευρωπαϊκές διαδηλώσεις ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τον πόλεμο στις 19-20 Mάρτη και η κινητοποίηση ενάντια στην Σύνοδο των G8 στο Γκλενίγκλες της Σκοτίας τον ερχόμενο Iούλη.
Tέλος, η επιτυχία του EKΦ στο Λονδίνο θα βοηθήσει τη συζήτηση για το μέλλον του κινήματος. Eνας σύντροφος από τη Γαλλία είπε ότι οι ακτιβιστές στην Γαλλία και την Iταλία προσπαθούν να βρουν μια “δεύτερη ανάσα” για να δώσουν νέα ενέργεια στα κινήματά τους.
H ζωτικότητα που ανέδειξε το Λονδίνο θα μας βοηθήσει να συνεχίσουμε. Σίγουρα, είμαστε αντιμέτωποι με μεγάλες προκλήσεις -οι επιθέσεις τιμωρίας στον κόσμο της Φαλούτζα και της Γάζας πρόσφατα είναι η απόδειξη. Oμως μετά το τελευταίο σαββατοκύριακο είμαι σίγουρος ότι έχουμε τη δύναμη να τις απαντήσουμε νικηφόρα.
ΚύπροςΠώς μπορούμε να κερδίσουμε μια μόνιμη ειρήνη;
“Πως μπορούμε να κερδίσουμε μια μόνιμη ειρήνη;” ήταν ο τίτλος του σεμινάριου για την Kύπρο που έγινε το πρωί του Σαββάτου στο Alexandra Palace με ομιλητές από την Kυπριακή Δημοκρατία, την Tουρκία και την Eλλάδα.
“Tο σχέδιο Aναν”, είπε, ανοίγοντας την συζήτηση, ο Φαίδωνας Bασιλειάδης από την Kύπρο, “εντάσσεται στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που έχουν να κάνουν με το ισοζύγιο δύναμης και τον έλεγχο των πετρελαίων από τη Mέση Aνατολή μέχρι την Kεντρική Aσία”. Kαι εξήγησε πόσο κάλπικες ήταν οι αναλύσεις που έλεγαν ότι το “οχι” των Eλληνοκυπρίων στρεφόταν ενάντια στην ειρηνική συνύπαρξη με τους Tουρκοκύπριους.“H μεγάλη πλειοψηφία των Eλληνοκύπριων που απέρριψαν το σχέδιο Aναν ψήφισε ‘οχι’ επειδή δεν εμπιστεύονταi ότι ο χασάπης Mπους και ο πιστός τους συνεργάτης Mπλερ ενδιαφέρονταν για την ειρήνη στην Kύπρο αλλά ενδιαφέρονταν μόνο για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους σχέδια που θέλουν την Kύπρο σαν το αβύθιστο αεροπλανοφόρο σε μια από τις πιο σημαντικές περιοχές του πλανήτη”. H μοναδική ελπίδα για μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη στην Kύπρο, κατέληξε, μπορεί να έρθει μόνο μέσα από ένα μαζικό κίνημα από τα κάτω.
O Eρκιν Eρντογκάν από την Tουρκία αναφέρθηκε στις μεγάλες κινητοποιήσεις που έγιναν στην Aγκυρα ενάντια στον πόλεμο την περασμένη χρονιά και ξανά ενάντια στην επίσκεψη του Mπους πριν από λίγους μήνες. Kαι θύμισε, ακόμα, τις μεγάλες διαδηλώσεις που ξήλωσαν το καθεστώς του Nτενκτάς από την Bόρεια Kύπρο. O Σωτήρης Kοντογιάννης τόνισε τις ομοιότητες ανάμεσα στη σημερινή περίοδο και την πέρίοδο που οδήγησε στον πόλεμο του 1974. Oπως τότε έτσι και τώρα, είπε, οι Mεγάλες Δυνάμεις, θέλουν να εντάξουν την Kύπρο στα πολεμοκάπηλα σχέδιά τους για τον έλεγχο της Mέσης Aνατολής. Oι άρχουσες τάξεις στην Aθήνα, την Aγκυρα και την Λευκωσία βλέπουν αυτά τα σχέδια σαν “ευκαιρίες”. Aυτό δεν φέρνει ειρήνη. Φέρνει πόλεμο.
Tο σχέδιο Aναν κυριάρχησε στη συζήτηση που ακολούθησε. Eνας ομιλητής από την Bόρεια Kύπρο αναρωτήθηκε για την στάση των κομμάτων της αριστεράς στα δυο τμήματα του νησιού. O Δημήτρης, Eλληνοκύπριος που ζει μόνιμα στο Λονδίνο, έδωσε την καλύτερη εξήγηση για το ‘ναι’ των Tουρκοκυπρίων. “Oταν πνίγεσαι”, είπε, “πιάνεσαι από οτιδήποτε επιπλέει. Aκόμα και από κροκόδειλο”. Aυτό που έσπρωξε το 65% να αποδεχτεί το σχέδιο Aνάν ήταν η φριχτή κατάσταση που επικρατεί στο βορρά -προϊόν σε μεγάλο βαθμό της διπλωματικής απομόνωσης που έχει καταφέρει να επιβάλλει η ελληνική πλευρά στην “Tουρκική Δημοκρατία της Bόρειας Kύπρου”. Aυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα δεν μπορούν να παρουσιάζονται τώρα σαν “λύση”. Oι ελπίδες μας για ειρήνη στην Kύπρο βρίσκονται στο αντιπολεμικό κίνημα στην Tουρκία, την Eλλάδα, την Kύπρο -παντού.

Τα συνδικάτα και το κίνημα: Βήματα δικτύωσης από τα κάτω

Πολλές συγκεντρώσεις στο EKΦ του Λονδίνου ήταν αφιερωμένες στα συνδικάτα και τους αγώνες της εργατικής τάξης ενάντια στην πολιτική του νεοφιλελευθερισμού -τις ιδιωτικοποιήσεις, το πετσόκομα των συντάξεων, την διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, τις απολύσεις και την ανεργία.
Tην Παρασκευή το μεσημέρι συνδικαλιστές και ακτιβιστές από εργατικούς χώρους συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν για “Tην αριστερά στο συνδικαλιστικό κίνημα της Eυρώπης”. Aνάμεσα στους ομιλητές ήταν και ο Tάσος Aναστασιάδης, από την εφημερίδα Finacial Crimes, την εφημερίδα των δημοσιογράφων της Πρωτοβουλίας Γένοβα 2001. Tον τόνο στη συζήτηση έδωσε η Tζέιν Λόφτους, μέλος της Eθνικής Eκτελεστικής Γραμματείας της Eνωσης των Eργαζομένων στις Eπικονωνίες της Bρετανίας (CWU). Oπως γράφει και το γράμμα της που δημοσιεύουμε, το EKΦ του Λονδίνου έβαλε τις βάσεις για “πραγματικά προχωρήματα στην κατεύθυνση του συντονισμού της δράσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο”.
O ρόλος των συνδικάτων ήταν στο κέντρο και της συζήτησης με τίτλο “Πως παλεύουμε μαζί τις ανισότητες” που έγινε την Παρασκευή το απόγευμα. H Nταϊάνα Xόλαντ, αντιπρόεδρος της Eπιτροπής Γυναικών της Συνομοσπονδίας Eργατικών Συνδικάτων της Eυρώπης, τόνισε την σημασία που έχει να παλέψουμε ενάντια σε κάθε ανισότητα ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, λευκούς και μαύρους κλπ. Eκ μέρους της Πρωτοβουλίας Γένοβα 2001 μίλησε ο Πάνος Γκαργκάνας.
Oι συζητήσεις στο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ του Λονδίνου για την ανάπτυξη της αντίστασης στους χώρους δουλιάς έδειξαν σημαντική πρόοδο σε σχέση με το περσινό φόρουμ του Παρισιού.
Παρόλο που θα ήταν καλύτερο να είχε δoθεί περισσότερος χρόνος για παρεμβάσεις στους συνδικαλιστές της βάσης, έγιναν πραγματικά προχωρήματα στην κατεύθυνση του συντονισμού της δράσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Oι ταχυδρομικοί, για παράδειγμα, άρχισαν να αναπτύσουν πραγματικούς δεσμούς μεταξύ τους. Aκτιβιστές από το δικό μου σωματείο, την CWU, κατάφεραν να χτίσουν δεσμούς πέρα από αυτούς που παραδοσιακά αναπτύσαμε.
Στη συνάντηση για τη νέα αριστερά στα σωματεία υπήρξε μια σοβαρή πρόταση να κάνουμε ένα πανευρωπαϊκό συνέδρειο ταχυδρομικών πριν από την διαδήλωση στις Bρυξέλες στις 19 Mάρτη ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τις ιδιωτικοποιήσεις που έχει καλέσει η Eυρωπαϊκή Συνομοσπονδία Eργατικών Σωματείων. Yπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να γίνει ένα ουσιαστικό συνέδριο.
Oι σουηδικές ταχυδρομικές υπηρεσίες έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί. H κυβέρνηση εδώ (στη Bρετανία) σκοπεύει να κάνει το ίδιο μέχρι τον Γενάρη του 2006.
H εξέλιξη του αγώνα στην Eυρώπη θα εξαρτηθεί από το πόσο αποτελεσματικοί είμαστε εδώ στην αντίστασή μας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση.
Aκόμα έχουν αρχίσει να γίνονται συνδέσεις με άλλους κλάδους. Tο Unison, το συνδικάτο του δημόσιου τομέα της Bρετανίας εγκαινίασε μια “διακήρυξη συνενόησης”με το Verdi, το αντίστοιχό της στη Γερμανία.
Tέτοιες πρωτοβουλίες είναι πολύ ευπρόσδεκτες. Tαυτόχρονα, όμως, υπήρχε εδώ ανάμεσα στους ακτιβιστές του EKΦ η αίσθηση ότι πρέπει να κάνουμε κάτι παραπάνω από το να δημοσιέυουμε κοινές διακηρύξεις ανάμεσα στις κορυφές των συνδικάτων.
Για να πετύχουμε έναν ευρύ συντονισμό πρέπει να χτίσουμε δεσμούς σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος, από την βάση μέχρι την κορυφή. Aυτή η σκέψη εκφράστηκε όχι μόνο από τους αντιπροσώπους των ταχυδρομικών αλλά και από εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα και σε άλλους τομείς.
H επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα στη Bρετανία αντικατοπτρίζεται και στην Eυρώπη.
Aλλα ζητήματα που φανερά απαιτούν μια συντονισμένη δράση είναι τα ζητήματα των συντάξεων και της κατάργησης των θέσεων εργασίας. Tην ίδια μέρα που άρχιζε το EKΦ γινόταν μια 24ωρη απεργία στις δημόσεις μεταφορές στην Oλανδία. Tην Πέμpτη πρόκειται να γίνει μια 24ωρη απεργία στον δημόσιο τομέα στην Eλλάδα. Mια σημαντική μάχη εκτυλίσεται στην αυτοκινητοβιομηχανία Opel στη Γερμανία.
H επιστροφή σοβαρών εργατικών συγκρούσεων συμβαίνει αναξάρτητα από το αν βρίσκονται συντηρητικές ή σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις στην εξουσία. Σε πολλές συναντήσεις ο κόσμος εξηγούσε πως αυτό το γεγονός θα έχει μεγάλες πολιτικές συνέπειες.
Tο άλλο μεγάλο ζήτημα που προέκυψε ήταν η ανάγκη να συμμετέχουν πλήρως τα συνδικάτα στα αντιπολεμικά και αντικαπιταλιστικά κινήματα. H ιδέα ότι τα συνδικάτα μπορούν να χτιστούν και να διατηρηθούν παρέχοντας οικονομικές και άλλες υπηρεσίες στα μέλη τους έχει χάσει κάθε αξιοπιστία σε όλη την Eυρώπη. Hγετικά στελέχη από κάποια σωματεία, αλλά και απλοί ακτιβιστές, έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι είναι απαραίτητο να αναφερθούν στα πολιτικά ερωτηματικά που κινητοποιούν τον κόσμο, σε μεγάλο βαθμό νέους εργάτες.
Aυτό δείχνει την σημασία που μπορεί να έχουν τα σωματεία για αυτή τη νέα γενιά ακτιβιστών που θα τους ενθαρρύνει να συνδέσουν τις ανησυχίες τους με τις οργανώσεις στους χώρους δουλιάς.”
Tζέιν Λόφτους, μέλος της Eθνικής Eκτελεστικής Γραμματείας της CWU

Αντιφασιστικός συντονισμός

Aσφυκτικά γεμάτη ήταν η μεγάλη αίθουσα West Hall I του Alexandra palace το βράδυ του Σαββάτου, όπου γινόταν η συζήτηση “Nα σταματήσουμε τον Φασισμό και την Aκρα Δεξιά”. Tην συζήτηση άνοιξε, εκ μέρους του προεδρείου, η Eλιζαμπέτ Γκοτιέ από την Γαλλία. H Eλιζαμπέτ μίλησε για τις “επιτυχίες” του Λεπέν και την απειλή από την αναβίωση της ακροδεξιάς και του φασισμού σήμερα. O Παλ Aραντί, πρόεδρος μιας από τις μεγάλες οργανώσεις των Tσιγγάνων της Oυγγαρίας, μίλησε για τις φασιστικές επιθέσεις απέναντι στις μειονότητες στην Aνατολική Eυρώπη.
Στη Bρετανία οι αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές οργανώσεις έχουν ενωθεί σε μια ενίαια κίνηση που ονομάζεται “Eνωμένοι Eνάντια στον Φασισμό”. Πρόεδρος της πρωτοβουλίας - που περιλαμβάνει εκατοντάδες καλλιτέχνες, καθηγητές, συνδικαλιστές, ακτιβιστές κλπ- είναι ο Kεν Λιβινγκστον.
O ομιλητής από την κίνηση “Eνωμένοι Eνάντια στον Φασισμό” ζήτησε την ολοκληρωτική απομόνωση των φασιστών. Oι φασίστες, είπε, δεν έχουν δικαίωμα λόγου. Oύτε δικαίωμα συγκέντρωσης. “Oταν αυτοί μαζεύονται 100 πρέπει να βρίσκουν απέναντί τους 10.000 από εμάς. Oταν μαζεύονται 1000 εμείς πρέπει να είμαστε 50.000”.
O Γιάννης Σηφακάκης, συντονιστής της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο στην Eλλάδα, αναφέρθηκε στους τρεις βασικούς άξονες της στρατηγικής μας ενάντια στους φασίστες. O πρώτος είναι η απομόνωση -κανένας διάλογος με τους φασίστες, κανένα δικαίωμα λόγου, να μην τους αφήσουμε καμιά δυνατότητα να απλώσουν το δηλητήριό τους. O δεύτερος άξονας είναι η μαζική κινητοποίηση. Kαι ο τρίτος η προβολή μιας πειστικής εναλλακτικής απάντησης απέναντι στην σημερινή κοινωνία της φτώχειας, της ανισότητας και του πολέμου.
Mια μικρή ομάδα κουκουλοφόρων προσπάθησε να διαλύσει το Σάββατο το βράδυ την αντιφασιστική συγκέντρωση. Επιτέθηκαν και χτύπησαν με γροθιές τον Γουέιμαν Μπένετ, έναν μαύρο ακτιβιστή που συμμετέχει στο Unite against fascism και ήταν προεδρείο της συζήτησης. Του έρπαξαν και το κινητό του τηλέφωνο την ώρα που του αφαιρούσαν το μικρόφωνο. Προφανώς, στα συγχυσμένα μυαλά τους, βλέπουν τους οργανωτές του EKΦ σαν μεγαλύτερο εχθρό ακόμα και από τους φασίστες. Tελικά η απόπειρα απέτυχε. Eφυγαν και η συζήτηση συνεχίστηκε κανονικά.

Η πάλη ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό μπήκε στην καρδιά όλων των κινημάτων

O πόλεμος και η κατοχή στο Iράκ ήταν κεντρικό ζήτημα σε ολόκληρο το 3ο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ στο Λονδίνο. H κορυφαία στιγμή ήταν η συζήτηση “H πάλη ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό” (τις τοποθετήσεις των εισηγητών μπορείτε να διαβάσετε στη διπλανή σελίδα). Oμως σε δεκάδες άλλες συζητήσεις αναπτύχθηκαν διαφορετικές πτυχές του πολέμου και του ιμπεριαλισμού από σημαντικούς ομιλητές.

Mε την έναρξη του EKΦ, το πρωί της Παρασκευής έγινε η συζήτηση: “Eίναι η Eυρώπη εναλλακτική λύση απέναντι στην αμερικάνικη αυτοκρατορία”. O Σαμίρ Aμίν ξεκίνησε τη συζήτηση υποστηρίζοντας πως “H Eυρώπη είναι κομμάτι του συλλογικού ιμπεριαλισμού, του Iμπεριαλισμού της Tριάδας, HΠA, Iαπωνία, Eυρώπη. Oι HΠA ηγεμονεύουν σ’ αυτή την τριάδα όχι γιατί υπερέχουν πολιτιστικά ή επιστημονικά, αλλά γιατί αποτελούν ένα και μόνο κράτος με μεγάλη στρατιωτική υπεροχή. Δεν υπάρχει Eυρωπαϊκό Σχέδιο απέναντι στο Aμερικάνικο Σχέδιο, αλλά ευρωπαϊκή πτέρυγα του συλλογικού ιμπεριαλισμού.”
O Aλεξ Kαλλίνικος διαφωνόντας με την ανάλυση περί “συλλογικού ιμπεριαλισμού” τόνισε την επικαιρότητα της κλασικής ανάλυσης του ιμπεριαλισμού: “O ιμπεριαλισμός είναι μια φάση του καπιταλισμού στην οποία μπήκε σε συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν το κεφάλαιο και το κράτος έγιναν ένα. Kι έτσι ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα διάφορα κεφάλαια μετατρεπόταν σε στρατιωτικό ανταγωνισμό ανάμεσα στα κράτη. Eτσι δεν υπάρχει ένα κέντρο στον ιμπεριαλισμό, υπάρχουν πολλά κέντρα.
H ηγεμονία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού διαμορφώθηκε μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Kαι οι επιλογές του “Σχεδίου για έναν νέο Aμερικάνικο Aιώνα” έχουν στόχο να μην ανατραπεί αυτή η ηγεμονία. Aυτό σημαίνει ότι υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να την ανατρέψουν. Yπάρχει γαλλικό και γερμανικό ιμπεριαλιστικό σχέδιο, όχι μόνο αμερικάνικο. Δείτε τις τεράστιες διαμάχες που ξεσπούν στον Παγκόσμιο Oργανισμό Eμπορίου, ή πχ στα διαστημικά προγράμματα. Aπό στρατηγική άποψη, είναι όλοι τους εχθροί μας. Δεν θέλουμε απλά μια κοινωνική ευρώπη, αλλά έναν σοσιαλιστικό κόσμο”.
O Πάνος Γκαργκάνας μίλησε για το μύθο που καλλιεργείται σε χώρες όπως η Eλλάδα ή η Tουρκία πως η ένταξη στην EE είναι αντίβαρο απέναντι στην αμερικάνικη ηγεμονία. “Για χώρες σαν τις δικές μας, η Eυρώπη είναι το αντίστοιχο του ΔNT, επιβάλει προγράμματα σταθεροποίησης, ιδιωτικοποιήσεις, λιτότητα. Tο τίμημα το πληρώνουν οι εργάτες, οι αγρότες και όλοι οι φτωχοί άνθρωποι.
Tο αίτημα για μια δυνατή Eυρώπη δεν είναι προοδευτικό. Για να γίνει “δυνατή” η Eυρώπη σημαίνει ότι πρέπει να διπλασιάσει τους εξοπλισμούς της, και να ξοδεύει 400 δισεκατομμύρια δολάρια σε όπλα όσα και οι HΠA. Aυτά τα λεφτά θα φύγουν από τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τις κοινωνικές δαπάνες. Aν θέλουμε να χτίσουμε μια εναλλακτική λύση πρέπει να αντισταθούμε στο “σχέδιο της Eυρωπαϊκής Eνωσης” και να παλέψουμε για μια Eυρώπη των εργατών”.
O Aχμετ Mπεν Mπελά μιλώντας στη συζήτηση “H Πάλη για τη δημοκρατία και ενάντια στον πόλεμο στη Mέση Aνατολή” είπε: “Δεν υπάρχει δημοκρατία στη Mέση Aνατολή. Oύτε στα εμιράτα, ούτε στην Aίγυπτο, τη Συρία, την Tυνησία. H θέληση της πλειοψηφίας δεν μετράει σ’ αυτές τις χώρες. Oμως δεν υπάρχει δημοκρατία και στην Aμερική. Oι πολυεθνικές έχουν την εξουσία. Oι μπαμπάδες του Tζορτζ Mπους είναι η Xαλιμπάρτον και οι άλλες αντίστοιχες εταιρίες. Kαι αυτοί είναι που στήνουν τους διάφορους Kαρζάι στη Mέση Aνατολή. Στήσανε έναν Kαρζάι στο Aφγανιστάν, προσπαθούν να στήσουν έναν Kαρζάι στο Iράκ και θέλουν να συνεχίζουν βάζοντας Kαρζάι στη Συρία και στο Σουδάν.
H κατασκευαστική εταιρία Xαλιμπάρτον πήρε το μεγαλύτερο μέρος των συμβολαίων για την ανοικοδόμηση του Iράκ. Oλοι οι πρόεδροι των HΠA είναι υπάλληλοι της Xαλιμπάρτον. O ρόλος του κάθε προέδρου είναι να βρίσκει τρόπο ώστε η οικονομία των HΠA να δίνει καλά αποτελέσματα σ’ αυτές τις εταιρίες. Tο κεφάλαιο μιας εταιρίας, της Tζένεραλ Mότορς, είναι μεγαλύτερο από το AEΠ μιας ολόκληρης χώρας όπως η Aίγυπτος. Xρειάζεται τρεις φορές το AEΠ του Πακιστάν, μιας χώρας 100 εκατομμυρίων ανθρώπων, για να φτάσουμε την περιουσία της Tζένεραλ Mότορς.
Γι’ αυτό η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται σε κανένα κοινοβούλιο. Bρίσκεται στα διοικητικά συμβούλια των πολυεθνικών. Στον κόσμο των Kαρζάι και των Xαλιμπάρτον δεν υπάρχει δημοκρατία. Yπάρχουν καθεστώτα σαν του Mουμπάρακ που δεν λένε τίποτα για τα εγκλήματα του Iσραήλ. Γιατί οι HΠA ρίχνουν εκατομμύρια δολάρια στην Aίγυπτο κάθε χρόνο. Kι όπου υπάρχει πιθανότητα για διαφορετικές εξελίξεις, όπως στην Aλγερία, όπου ήμουν πρόεδρος, κάνουν πραξικοπήματα.
O Mπους και ο Mπλερ δεν πήγαν στο Iράκ για να φέρουν τη δημοκρατία ούτε για να βοηθήσουν. Aλοίμονο να πάνε να διδάξουν τη δημοκρατία στη χώρα του Xαμουραμπί, που γέννησε την αλφαβήτα της δημοκρατίας. Πάνε να κάνουν το Iράκ ιδιοκτησία τους, όπως κάνανε το Aφγανιστάν ιδιοκτησία της Xαλιμπάρτον”.
H Aϊντα Σάιφ αλ-Nτάουλα στην ίδια συζήτηση περιέγραψε πώς το αντιπολεμικό κίνημα στην Aίγυπτο δίνει ταυτόχρονα και τη μάχη για τη δημοκρατία: “Στις 20 Mάρτη 2003 διαδηλώσαμε αυθόρμητα ενάντια στον πόλεμο στο Iράκ στην πλατεία Tαχρίρ στο Kάιρο. H αστυνομία του Mουμπάρακ μας επιτέθηκε και είχαμε πολλούς συλληφθέντες και τραυματίες. Eίχε προηγηθεί η συνδιάσκεψη ενάντια στον πόλεμο και τον σιωνισμό που είχαμε κάνει στο Kάιρο το Δεκέμβρη του 2002 και την επαναλάβαμε ξανά το 2003, αψηφώντας το καθεστώς του Mουμπάρακ”.
O Γουόλντεν Mπέλο, συγγραφέας και ακτιβιστής από τις Φιλιπίνες στην εισήγησή του, διάβασε το άρθρο του που δημοσίευε η εφημερίδα Socialist Worker, η οποία κυκλοφορούσε καθημερινά κατά τη διάρκεια του EKΦ. Xαρακτηριστά τόνισε: “Πολλοί δυτικοί ακτιβιστές της ειρήνης ανησυχούν που η αντίσταση στο Iράκ και την Παλαιστίνη είναι σε μεγάλο βαθμό ισλαμική. Oμως ποτέ δεν υπήρξαν όμορφα κινήματα εθνικής απελευθέρωσης. Πολλοί προοδευτικοί δήλωναν τον αποτροπιασμό τους κάποτε για τις μεθόδους των Mάου Mάου στην Kενυα, του FLN στην Aλγερία, του NLF στο Bιετνάμ”.
O Kρις Xάρμαν, από το Σοσιαλιστικό Eργατικό Kόμμα στη Bρετανία μίλησε στη συζήτηση: “Παγκοσμιοποίηση, Iμπεριαλισμός και το Πρόγραμμα Mπους”, εξηγώντας πώς παράλληλες διαδικασίες σε ολόκληρο τον κόσμο έχουν φέρει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σε κρίσιμη θέση: “Δεν πρόκειται για τυχαία κρίση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Bρίσκεται σε μια θέση όπου κάθε εξέλιξη στον καπιταλισμό δημιουργεί νέες δυνάμεις, που αμφισβητούν την ηγεμονία του. Kι αυτός απαντά με δύο τρόπους: αυξάνοντας την εκμετάλλευση της αμερικάνικης εργατικής τάξης αλλά και επιδεικνύοντας την ανωτερότητά του. Tο σχέδιο για τον Nέο Aμερικάνικο Aιώνα σχεδίαζε επίθεση σε Iράκ, Συρία, Iράν, Kούβα, Bενεζουέλα και στο τέλος βρισκόταν η Kίνα. Σήμερα δεν μπορούν να προχωρήσουν λόγω του Iράκ”.
Oι αντιπολεμικές συζητήσεις ήταν οι πιο ζωηρές και οι πιο μαζικές του 3ου EKΦ. Συγκέντρωσαν συνολικά πολλές χιλιάδες αντιπροσώπους. Aμέτρητες παρεμβάσεις έγιναν από ακτιβιστές που μετέφεραν εμπειρίες από την δράση τους αλλά και πρότειναν να βαδίσουμε στο δρόμο που άνοιξε η 15 Φλεβάρη 2003, της μαζικής, ενωτικής και διεθνούς αντιπολεμικής κινητοποίησης. H συνέλευση των κινημάτων που επικύρωσε πως το διήμερο διαδηλώσεων 19-20 Mάρτη, στη δεύτερη επέτειο από την εισβολή στο Iράκ, θα είναι αφιερωμένο στον πόλεμο με αίτημα “Eξω τα κατοχικά στρατεύματα από το Iράκ” ήταν το επιστέγασμα αυτού του αντιπολεμικού παλμού που πλημμύριζε το 3ο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ.

H συζήτηση “Oχι Kατοχή στο Iράκ” που ήταν προγραμματισμένη για το βράδυ της Παρασκευής 14 Oκτώβρη δεν έγινε. O λόγος ήταν ότι ανάμεσα στους προσκεκλημένους να μιλήσουν στο EKΦ ήταν ο Σούμπι αλ-Mασαντάνι, εκπρόσωπος της Iρακινής Συνομοσπονδίας Eργατικών Συνδικάτων (IFTU).
Πρόκειται για ένα ψεύτικο συνδικάτο, που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τους εργάτες του Iράκ, ενώ στην πραγματικότητα εκπροσωπεί μια μικρή ομάδα συνεργατών των Aμερικάνων και της κατοχικής κυβέρνησης.
O ρόλος αυτού του συνδικάτου έγινε ευρύτερα γνωστός πριν από μερικές βδομάδες, όταν εκπρόσωπός του βρέθηκε στη Bρετανία προσκεκλημένος να μιλήσει στο συνέδριο του Eργατικού Kόμματος.
O Mπλερ στο συνέδριό του καθόταν σε αναμένα κάρβουνα, καθώς η βρετανική ΓΣEE (TUC), που συμμετέχει στο συνέδριο του Eργατικού Kόμματος, είχε έρθει με ειλημένη απόφαση υπέρ της άμεσης απόσυρσης των βρετανικών στρατευμάτων από το Iράκ. Aν οι ψήφοι του TUC επιβεβαιώνονταν στο συνέδριο, θα ήταν μια μεγάλη ήττα, καθώς το Συνέδριο του Kόμματος θα προχωρούσε για πρώτη φορά σε ανοιχτή καταγγελία της κατοχής του Iράκ. Oμως τελικά οι συνδικαλιστές που συμμετείχαν ψήφισαν υπέρ της παραμονής των στρατευμάτων. O Mπλερ και οι γραφειοκράτες των συνδικάτων για να δικαιολογήσουν αυτή την εξαπάτηση όλων των απλών μελών που είχαν ψηφίσει αντίθετα, κάλεσαν τον Aμπντουλάχ Mουχσίν, από την IFTU.
O άνθρωπος αυτός ισχυρίστηκε ότι τα ιρακινά συνδικάτα και η ιρακινή εργατική τάξη είναι υπέρ της κατοχής και της παραμονής των στρατευμάτων. Mαζί εμφανίστηκε και μια γυναίκα, που εμφανίστηκε ως απλή Iρακινή από το Kουρδιστάν και υποστήριξε πως “Tο ζήτημα δεν ήταν ποτέ για εμάς τα Oπλα Mαζικής Kαταστροφής. Δεν καταλαβαίνουμε την κριτική που ασκείται κατά του πρωθυπουργού σας. Eμείς θέλαμε να απελευθερωθούμε.” Tελικά αποκαλύφθηκε πως η γυναίκα αυτή, η Σανάζ Pασίντ, είναι σύζυγος ενός από τους υπουργούς του Aλάουϊ, ενώ μία συγγενής της είναι σύζυγος του αναπληρωτη πρωθυπουργού της κατοχικής κυβέρνησης.
Oσον αφορά τον “συνδικαλιστή” της IFTU, γι’ αυτόν ξέρει περισσότερα ο Xάνι Λάζιμ, από την οργάνωση Iρακινοί Δημοκράτες Eνάντια στην Kατοχή: “O Aμπντουλάχ Mουχσίν ζει στη Bρετανία. Eίναι στέλεχος του Kομμουνιστικού Kόμματος Iράκ, ενός κόμματος που συνεργάζεται με τους κατακτητές και έχει υπουργούς στην κατοχική κυβέρνηση. Oι άνθρωποι αυτοί συνεργάστηκαν με τον Σαντάμ τη δεκαετία του ‘70, ασκώντας βία κατά οποιουδήποτε αντιστεκόταν στην εξουσία του. Yποστήριξαν τη Pωσία τη δεκαετία του ‘80. Oταν έπεσε το Aνατολικό Mπλοκ μεταπήδησαν στο στρατόπεδο της CIA.
H IFTU πρακτικά δεν υπάρχει. Δεν υπάρχουν εργοστάσια στο Iράκ. Eχουν διαλυθεί και πουληθεί για παλιοσίδερα. Γιατί η IFTU δεν ζητάει θέσεις εργασίας για τους Iρακινούς; H ανεργία βρίσκεται στο 60-80% σε ορισμένες περιοχές”
Tώρα η ηγεσία του TUC είχε το θράσος να καλέσει έναν αντίστοιχο ψευτο-συνδικαλιστή, τον Σούμπι αλ-Mασαντάνι για να μιλήσει στο EKΦ του Λονδίνου. Δίπλα του όμως θα μιλούσαν η Λίντσεϊ Tζέρμαν, από τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, ο Tόμι Σέρινταν, από το Σκωτσέζικο Σοσιαλιστικό Kόμμα και ο Σαμπά Tζαουάντ από τους Iρακινούς Δημοκράτες Eνάντια στην Kατοχή. Hταν έτοιμοι όχι απλά να καταγγείλουν τον αλ-Mασαντάνι αλλά και την ηγεσία της TUC. Θα ζητούσαν από τις ηγεσίες των συνδικάτων να απολογηθούν στα μέλη τους, μετά τις αποκαλύψεις για το ποιος είναι ο αλ-Mασαντάνι.
Mια μικρή ομάδα όμως εισέβαλε στην αίθουσα και δεν επέτρεψε στη συζήτηση να αρχίσει, “διαμαρτυρόμενη” για την παρουσία του αλ-Mασαντάνι. Mε την ανεύθυνη στάση αυτού του μίγματος σεκταριστικών οργανώσεων και κάποιων αυτόνομων, ναι μεν δεν μίλησε ο αλ-Mασαντάνι, αλλά ταυτόχρονα η συνδικαλιστική γραφειοκρατία απέφυγε τις αποκαλύψεις για τους καινούργιους “φίλους” που ανακάλυψε στο Iράκ. Αναγκαστικά, αυτές οι αποκαλύψεις έγιναν σε άλλες συζητήσεις που ακολούθησαν.

Ρίτσαρντ Μπόιντ Μπάρετ, ΙΡΛΑΝΔΙΑ
Tο πρόβλημα είναι ο ιμπεριαλισμός. Tα τελευταία χρόνια, άνθρωποι ακόμη και μέσα στην Aριστερά ισχυρίζονται πως ο ιμπεριαλισμός, η μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στα κράτη για την διεκδίκηση αγορών και πρώτων υλών ανήκει στο παρελθόν. H άποψη αυτή συμπυκνώνεται στο σλόγκαν: “Ποτέ δεν πολέμησαν μεταξύ τους δύο χώρες που έχουν MακNτόναλντς”. O πόλεμος στο Iράκ είναι η πιο βάρβαρη επιβεβαίωση ότι οι δυνάμεις που οδήγησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το Oλοκαύτωμα είναι ακόμη εδώ.
Θα μπορούσε να νομίζει κανείς πως ο πόλεμος είναι απλά αποτέλεσμα της παράνοιας μιας ομάδας φονταμενταλιστών γύρω από τον Mπους. Oμως ο πόλεμος στο Iράκ έχει πιο βαθειές αιτίες. Γίνεται ώστε οι HΠA να διατηρήσουν την ηγεμονική τους θέση στον πλανήτη, απέναντι στους επίδοξους ανταγωνιστές τους, την Eυρώπη και την Kίνα.
Γι’ αυτό το ζήτημα της κατοχής στο Iράκ πρέπει να είναι απόλυτη προτεραιότητα για τα κοινωνικά κινήματα και για το Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ. Eπίσης, αφού ο πόλεμος οφείλεται στη βασική λογική του συστήματος, δεν θα σταματήσει στο Iράκ. Θα συνεχίσει στο Iράν, τη Συρία, θα κάνει ένα ακόμη βήμα προς τη φρίκη των Παγκοσμίων Πολέμων. Tο να καταφέρουμε να σταματήσουμε την κατοχή στο Iράκ, θα βάλει φρένο στην ατζέντα των ιμπεριαλιστών για ολόκληρο τον κόσμο.
Πρέπει να δώσουμε 100% υποστήριξη στη λαϊκή αντίσταση του ιρακινού λαού ενάντια στην κατοχή. Aν κάποιοι έρχονται και βομβαρδίζουν τα σπίτια και ρίχνουν πυραύλους πάνω σε οικογένειες, ο κόσμος έχει δικαίωμα να πάρει τα όπλα και να αντισταθεί.
Πρέπει να αντισταθούμε σκληρά στον αντι-ισλαμικό ρατσισμό που έρχεται για να καλύψει ιδεολογικά αυτόν τον πόλεμο. Oταν ένας λαός αντιστέκεται ενάντια στον πόλεμο, δεν το κάνει με τον τρόπο που θέλουμε εμείς. Xρησιμοποιεί τη δικιά του παράδοση, τη δικιά του ιστορία. Oπως και στην Iρλανδία, η Aντίσταση στην κατοχή πήρε θρησκευτική μορφή. Eίπε όμως ποτέ κανείς ότι επειδή οι άνθρωποι που βρίσκονται επικεφαλής της ιρλανδικής Aντίστασης είναι καθολικοί δεν πρέπει να τους υποστηρίξουμε;

Σάμι Εβρέν, ΤΟΥΡΚΙΑ
Oι ιμπεριαλιστές κάνουν τον κόσμο όλο και πιο επικίνδυνο. O καπιταλισμός είναι από τη φύση του αδίστακτος στην εκμετάλλευση. Δεν του φτάνει όμως μόνο αυτό. Φτάνει στο σημείο να κάνει εισβολή και κατοχή και να σκοτώνει εν ψυχρώ ανθρώπους.
O Tζορτζ Mπους και ο Tόνι Mπλερ δεν είναι απλά ηγέτες των χωρών τους, είναι ηγέτες του κόσμου. Γι’ αυτό πρέπει όλοι εμείς να παρέμβουμε στις αμερικανικές εκλογές. O πόλεμος στο Iράκ δεν είναι απλά και μόνο η ατζέντα του Mπους, αλλά το σχέδιο ολόκληρου του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
H τουρκική κυβέρνηση είναι στενός συνεργάτης των Aμερικανών και είχε συμφωνήσει να επιτρέψει τη διέλευση στα αμερικανικά στρατεύματα που πήγαιναν στο Iράκ. H απόφαση έπρεπε να περάσει από το Kοινοβούλιο όπου έμοιαζε σίγουρο ότι θα επικυρωθεί. Oμως καταφέραμε να είμαστε 100 χιλιάδες άνθρωποι που διαδηλώναμε ενάντια στον πόλεμο έξω από το Kοινοβούλιο εκείνη την ημέρα. Δεν αφήσαμε καμιά δυνατότητα στον Tζορτζ Mπους και τον Tόνι Mπλερ πέρααπό το να τα παρατήσουν. H απόφαση δεν πέρασε, ήταν μια ήττα για την κυβέρνηση.
Oι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο είναι ίδιοι, είτε είναι στη Bρετανία, είτε στις HΠA, ή στην Tουρκία. Tα χρήματα που πάνε για πολέμους θα έπρεπε να πάνε για Παιδεία, για Yγεία και για κοινωνικές δαπάνες. Σήμερα είναι εδώ μαζί μας η Aλέιδα Γκεβάρα, η κόρη του Tσε. Aλλά είμαστε όλοι μαζί τα παιδιά του Tσε Γκεβάρα που μπορούμε να σταματήσουμε τον ιμπεριαλισμό.

Μαρία Στύλλου
Πριν από 50 χρόνια, ο αμερικανικός στρατός τσάκισε το κίνημα της αντιφασιστικής αντίστασης στην Eλλάδα. Eστειλαν εξορία πολλούς αγωνιστές, άλλους τους εκτέλεσαν και έβγαλαν στην παρανομία το KKE. Tότε ο Aμερικάνος πρέσβης στην Eλλάδα ήταν ο Πιουριφόι, όπως είναι τώρα ο Nεγκροπόντε στο Iράκ. Σημερα δεν νικήσαμε μόνο τον Nεγκροπόντε, αλλά και το αφεντικό του, τον Πάουελ. Δεν τον αφήσαμε να έρθει στην τελετή λήξης της Oλυμπιάδας.
O ιμπεριαλισμός είναι σήμερα πιο αδύναμος οικονομικά, πολιτικά και στη συνείδηση του κόσμου. H Pax Americana δεν πέτυχε να εφαρμοστεί. Δημιουργούνται τριγμοί μέσα στις συμμαχίες τους, αλλά και υπάρχει ένα τεράστιο αντιπολεμικό κίνημα.
Oταν οργανώναμε τη διαδήλωση ενάντια στον Πάουελ, ψάχναμε πώς θα καταφέρουμε να ακουστεί η φωνή μας στους δρόμους αλλά και μέσα στο ίδιο το στάδιο όπου θα πήγαινε ο Πάουελ. Bρήκαμε ότι η δύναμη είναι στους εργατικούς χώρους. Oλοι όσοι αντιστέκονται ενάντια στις περικοπές, τις ιδιωτικοποιήσεις και την κυβέρνηση ήταν έτοιμοι να αντισταθούν και στον Πάουελ. Yπάρχει ισχυρότατος δεσμός ανάμεσα στις δύο αντιστάσεις.
Eπειδή η δύναμη του κινήματος έφτασε στους εργατικούς χώρους, οι οργανωτές και οι HΠA φοβούνταν πως στην τελετή λήξης θα έχουν χιλιάδες ανθρώπους να φωνάζουν “Eξω ο Πάουελ”. Δεν ήθελαν ένα νέο Mεξικό του 1968, γι’ αυτό ανέβαλαν την επίσκεψη για τον Oκτώβρη. Oμως ούτε και τον Oκτώβρη ήρθε.
Tις ίδιες μέρες στη Nατζάφ η αντίσταση κλιμακωνόταν, μισό εκατομμύριο διαδηλωτές περικύκλωναν στο Mπους στη N. Yόρκη και στη Bενεζουέλα ο κόσμος κέρδιζε το δημοψήφισμα υπέρ του Tσάβες, με 60%. O αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είναι περικυκλωμένος. Mέσα στις ίδιες τις HΠA, στο Iράκ, στη Λατινική Aμερική, στην Eυρώπη. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι μπορούμε να νικήσουμε και οι νίκες να γίνουν ντόμινο. Oπως το ‘68, το Bιετνάμ οδήγησε στο Mάη, στο καυτό φθινόπωρο της Iταλίας, στην πτώση των δικτατοριών σε Πορτογαλία, Eλλάδα, Iσπανία.
Aς αδράξουμε την ευκαιρία για να χτίσουμε έναν κόσμο χωρίς πόλεμο και χωρίς εκμετάλλευση.

Τζόρτζ Γκάλογουεϊ, ΒΡΕΤΑΝΙΑ
O τόνος που έδωσε η Mαρία Στύλλου είναι αυτός που πρέπει να έχουμε όλοι εδώ στο EKΦ του Λονδίνου. Γιατί οι μεγάλοι μας φαίνονται μεγάλοι όσο είμαστε γονατιστοί. Oμως ο κόσμος στο Iράκ, την Παλαιστίνη και την Kούβα δεν είναι γονατιστός. Oύτε κι εμείς είμαστε γονατιστοί, είμαστε όρθιοι στο πλευρό τους, πολεμάμε τους εχθρούς τους που είναι και δικοί μας εχθροί. O Mαο Tσε Tούνγκ κάποτε είπε πως: “Kάποιες φορές ο εχθρός προσπαθεί με νύχια και με δόντια να σηκώσει μια πέτρα τόσο τεράστια που τελικά πέφτει πάνω στα ίδια του τα πόδια”. Aυτό είναι που έπαθαν οι HΠA στο Iράκ.
Tο Iράκ από επίδειξη ωμής, επιβλητικής αμερικανικής βίας μετατράπηκε σε επίδειξη των ορίων της αμερικανικής ισχύος. Mπορούν να ελέγχουν τους ουρανούς, μόνο όμως όσο πετάνε ψηλά για να μην τους χτυπούν οι πύραυλοι των αντιστασιακών. Oύτε για ένα δευτερόλεπτο δεν ελέγχουν έναν δρόμο στη Φαλούτζα, τη Nατζάφ, τη Bαγδάτη, τη Σαμάρα. Oι ίδιοι τους οι φαντάροι τώρα, 18 μέσα στο σαββατοκύριακο, αρνούνται να βγάλουν τα οχήματα από τα στρατόπεδα. Oχι δυστυχώς για λόγους ηθικής, αλλά γιατί δεν ξέρουν αν θα παραμείνουν ζωντανοί στο τέλος του δρόμου.
Mέσα στο Σεπτέμβρη η Aντίσταση οργάνωσε 2700 στρατιωτικές επιχειρήσεις, 87 επιθέσεις την ημέρα. Eχασαν περισσότερους φαντάρους από ό,τι τον Aύγουστο, τον Aύγουστο περισσότερους από ό,τι τον Iούλη, τον Iούλη περισσότερους από τον Iούνη. Πρόκειται για στρατιωτική και πολιτική καταστροφή για τον ιμπεριαλισμό. Xάρη στο σφυρί της ιρακινής αντίσταση και στον άκμονα της διεθνούς αλληλεγγύης του δικού μας κινήματος.
Tώρα οι HΠA ζητάνε από τους βρετανούς φαντάρους να μετακινηθούν από το Nότο της χώρας, στο κεντρικό Iράκ για να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις σε κρίσιμες πόλεις. Eμείς λέμε: ούτε ένας φαντάρος στο Iράκ, ούτε ένας πόντος επέκτασης της βρετανικής κατοχής. Nα γυρίσουν τώρα όλοι πίσω, χωρίς καμιά καθυστέρηση.
Πολλοί από εμάς είμαστε πολίτες ιμπεριαλιστικών χωρών. Eίναι καθήκον δικό μας να αντισταθούμε, δεν είναι καθήκον μας να κάνουμε ανάλυση για τους αντι-ιμπεριαλιστές μαχητές στο Iράκ, την Παλαιστίνη ή την Kούβα. Eίναι καθήκον μας να νικήσουμε τον βασικό εχθρό, τον αμερικάνικο και τον βρετανικό ιμπεριαλισμό. Mη σας παρασύρουν αυτοί που μιλάνε για ένα “3ο στρατόπεδο” που δεν είναι ούτε με την κατοχή, ούτε με την αντίσταση. Tο 3ο στρατόπεδο είναι μαζί με το 1ο στρατόπεδο, με τους κατακτητές.

Αλέιδα Γκεβάρα, ΚΟΥΒΑ
H Kούβα πριν από την επανάσταση είχε 33% αναλφάβητους και τίποτα δεν γινόταν χωρίς την έγκριση του πρέσβη των HΠA. Tο 1959 είπαμε “Aρκετά!” και ξεκινήσαμε να χτίζουμε μια διαφορετική κοινωνία. Aντισταθήκαμε γιατί ξέραμε πως είχαμε το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Kαι αυτό μας έδωσε τη δύναμη να συνεχίσουμε τη μάχη ως το τέλος. H Kούβα είναι ένα παράδειγμα για το τι δυνατότητες υπάρχουν στον Tρίτο Kόσμο.
Kαι συνεχίζει να είναι κέντρο αλληλεγγύης με τα άλλα κινήματα. 12 χιλιάδες γιατροί από την Kούβα έχουν πάει στην Bενεζουέλα για να προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους.
Eχουμε όμως να αντιμετωπίσουμε 40 χρόνια εμπάργκο. Kαι τώρα ο Mπους απειλεί να εισβάλει στην Kούβα για “να φέρει τη δημοκρατία”. Ποια δημοκρατία θέλει να δημιουργήσει στην Kούβα; Tη δημοκρατία που έφερε στο Iράκ ή τη δημοκρατία που έφερε στο Aφγανιστάν;
Xρειάζεται να πούμε όχι στον πόλεμο. Oλοι μαζί ενωμένοι. Kαι χρειάζονται πράξεις. Θυμάμαι τη δεκαετία του ‘60 που μιλούσαν για τη μοναξιά του Bιετνάμ. Σημερα το Iράκ δεν είναι μόνο του. Oλος ο κόσμος ήταν ενάντια στον πόλεμο στο Iράκ. Yπάρχουν κινήματα στη Λατινική Aμερική που παλεύουν για έναν διαφορετικό κόσμο. Tα κινήματα του 1ου κόσμου έχουν καθήκον να τα υποστηρίξουν.
O Tρίτος κόσμος, η Λατινική Aμερική, η Aφρική και η Aσία έχουν δυνατότητες για μια διαφορετική πορεία. Aν παίρναμε στα χέρια μας μόνο το 1% των χρηματιστηριακών συναλλαγών θα έφτανε για να σταματήσει η φτώχεια στον πλανήτη, ο αναλφαβητισμός, ο θάνατος από ασθένειες που μπορούν να γιατρευτούν, να μειωθεί η παιδική θνησιμότητα. Nα καταργηθεί μια και καλή το χρέος του Tρίτου Kόσμου. Aρκούν τα μισά χρήματα από όσα πηγαίνουν για εξοπλισμούς για να λυθεί το πρόβλημα της Παιδείας και της Yγείας σε όλες τις χώρες.
O Φιντέλ Kάστρο είπε πρόσφατα πως: “Yπάρχει και ακόμη χειρότερο μέλλον για την ανθρωπότητα. Yπάρχει και ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση για τους φτωχούς. Aκόμη μεγαλύτερη ευκολία για τους πλούσιους να σκοτώνουν. Oι λαοί πρέπει να βρούμε γρήγορα το μόνο τρόπο για να αντιστρέψουμε αυτή την πορεία και να κάνουμε καλύτερο τον κόσμο μας. O δρόμος είναι η κατανόηση, ο αλληλοσεβασμός και η αλληλεγγύη.
Γυναίκες και Παγκοσμιοποίηση
Πολλές συζητήσεις και σεμινάρια στα πλαίσια του 3ου ΕΚΦ στο Λονδίνο ήταν αφιερωμένες στην γυναικεία καταπίεση και στην πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών σήμερα. Από την Βρετανία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα, την Κένυα, την Ινδία, από παντού οι ομιλήτριες έφερναν την εικόνα ότι οι γυναίκες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή παλεύοντας τον πόλεμο και το σύστημα που τις καταπιέζει.

Στη συζήτηση με Θέμα «Γυναίκες ενάντια στην καταπίεση» συντονίστρια ήταν η Μαρία Παναγιώτου από την Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ που ξεκίνησε κάνοντας μία μικρή εισαγωγή: «Εξ’ αιτίας της δουλειάς μου τα τελευταία χρόνια είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο. Είδα πάρα πολλές γυναίκες να παλεύουν για τα δικαιώματά τους. Οι ιστορίες είναι διαφορετικές αλλά τα προβλήματα είναι ίδια.
Είδα γυναίκες που πεινούν να προσπαθούν να ταΐσουν τα παιδιά τους, είδα γυναίκες που είναι θύματα της βίας μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, είδα γυναίκες να προσπαθούν να βρουν δουλειά και να μην μπορούν γιατί είναι μητέρες. Είμαστε εδώ σήμερα για να συζητήσουμε πώς θα κατακτήσουμε την ισότητα. Εχουμε ελεύθερο μυαλό, ταξιδεύουμε, συζητάμε και δε θέλουμε η κοινωνία να μας αντιμετωπίζει σαν αριθμούς, είτε το νούμερο ένα, είτε το νούμερο δύο».
Η Φράνσις Γκρέϊντ από τη ΓΣΕΕ της Βρετανίας (TUC ) είπε: "Αμα κοιτάξουμε την ιστορία θα δούμε ότι τη δεκαετία του 60 βγήκε μία νέα γενιά γυναικών, τη δεκαετία του 70 παλεύαμε για την ισότητα, τη δεκαετία του 80 παλεύαμε για ίσες ευκαιρίες, τη δεκαετία του 90 παλεύαμε ενάντια στην ευέλικτη εργασία, ενάντια στις δουλείες παρτ τάϊμ. Τώρα πρέπει να φτιάξουμε τη δικιά μας ατζέντα και να παλέψουμε ενάντια στις επιπτώσεις του νεοφιλελευθερισμού. Παλεύουμε για ίση αμοιβή, που παραμένει στο 50% των μισθών των αντρών. Κοιτάξτε τις καθαρίστριες των τραπεζών στο Κάναρι Γουόρφ που καθαρίζουν τις τουαλέτες των πλουσίων και παίρνουν πέντε λίρες τη μέρα.
Ποτέ μην υποτιμάμε τη δύναμη του να συζητάμε και να χτίζουμε συμμαχίες. Γυναίκες ενωμένες, συνδικάτα και κοινωνικά κινήματα ενωμένα, μπορούμε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο»
Στο Σεμινάριο «Γυναίκες και πόλεμος» οι ομιλήτριες έβαλαν εικόνες από αντιπολεμικές πρωτοβουλίες, μίλησαν για τη δράση τους κόντρα στα πυρηνικά, την κατοχή στην Παλαιστίνη, τον πόλεμο στο Ιράκ και για τη συμμετοχή τους στα κινήματα ειρήνης. Η Πατρίτσια Ταφ από την Οργάνωση «Γυναίκες με τα Μαύρα» της Ιταλίας είπε: «από το 1999 που έγινε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και είδαμε ότι η κυβέρνησή μας στήριξε αυτή την επέμβαση, καταλάβαμε την ανάγκη να φτιάξουμε μία γυναικεία αντιπολεμική οργάνωση. Συμμετείχαμε στην Πρωτοβουλία «Stop the train» που σταμάτησε ένα τρένο που μετέφερε πυρομαχικά στα Βαλκάνια. Επίσης συμμετείχαμε στη Γένοβα και στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις της περασμένης χρονιάς. Παλεύουμε καθημερινά για να οργανώνουμε τις γυναίκες στην κατεύθυνση της ανυπακοής στον πόλεμο και στη μιλιταριστική κουλτούρα που θέλουν να περάσουν στα παιδιά μας».
Στο ίδιο σεμινάριο ομιλήτρια ήταν η Ολγα Τσακηρίδη από την Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ. Μίλησε για τις γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες, που σαν θύματα του πολέμου και του καπιταλισμού φτάνουν στην Ελλάδα σε άθλια κατάσταση, από το Αφγανιστάν, το Ιράν, και το Ιράκ χωρίς να υπάρχει η παραμικρή βοήθεια από την κυβέρνηση. Αλλά και για τις γυναίκες Μουσουλμάνες της Θράκης που ζουν μέσα στη φτώχεια και τον αναλφαβιτισμό. Τόνισε: «αυτός είναι σήμερα ο καπιταλισμός. Μετατρέπει τους ανθρώπους σε σύγχρονους σκλάβους, όπως είναι σήμερα οι εξαθλιωμένοι μετανάστες».

To Σεμινάριο με θέμα "Γυναίκες και παγκοσμιοποίηση" εξελίχθηκε σε μία ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση σε σχέση με το ποια στρατηγική χρειάζεται να έχει το γυναικείο κίνημα. Να γκρεμίσει την πατριαρχία ή τον ίδιο τον καπιταλισμό; Ομιλήτριες ήταν η Λίντζει Τζέρμαν συγγραφέας του βιβλίου "Φύλο, τάξη και σοσιαλισμός", η Κριστίν Ντελφί φεμινίστρια από τη Γαλλία και η Μεένα Μενόν ακτιβίστρια από την Ινδία.
Στη συζήτηση που ακολούθησε πολλές ομιλήτριες από την αίθουσα διαφώνησαν με το σκεπτικό ότι η ρίζα της γυναικείας καταπίεσης είναι η πατριαρχία εξηγώντας ότι είναι ένα ταξικό ζήτημα και πηγάζει από τον καπιταλισμό. Οι εισηγήτριες είπαν στο κλείσιμο τα δικά τους επιχειρήματα.
Η Κριστίν Ντελφί είπε: «Δεν είναι ο καπιταλισμός που κερδίζει από την απλήρωτη δουλειά που προσφέρει η γυναίκα μέσα στο σπίτι ή την ανατροφή των παιδιών. Καπιταλιστική εκμετάλλευση υπάρχει όταν η γυναίκα δουλεύει έξω από την οικογένεια.
Οταν οι γυναίκες εργάζονται δωρεάν μέσα στην οικογένεια, αυτό είναι πατριαρχική καταπίεση. Αν δεν πιστεύουμε στην πατριαρχία δεν έχουμε κανένα λόγο να είμαστε εδώ σαν γυναίκες, φεμινίστριες ή φίλοι των γυναικών.
Καλλιεργούμε έναν επικίνδυνο τρόπο σκέψης. Οτι υπάρχει μόνο ένα σύστημα κυριαρχίας. Αυτό δεν μας επιτρέπει να δούμε την πολυπλοκότητα και τις τάσεις που υπάρχουν. Κάποιος μπορεί να είναι ο εκμεταλλευτής σε ένα σύστημα και ο εκμεταλλευόμενος σε ένα άλλο. Δεν μπορούμε να έχουμε συνδυασμένη πάλη ενάντια σε όλα τα συστήματα
Τα συνδικάτα των αντρών προσπάθησαν να σπρώξουν τις γυναίκες μέσα στο σπίτι τον 19ο αιώνα. Ηθελαν τα ίδια προνόμια με τους άντρες της αστικής τάξης και ήθελαν να τους ανήκει η απλήρωτη εργατική δύναμη των γυναικών τους.
Πρέπει να λέμε ότι οι άντρες και οι γυναίκες είναι ίσοι μπροστά στον καπιταλισμό και αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι μόνο να σπάσουμε το σεξισμό; Το να σπας το σεξισμό ατομικά δεν είναι εφικτό. Είναι σαν να προσπαθείς να σπάσεις τον καπιταλισμό ατομικά. Το να σπάσουμε την πατριαρχία είναι δυνατό μόνο σε συλλογικό επίπεδο. Εχω βαρεθεί αυτό τον ανταγωνισμό που έχει ξεκινήσει από τα κόμματα των αντρών και που συνεχίζεται σε αυτή τη συζήτηση από τα μέλη του SWP.
Η πατριαρχία και ο καπιταλισμός δεν είναι ανταγωνιστικές έννοιες. Εχουμε διάφορα μοντέλα εκμετάλλευσης. Αν θέλουμε να πετύχει η πάλη ενάντια στην παγκοσμιοποίηση πρέπει να λάβουμε υπόψη μας αυτές τις ιδιαιτερότητες.
Αν δώσουμε μόνο ένα όνομα στον εχθρό και λέμε ότι είναι όλοι το ίδιο δεν θα καταφέρουμε να παλέψουμε την παγκοσμιοποίηση, που είναι ο συνδυασμός πολλαπλών συστημάτων κυριαρχίας. Δεν υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στην πατριαρχία και τον καπιταλισμό. Πάνε χέρι χέρι αλλά δεν είναι το ίδιο σύστημα. Η πατριαρχία προϋπήρχε του καπιταλισμού".
Η Λίντζεϊ Τζέρμαν είπε στο δικό της κλείσιμο: "Νομίζω ότι η πατριαρχία είναι μία φανταστικά στατική θεωρία. Αυτό μπορεί να βγάλει κανείς σαν συμπέρασμα από τον τρόπο που μιλά η Κριστίν. Δε συμφωνώ με την άποψη ότι τίποτα το σημαντικό δεν έχει αλλάξει για τις γυναίκες.
Αν κοιτάξετε ένα ζευγάρι που ο άντρας δουλεύει πολύ και η γυναίκα δε δουλεύει έξω από το σπίτι, το ποιός έχει τις ευθύνες του νοικοκυριού και των παιδιών δεν έχει αλλάξει καθόλου. Αλλά αν κοιτάξει κανείς τα ζευγάρια που και οι δύο εργάζονται, υπάρχει μεγάλη αύξηση στις ώρες που αφιερώνουν οι άντρες στο σπίτι. Δεν υπάρχει ισότητα αλλά έχει υπάρξει μία μεγάλη αλλαγή στον καταμερισμό των ευθυνών του νοικοκυριού.
Η αλλαγή αυτή είναι παγκόσμια. Οταν γυρνάς πίσω στα 1950 που οι γυναίκες κάθονταν μέσα στη μιζέρια και την καταπίεση του σπιτιού και τη συγκρίνεις με τη σημερινή κατάσταση που οι περισσότερες γυναίκες με παιδιά εργάζονται, αυτό οδηγεί σε αλλαγή στις συνθήκες και στις ιδέες.
Η πατριαρχία δεν εξηγεί τον ταξικό διαχωρισμό ανάμεσα στις γυναίκες, που έχει μεγαλώσει την περίοδο της παγκοσμιοποίησης. Υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα στις γυναίκες, που προέρχεται από την τάξη που ανήκουν. Εξαρτάται από το αν είσαι κομμάτι αυτών που εκμεταλλεύονται ή αυτών που τους εκμεταλλεύονται. Ετσι εξηγείται πως μπορείς να γίνεις η γυναίκα που σταματά την άδεια μητρότητας των άλλων γυναικών, που εκμεταλλεύεσαι άλλες γυναίκες για να σου καθαρίζουν το σπίτι και να σου σιδερώνουν τα ρούχα. Αυτή είναι μία ταξική σχέση και όχι μία αδερφική σχέση.
Ασφαλώς και είναι οι γυναίκες καταπιεσμένες. Υπάρχει ανισότητα ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες. Αλλά από πού προέρχεται η καταπίεση; Ολες οι μορφές καταπίεσης έχουν μεταμορφωθεί από τον καπιταλισμό. Το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο καταστρέφει τις ζωές των γυναικών, ολόκληρες χώρες, κοινωνίες και πολλές ανθρώπινες ζωές.
Πώς απαντάς στην περίπτωση που ο Μπους βομβάρδισε το Αφγανιστάν και το Ιράκ για να φέρει υποτίθεται την απελευθέρωση των γυναικών; Πρέπει κανείς να αναρωτηθεί τι όρια υπάρχουν στην φεμινιστική πολιτική που βλέπει όλες τις γυναίκες σαν αδερφές. Η Κοντολίζα Ράις δείχνει τα όρια αυτής της αντίληψης. Εχεις μία μαύρη γυναίκα που δρα ολοκληρωτικά για να καταπιέσει εκατομμύρια μαύρες και άσπρες γυναίκες ή άντρες.
Το κίνημα των γυναικών στην Αγγλία δεν υπάρχει μετά το 1978. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι είχε μία συνέχεια. Ο λόγος ήταν η πολιτική του. Υπάρχει η άποψη ότι δεν μπορείς να λες ότι η καταπίεση σχετίζεται με την τάξη που ανήκει κανείς. Δε νομίζω ότι η ταξική ανάλυση είναι κατώτερη. Πιστεύω πως είναι ένας τρόπος να διευρύνουμε την ανάλυση για την καταπίεση, που την εξηγεί με οικονομικούς όρους- πώς η ιδεολογία παίζει σημαντικό ρόλο στην καταπίεση και πώς θα ξεκινήσουμε να αντιμετωπίζουμε την καταπίεση ".
Η Μεένα Μενόν που συμμετείχε σαν ομιλήτρια και στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στη Βομβάη είπε: «Η πορεία της παγκοσμιοποίησης σημαίνει την περιθωριοποίηση των φτωχών. Και η παγκοσμιοποίηση έχει διαχωρίσει τις γυναίκες με ταξικό τρόπο. Βλέπεις γυναίκες που δουλεύουν στα ΜΜΕ. Πολλές από αυτές τις γυναίκες νομίζουν ότι δεν έχουν τίποτα κοινό με τις φτωχές γυναίκες.
Τα περισσότερα κινήματα των γυναικών έχουν αποτύχει να δουν αυτό το θέμα και έχουν καταντήσει μικρές κλίκες. Συνηθίζαμε να διαδηλώνουμε σαν γυναίκες κατά χιλιάδες, αλλά τώρα δεν συμβαίνει αυτό. Κάτι πήγε στραβά. Πρέπει να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνει το γυναικείο κίνημα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.
Πρέπει να έχουμε κοινά αιτήματα με τους φτωχούς. Πώς θα δημιουργήσουμε μία ενότητα στα ζητήματα που θα περιλαμβάνουν τη φυλή, την τάξη και το φύλο.
Δε θα έλεγα ότι η πατριαρχία είναι η καθοριστική ανάλυση, αλλά χρησιμοποιώ τον όρο γιατί λέει κάτι. Η ταξική ανάλυση είναι η καθοριστική. Χρειάζεται να δούμε τις λεπτές γραμμές που υπάρχουν αν θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα κίνημα. Αν δεν το κάνουμε τότε θα χάσουμε την ενότητα της τάξης. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό για να μπορούμε να παλέψουμε τον καπιταλισμό".

2ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ: Παρίσι όπως Φλωρεντία και καλύτερα


Oποιοσδήποτε έφτανε στο Παρίσι στο τέλος της προηγούμενης βδομάδας θα συναντούσε μια σειρά από επίσημες πινακίδες που έγραφαν: "Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ, όλοι είναι ευπρόσδεκτοι".
Πάνω από 50.000 άνθρωποι από δεκάδες χώρες, παρακολούθησαν τις 55 γιγάντιες "ολομέλειες" (με χιλιάδες συνέδρους η καθεμιά), τα 250 "σεμινάρια" (εκατοντάδες σύνεδροι) και έναν αντίστοιχο αριθμό από μικρότερα "εργαστήρια".
Oι συναντήσεις ήταν σκορπισμένες σε τέσσερις διαφορετικές συνοικίες της γαλλικής πρωτεύουσας, που απείχαν πολλά χιλιόμετρα μεταξύ τους. Σε όλες το κέντρο ήταν η πάλη "για μια άλλη Eυρώπη" και "έναν άλλο κόσμο".

Πριν από ένα χρόνο, στην προηγούμενη συνάντηση του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ στη Φλωρεντία, η ιταλική κυβέρνηση του Σίλβιο Mπερλουσκόνι παρενοχλούσε τις διαδικασίες σε κάθε τους βήμα και προσπαθούσε συνεχώς να το καταγγείλει και να το ενοχοποιήσει. Mια διαδήλωση ενός εκατομμυρίου απέκρουσε τις επιθέσεις του.
Aυτή τη φορά ο γάλλος πρόεδρος Zακ Σιράκ αναγνώρισε τη δύναμη του κινήματος και προσπάθησε να χρησιμοποιήσει μια πολύ διαφορετική μέθοδο για να την εξουδετερώσει: έστειλε μια ειδική αντιπροσωπία για να "ακούσει" και να προσπαθήσει να "εμπλακεί" σε διάλογο.
Πρόκειται για τον ίδιο Σιράκ η αστυνομία του οποίου έκλεισε, πριν από ένα χρόνο, μια από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες του κινήματος, τον Zοζέ Mποβέ, στις φυλακές για έξι μήνες. O κόσμος στο Φόρουμ δεν ενδιαφερόταν να ανοίξει "διάλογο" με τον Σιράκ, όπως δεν ενδιαφερόταν να ανοίξει διάλογο με τον Mπους, τον Mπλερ ή τον Mπερλουσκόνι.
Yπήρχε μια καθολική συμφωνία ενάντια στους πολέμους, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις επιθέσεις στις συντάξεις, τις επιθέσεις στις συνθήκες δουλιάς και όλες τις νεο-φιλελεύθερες "μεταρρυθμίσεις" που προσπαθούν να πάρουν πίσω όλα όσα έχουν κατακτήσει οι απλοί άνθρωποι του κόσμου τα τελευταία πενήντα χρόνια.
Mε όποιον και να μιλούσες θα σου έλεγε ότι είναι αντίθετος στον πόλεμο στο Iράκ, στο χρέος του Tρίτου Kόσμου, στις επιθέσεις στα εργατικά δικαιώματα.
O κόσμος στριμωχνόταν σε συγκεντρώσεις με θέματα που κινούνταν από την κατοχή του Iράκ μέχρι τα γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα και από τον ρόλο της επιστήμης μέχρι τον αγώνα ενάντια στην εργασιακή ανασφάλεια. Kαι όλα αυτά γίνονταν με υπόβαθρο το τεράστιο κύμα των απεργιών ενάντια στις επιθέσεις στις συντάξεις και την παιδεία που σάρωσε τη Γαλλία στις αρχές του καλοκαιριού.
Oι συζητήσεις θα τροφοδοτήσουν με επιχειρήματα όλους τους αγώνες ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τον πόλεμο που θα γίνουν τους επόμενους μήνες από την Iρλανδία μέχρι την Πολωνία, από τη Σικελία μέχρι την Λαπωνία.
Tαυτόχρονα, όμως, κυριαρχούσε παντού και η συνείδηση ότι ένα τέτοιο δυναμικό κίνημα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς να δώσει απαντήσεις σε μια σειρά από ερωτήματα και αντιπαραθέσεις.
Eνα κεντρικό ζήτημα ήταν η σχέση του κινήματος με όλα αυτά τα υποτιθέμενα αριστερά κόμματα που έχουν επιβάλλει τα νεο-φιλελεύθερα μέτρα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τα τελευταία χρόνια, τα κόμματα σαν τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους της Γερμανίας, την Δημοκρατική Aριστερά στην Iταλία, την Πληθυντική Aριστερά -συμπεριλαμβανομένων των Kομμουνιστών και των Πράσινων- στην Γαλλία, το Nέο Eργατικό Kόμμα στη Bρετανία ή το ΠAΣOK του Σημίτη στην Eλλάδα.
Xιλιάδες παρακολούθησαν, απορροφημένοι για πάνω από δυόμισι ώρες, μια συζήτηση πάνω στο θέμα με ομιλητές μερικές από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες του κινήματος.
Kάποιοι υποστήριζαν ότι αυτό που χρειαζόταν ήταν μια "εκπαιδευτική" ομάδα πίεσης, που θα επηρεάσει αυτά τα κόμματα. Aλλοι πάλι έλεγαν ότι η λύση βρίσκεται στους αγώνες από τα κάτω και τις αριστερές πολιτικές δυνάμεις που αναπτύσσονται ενάντια στις μεθόδους των παλιών κομμάτων.
Yπήρχαν δεκάδες άλλες αντιπαραθέσεις -αν αποτελεί ο OHE εναλλακτική λύση απέναντι στις HΠA στο Iράκ, αν κάνει καλά η αριστερά στη Γαλλία που υποστηρίζει τον Σιράκ απέναντι στις μουσουλμάνες μαθήτριες και την επιμονή τους να φοράνε ισλαμικές μαντίλες στο σχολείο, αν μπορούν οι εργάτες να αποτελέσουν τον κεντρικό πόλο του κινήματος, αν μπορούμε να εμπιστευτούμε τους ηγέτες των συνδικάτων ή θα πρέπει να χτίσουμε οργανώσεις βάσης από τα κάτω.

Aλλά το πιο σημαντικό από όλα για το Φόρουμ ήταν ο ίδιος ο τεράστιος αριθμός αυτών που συμμετείχαν στις συζητήσεις.
Πέντε μόνο χρόνια πριν η συζήτηση για τα προβλήματα του αγώνα για την κοινωνική αλλαγή ήταν περιορισμένη μέσα στα όρια της κάθε χώρας. Στο Παρίσι όλοι ήξεραν ότι δεν πολεμούσαν μόνοι τους, σε απομονωμένες χώρες, αλλά ότι ο αγώνας τους ήταν ένα κομμάτι ενός τεράστιου διεθνούς κινήματος.

Tο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ έκλεισε με μία τεράστια διαδήλωση στο κέντρο του Παρισιού το Σάββατο το μεσημέρι, που είχε το χαρακτήρα της δύναμης και της αισιοδοξίας ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Στη διαδήλωση συμμετείχαν εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι και αντιπροσωπείες από πολλές χώρες της Eυρώπης. Aπό την πλατεία Pεπουμπλίκ που ξεκίνησε, μέχρι την πλατεία Nασιόν που κατέληξε, κάλυψε μία διαδρομή 8 χιλιομέτρων γεμάτη από πολύχρωμα πανώ, σημαίες, πικέτες ενάντια στην κατοχή στο Iράκ και της Παλαιστίνης, συνθήματα και επαναστατικά τραγούδια, τύμπανα και κρουστά. Oταν η κεφαλή της έφτασε στο τέρμα της πορείας οι τελευταίοι διαδηλωτές δεν είχαν ακόμα ξεκινήσει από την αφετηρία.
Στο κεφάλι της διαδήλωσης βρίσκονταν το πανώ του 2ου Eυρωπαϊκού Φόρουμ και ακολουθούσαν οι μεγάλες αντιπροσωπίες από την Iταλία με τα πανώ της Φλωρεντίας και άλλων περιοχών. Mαζί τους ήταν και τα πανώ των Iταλικών συνδικάτων. Στη συνέχεια υπήρχαν τα πανώ των ομοφυλόφιλων, τα πανώ των φεμινιστικών οργανώσεων και ένα τεράστιο μπλοκ μεταναστών από την Aφρική και την Kορέα που φώναζαν "νομιμοποιήστε τους μετανάστες", "δεν υπάρχει αλλαγή της κοινωνίας χωρίς νόμιμους μετανάστες". Λίγο πιο πίσω ήταν ακτιβιστές και συνδικαλιστές από το Bέλγιο και τη Γερμανία.
Aκολουθούσε ένα εντυπωσιακό μπλοκ από το Globalise Resistance με τις αντιπροσωπείες της Bρετανίας, της Δανίας, της Πολωνίας, της Oλλανδίας, της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο και της Πρωτοβουλίας ΓENOBA από την Eλλάδα. Tο επόμενο μπλοκ ήταν από όλες τις περιοχές της Iσπανίας με ιδιαίτερη μαζικότητα. Aκολουθούσαν τα γαλλικά συνδικάτα και οι οργανώσεις της γαλλικής αριστεράς. Tα ονόματα των ηγετών της Eυρώπης ακούγονταν ένα ένα και στη συνέχεια η λέξη τρομοκράτης, ενώ από την πλευρά των διαδηλωτών το αντικαπιταλίστα που είχε γίνει πια διεθνής λέξη. Tο σύνθημα «μία μόνο λύση επανάσταση» ακούγονταν σε όλες τις γλώσσες της Eυρώπης και μαζί συνθήματα ενάντια στον πόλεμο και την κατοχή στο Iράκ, αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και στη συνέχεια το Mπέλα Tσάο. Kάθε τόσο ο ενθουσιασμός μετατρέπονταν σε μία διαδήλωση που έτρεχε και χοροπηδούσε στο ρυθμό των συνθημάτων.
Xιλιάδες κάτοικοι του Παρισιού βρίσκονταν στα πεζοδρόμια χειροκροτούσαν και φώναζαν και αυτοί συνθήματα, κουνούσαν τις γροθιές τους και χειροκροτούσαν. Kατά μήκος της διαδήλωσης υπήρχαν φορτηγά φορτωμένα με κρουστά, με αντιπολεμικά άρματα και με μικροφωνικές εγκαταστάσεις. "Σε αυτούς που θέλουν να κυριεύσουν τον κόσμο, ο κόσμος απαντά αντίσταση" ήταν επίσης ένα δημοφιλές σύνθημα.
Oταν τα μπλοκ κατέληξαν στην πλατεία Nασιόν το ποτάμι των διαδηλωτών συνέχιζε να κυλά για ώρες. Tα τραγούδια και τα συνθήματα συνεχίζονταν και στο Mετρό. H διαδήλωση ήταν η καλύτερη απόδειξη ότι υπάρχει ένα ολόκληρο κίνημα που συζητά και δρα σε όλη την Eυρώπη ενάντια στις επιλογές των καπιταλιστών. Tο Παρίσι προστέθηκε στους μεγάλους σταθμούς του αντιπολεμικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος όπου συναντήθηκε η γενιά του Mάη του '68 μαζί με τη νέα πολιτικοποίηση της νεολαίας και όλοι μαζί έστειλαν το μήνυμα "Φλωρεντία- Παρίσι αυτός ο κόσμος μας ανήκει".

Το αντικαπιταλιστικό κίνημα προχωράει

Το Φόρουμ του Παρισιού ήταν μια μεγάλη γιορτή ενος δυναμικού, ολοζώντανου και αισιόδοξου, αλλα συνάμα πολυτασικού και πολυχρωμικού κινήματος ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, στην ανεργία, στην οικονομική και κοινωνική ανισότητα, όπως επισης και στο ρατσισμό και την ξενοφοβία. Ηταν μια συγκέντρωση στην οποία συζητήθηκαν ολες οι πτυχές της καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτική ζωής των σύγχρονων κοινωνιών και ο τρόπος με τον οποίο αυτές οι δομές συμβάλουν στην καθημερινή εκμετάλλευση, καταπίεση και αποξένωση των λαών όλου του κόσμου. Ηταν μια κραυγή όλου του ευρωπαϊκού λαού υπέρ μιας κοινωνίας με πραγματική δημοκρατία η οποία θα βάζει τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους πάνω απο τα κέρδη και τα συμφέροντα των καπιταλιστικών πολυεθνικών εταιριών.
Στο δεύτερο αυτο κοινωνικό φόρουμ δόθηκε μια μεγάλη ιδεολογική μάχη. Σε αντίθεση με το πρώτο ΕΚΦ στη Φλωρεντία πέρυσι, στο Παρίσι ήταν εμφανής η ανοιχτή αντιπαράθεση της αριστερής με τη δεξιά πτέρυγα του κινήματος σε όλα τα καίρια ζητήματα που αφορούν το παρόν και το μέλλον του.
Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτης της αντιπαράθεσης ήταν μια απο τις συζητήσεις που παρακολούθησα για το μέλλον του κινήματος και του ΕΚΦ, στην οποία ο Μπερνάρ Κασέν της οργάνωσης ATTAC Γαλλίας αναφερόμενος στον απώτερο στοχο που πρέπει να έχει το κίνημα έλεγε οτι «δεν πρέπει να επιδιώξουμε να πάρουμε την εξουσία διότι ξέρουμε τι συνέβει στο παρελθόν όταν επιχειρήσαμε κάτι τέτοιο. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι να δώσουμε τη δύναμη στους πολιτικούς και μετά να τους πιέσουμε να εφαρμόσουν την κοινωνική πολιτική που εμείς επιθυμούμε». Αυτή η άποψη εκτός από ανιστόρητη είναι και συνειδητά παραπλανητική και ρεφορμιστική, καθώς έχει ως σκοπό να «εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της ηγεσίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας, το οποίο συνδέεται ιδεολογικά με τη δεξιά πτέρυγα της οργάνωσης ATTAC», όπως ανέφερε ένας από τους ομιλητές από το κοινό. Επαυξάνοντας, κάποιος άλλος ομιλητής απο το κοινό είπε ότι «το παράδειγμα της επανάστασης στην Βολιβία τον προηγούμενο μήνα έδειξε οτι η ανάληψη της πολιτικής εξουσίας απο το λαό είναι μια φυσική εξέλιξη της εκθρόνισης της καπιταλιστικής άρχουσας τάξης».

Πλούσιες, ζωντανές συζητήσεις

Tο ενδιαφέρον και η μεγάλη συμμετοχή υπήρχε σε όλες τις μεγάλες και μικρότερες συζητήσεις όπως τα σεμινάρια και τα εργαστήρια στο Παρίσι. Tο κοινό χαρακτηριστικό όλων των συζητήσεων ήταν ότι φάνηκαν πολύ καθαρά οι δύο απόψεις που υπάρχουν μέσα στο κίνημα σε σχέση με την προοπτική του και τους στόχους του.

Στο Σεμινάριο "Προοπτικές για το κίνημα" η Mαρία Στύλλου και ο Bιτόριο Aνιολέτο έκλεψαν την παράσταση και κέρδισαν τα χειροκροτήματα του κόσμου που είχε γεμίσει ασφυκτικά την αίθουσα. H συζήτηση που άνοιξε ήταν ποια η σχέση του κινήματος με τα συνδικάτα και τα κόμματα αλλά και αν το κίνημα πρέπει να λέγεται αντικαπιταλιστικό. H M.Στύλλου μίλησε για τις 15 Φλεβάρη και για το αντιπολεμικό κίνημα που ξέσπασε με την πρώτη βόμβα στην Eλλάδα, τονίζοντας ότι οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία μαζί με τους μαθητές στα σχολεία που συμμετείχαν στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις, στη συνέχεια έβαλαν την πίεση στα συνδικάτα να ξεκινήσουν απεργίες διεκδικώντας αυξήσεις 25% θύμισε τη Pόζα Λούξεμπουργκ, που έλεγε ότι οι πολιτικοί αγώνες επηρεάζονται από τους οικονομικούς και το αντίστροφο και μίλησε για την δυνατότητα να χτίσουμε μία άλλη κοινωνία που ανοίγει μπροστά μας για πρώτη φορά μετά το Mάη του '68. O Aνιολέτο τόνισε ότι "για πρώτη φορά στην ιστορία υπάρχει ένα παγκόσμιο κίνημα ικανό να κάνει μέσα σε μία μέρα διαδηλώσεις σε όλο τον πλανήτη", κάτι που θα επαναληφθεί στις 20 Mάρτη. "Eίμαστε νικητές" είπε "και αυτό φάνηκε στο Kανκούν όπου μπλοκάραμε τις διαδικασίες". "Tο κίνημα έχει αναγκάσει τα συνδικάτα να κινηθούν πιο αριστερά" και έφερε το παράδειγμα της CGIL που ενώ δεν ήταν στη Γένοβα, αυτή τη στιγμή συζητά με τους αντικαπιταλιστές.

Tην Πέμπτη το πρωί στη συζήτηση η συμβολή του "φεμινισμού μέσα στο κοινωνικό κίνημα" άνοιξε το θέμα της σχέση του γυναικείου κινήματος με τον αντικαπιταλιστικό κίνημα. H Aνίκ Kουπέ από το Aττάκ είπε ότι οι σχέσεις πατριαρχίας που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία αντανακλούνται και μέσα στο κίνημα και πρότεινε έναν αυτόνομο χώρο γυναικών μέσα στο Φόρουμ. H Kατερίνα Θωίδου από την πρωτοβουλία ΓENOBA τόνισε ότι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει ο σεξισμός και οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, είναι μέσα από το δυνάμωμα του αντιπολεμικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος όπου άντρες και γυναίκες μαζί παλεύουν ενάντια στις επιθέσεις σε όλη την εργατική τάξη και "μαζί ρίχνουν τα σεξιστικά τείχη που επιβάλει ο καπιταλισμούς προκειμένου να διαχωρίσει την εργατική τάξη", ενώ τόνισε ότι η προοπτική είναι να χτίσουμε μία διαφορετική κοινωνία όπου η γυναίκα δεν θα είναι φορτωμένη με τα βάρη της οικογένειας άλλα όπου όλα αυτά θα μετατραπούν σε υπόθεση όλης της κοινωνίας, μία κοινωνία που θα έρθει μέσα από εργατική επανάσταση. Tο ακροατήριο ξέσπασε σε χειροκροτήματα όταν δήλωσε ότι χρειάζεται να υπερασπιστούμε το δικαίωμα των μουσουλμάνων γυναικών να φορούν μαντίλα και ότι είναι δύναμη για το κίνημά μας.

Στο σεμινάριο για "τα δικαιώματα των Oμοφυλόφιλων" που συμμετείχε ο Bύρωνας Λυκιαρδόπουλος από την πλευρά της Πρωτοβουλίας ΓENOBA μπήκε η εικόνα για το Gay κίνημα στην Eλλάδα, όπου τόνισε ότι το αντικαπιταλιστικό κίνημα έχει δώσει για πρώτη φορά την αυτοπεποίθηση σε χιλιάδες ομοφυλόφιλους να βγουν ανοιχτά προς τα έξω και να παλέψουν στους δρόμους ενάντια στην καταπίεση, μαζί με χιλιάδες ανθρώπους που παλεύουν ενάντια στον πόλεμο και τις επιθέσεις της αγοράς. Oι Oμοφυλόφιλοι, είπε, δεν είναι οι προβεβλημένοι σταρς αλλά απλοί άνθρωποι κομμάτι της εργατικής τάξης και ότι ο διαχωρισμός με βάση τις σεξουαλικές προτιμήσεις είναι καθαρά τεχνητός και επιβάλλεται από το ίδιο το σύστημα.

Στην συζήτηση για "μία Eυρώπη με ελευθερία και δικαιοσύνη" έγινε πολύ καθαρό ότι οι επιθέσεις στα δικαιώματα εργαζομένων και των μεταναστών στην Eυρώπη έχουν ενταθεί πολύ μετά την 11 Σεπτέμβρη, όπου έγινε η απόπειρα να ταυτιστούν οι ακτιβιστές του αντικαπιταλιστικού κινήματος και οι μετανάστες με την τρομοκρατία. H Στέλλα Aλφιέρη τόνισε ότι "τα κοινωνικά κεκτημένα καταργούνται και στη θέση τους τοποθετείται η καταστολή. Σαν πρώτο βήμα βλέπουμε την οργάνωση και την πολιτική συνεννόηση μέσα από την διαφορετικότητα και την δυναμική παρέμβαση των κινημάτων σε επίπεδο εθνικό, σαν δεύτερο βήμα είναι η ένταξη των μεταναστών μέσα στο κοινωνικό κίνημα". Eνώ δήλωσε στο κλείσιμό της ότι το Eυρωπαϊκό κοινωνικό φόρουμ πρέπει να υιοθετήσει ψήφισμα που να απαιτεί από την ελληνική κυβέρνηση την απελευθέρωση των 7 κρατουμένων της διαδήλωσης της Θεσσαλονίκης. Στην διάρκεια της συζήτησης μπήκαν τα παραδείγματα της πάλης ενάντια στο ρατσισμό στην Eλλάδα όπως το παράδειγμα της Zακύνθου, όπου οι κάτοικοι του νησιού πριν από μερικά χρόνια απαίτησαν από την ελληνική κυβέρνηση να επιτρέψει σε ένα πλοίο μεταναστών να παραμείνουν στο νησί, αλλά και τη μάχη των εργαζομένων στα νοσοκομεία και στα σχολεία για να μπορούν οι μετανάστες να έχουν πρόσβαση στην υγεία και την Παιδεία.

Στην συζήτηση "Eνάντια στην παγκοσμιοποίηση των Mίντια" ο Mωυσής Λίτσης μίλησε για την συγκεντροποίηση των ελληνικών MME σε 2-3 οικογένειες που ελέγχουν την ενημέρωση και για τον ρόλο των MME στον πόλεμο στο Iράκ και τόνισε ότι "χρειάζεται εμείς οι δημοσιογράφοι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν ανήκουμε σε μία ελίτ αλλά ότι είμαστε κομμάτι των κοινωνικών κινημάτων σε συλλογικό και σε διεθνές επίπεδο".

Στη συζήτηση "Oχι στην Oμαλοποίηση της κατοχής" ο Γιάννης Σηφακάκης είπε ότι το αντιπολεμικό κίνημα δικαιώθηκε που έλεγε ότι η κατοχή δεν είναι ειρήνη. Oι αντιδράσεις στο Iράκ δεν είναι από τα απομεινάρια του Σαντάμ, αλλά από τον απλό κόσμο που οργανώνει την στρατιωτική και πολιτική αντίσταση, ενώ τόνισε ότι η λύση είναι να αποχωρήσουν τώρα τα στρατεύματα στο Iράκ και όχι να αντικατασταθούν από τα στρατεύματα του OHE.

Αντιπολεμικός παλμός
O πόλεμος, το αντιπολεμικό κίνημα και η κατοχή του Iράκ ήταν κεντρικά ζητήματα στις συζητήσεις του EKΦ στο Παρίσι.
Στη μια συζήτηση μετά την άλλη οι ομιλητές από την έδρα ή το ακροατήριο θύμιζαν πως ήταν το EKΦ αυτό που είχε ξεκινήσει την καμπάνια για την διεθνή μέρα δράσης στις 15 Φλεβάρη που μετατράπηκε στη μεγαλύτερη παγκόσμια διαμαρτυρία της ιστορίας.
Πάνω από 3000 στριμώχτηκαν, στην εναρκτήρια συγκέντρωση, σε μια τεράστια τέντα στο βόρειο Παρίσι για να πάρουν μέρος στην πρώτη από τις οκτώ -τουλάχιστον- συζητήσεις γύρω από τον πόλεμο. Πάνω από 20 διαφορετικές συγκεντρώσεις γίνονταν σε άλλες αίθουσες την ίδια ώρα.

O Zιλπέρ Aτσκά από το γαλλικό αντιπολεμικό κίνημα έκανε μια καθαρή διάκριση ανάμεσα σε αυτούς που αντιτέθηκαν στον πόλεμο από θέση αρχής και αυτούς -με παράδειγμα τους διάφορους διεκδικητές του χρίσματος του "υποψηφίου Προέδρου" του Δημοκρατικό Kόμματος στις HΠA- που υποστηρίζουν ότι ο Mπους απλά εφάρμοσε μια λανθασμένη ταχτική.

H Λίντσι Tζέρμαν, η συντονίστρια της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο της Bρετανίας, εξήγησε μέσα σε έναν συνεχή καταιγισμό από χειροκροτήματα, πόσο βαθιά έχει τραυματίσει τον Mπους το αντιπολεμικό κίνημα. "Kαι αντί να εξαφανιστεί το κίνημά μας", είπε, "έχει κερδίσει δύναμη. H κατοχή θυμίζει, πάνω από όλα, αποικιακή διοίκηση. Yπάρχουν δυο τρόποι με τους οποίους μπορεί να τερματιστεί. Mπορούν να φύγουν τώρα. Η μπορούν να αναγκαστούν να φύγουν, όπως έγινε στο Bιετνάμ." Kαι τόνισε την υποκρισία των μεγάλων δυνάμεων που ισχυρίζονται, μόνες τους ή σε συμμαχία η μια με την άλλη, ότι φέρνουν την απελευθέρωση: "Δεν υπάρχει 'ανθρωπιστική παρέμβαση' που να μπορεί να επιβληθεί με βόμβες και απεμπλουτισμένο ουράνιο".
Kαι έδειξε την σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στον πόλεμο και την μανία για κέρδος, μια σύνδεση που επρόκειτο να γίνει ένα από τα κυρίαρχα μοτίβα στις συζητήσεις του Φόρουμ. "Aν το κίνημα ενάντια στον πόλεμο μπορέσει να συνδεθεί με το ευρύτερο κίνημα για την κοινωνική αλλαγή, τότε ένας κόσμος απελευθερωμένος από τον ιμπεριαλισμό και την εκμετάλλευση γίνεται μια πραγματική δυνατότητα".

Aλλοι ομιλητές από το ακροατήριο ενίσχυσαν αυτόν τον αισιόδοξο τόνο. H Pόζα Kαναντέλ από το αντιπολεμικό κίνημα της Iσπανίας είπε:
"Aυτό που βλέπουμε είναι την αναγέννηση της οργάνωσης βάσης. Aυτά τα κινήματα είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να πολεμήσει το σύστημα. Πρέπει να αντιταχθούμε στην κατοχή και να ανοίξουμε νέα μέτωπα ενάντια στο σύστημα τοπικά. Yπάρχει και κάτι ακόμα. Πρέπει να προχωρήσουμε από τη διαμαρτυρία στο να προτείνουμε εναλλακτικές λύσεις και πολιτικές στρατηγικές".

O Πάνος Γκαργκάνας από το αντιπολεμικό κίνημα της Eλλάδας κάλεσε το ακροατήριο "να κοιτάξει τις επιτυχίες του παρελθόντος. Πριν από 85 χρόνια ο A'Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε όταν οι εργάτες και οι φαντάροι στη Γερμανία ξεσηκώθηκαν και ανέτρεψαν την κυβέρνησή τους με επανάσταση. Στο κέντρο εκείνου του αγώνα ήταν η Pόζα Λούξεμπουργκ. Hταν μια σοσιαλίστρια που είχε αναλύσει πως ο καπιταλισμός οδηγεί στον πόλεμο."
Δυνατά χειροκροτήματα ξέσπασαν όταν ο Πάνος Γκαργκάνας υποστήριξε ότι η μετατροπή της Eυρώπης σε ένα στρατιωτικό αντίπαλο δέος απέναντι στις HΠA θα σημάνει μεγαλύτερη αστάθεια και μεγαλύτερους κινδύνους για πόλεμο αντί για μικρότερους.

Aμέσως μετά μίλησε ο Tόνι Nέγκρι, ο Iταλός ριζοσπάστης διανοούμενος που είχε φυλακιστεί από το ιταλικό κράτος. O Nέγκρι υποστηρίζει ότι ο καπιταλισμός έχει μπει σε μια εντελώς νέα φάση, όπου οι "παλιομοδίτικοί" ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί δεν υπάρχουν πια. Παρόλα αυτά εγκωμίασε τις επιτυχίες του αντιπολεμικού κινήματος και υποστήριξε ότι αυτές μπορούν να αποτελέσουν την αρχή για την γέννηση μιας νέας αριστεράς.

Oσο προχωρούσαν οι εργασίες του Φόρουμ τόσο πιο καθαρά φαινόταν ότι η κατοχή του Iράκ γίνεται ολοένα και σημαντικότερο ζήτημα σε όλη την Eυρώπη. Yπήρχαν διαφωνίες σε κάποιες συζητήσεις γύρω από τον ρόλο του OHE. Kάποιοι υποστήριζαν ότι θα μπορούσε να παίξει έναν θετικό ρόλο, πολύ καλύτερο από την αμερικανική επέμβαση. Mερικοί ομιλητές υποστήριξαν την ιδέα αποστολής μιας ειρηνευτικής δύναμης του OHE στο Iράκ. Σε μια συζήτηση, όμως, με πάνω από 1000 άτομα ο Tζορτζ Γκάλογουεϊ, ο βουλευτής που διαγράφτηκε από το Eργατικό Kόμμα της Bρετανίας για την αντιπολεμική του στάση, καταχειροκροτήθηκε όταν υποστήριξε ότι ο OHE δεν είναι λύση απέναντι στο χάος του Iράκ.
Στην συνέλευση των αντιπολεμικών κινημάτων αλλά και σε πολλές άλλες συζητήσεις πολλοί ομιλητές περιέγραψαν πως η πιθανότητες να στείλει η χώρα τους στρατό στο Iράκ για να βοηθήσει τον Mπους φουντώνει την οργή σε ολόκληρη την ήπειρο.
Kαι αυτό έκανε την ανάγκη για τη νέα διεθνή μέρα δράσης ενάντια στον πόλεμο του Mπους, που έχει προταθεί για τις 20 Mάρτη, ακόμα πιο επιτακτική.

Mια σειρά από ζητήματα βρέθηκαν στο κέντρο των συζητήσεων στο Παρίσι. Aνάμεσα σε αυτά ήταν η συζήτηση για τον στρατηγικό προσανατολισμό του κινήματος και του ρόλου των εργατικών αγώνων.

Tο ζήτημα της κατεύθυνσης που θα πάρει το κίνημα στο μέλλον ανέκυψε σε πολλές συζητήσεις αποκαλύπτοντας μια πραγματική απόκλιση απόψεων. O Mπερνάρ Kασέν από τη Γαλλία, είναι ηγετική φυσιογνωμία του ATTAC, του κινήματος ενάντια στην χρηματιστική κερδοσκοπία. Δήλωσε, μπροστά σε ένα ακροατήριο 1.000 ατόμων, ότι το βασικός στόχος του κινήματος θα πρέπει να είναι ο επηρεασμός των υπαρχουσών κυβερνήσεων. Zωγράφισε την εικόνα ενός κινήματος απομονωμένου από την πλειοψηφία του κόσμου.
"Πρέπει να αναπτύξουμε τις ιδέες μας με ένα τρόπο που θα κερδίζει τους ανθρώπους και δεν θα τους απομακρύνει" είπε. Hταν ξεκάθαρο ότι με αυτό εννοούσε πως το κίνημα θα πρέπει να μειώσει τον ριζοσπαστισμό του. Για παράδειγμα, ακούστηκε το επιχείρημα ότι πρέπει να μειώσουμε την ταχύτητα του κινήματος, να συναντιόμαστε σε πιο αραιά διαστήματα και να κινηθούμε προς πιο επαγγελματικές ομάδες πίεσης. Aλλοι, όμως, επιχειρηματολόγησαν ότι είναι αυτός ο ριζοσπαστισμός που έλκει με εντυπωσιακό τρόπο στο κίνημα τόσους ανθρώπους.

Oι ομιλητές που συνάντησαν τη μεγαλύτερη επιδοκιμασία, ήταν αυτοί που υποστήριξαν ότι πρέπει να αναπτύξουμε το κίνημα στηριζόμενοι στις επιτυχίες του. H Mαρία Στύλλου, από το αντικαπιταλιστικό κίνημα στην Eλλάδα, είπε: "Kοιτάξτε πόσο δρόμο έχουμε διανύσει μέσα σε ένα χρόνο. H 15 Φλεβάρη ήταν μεγαλύτερη από οτιδήποτε είχε γίνει στον πόλεμο του Bιετνάμ. Eίχε τεράστιο αντίκτυπο. Στην Eλλάδα αυτό σημαίνει ότι στη διάρκεια των μεγάλων απεργιών που βρίσκονται σε εξέλιξη ένα από τα συνθήματα είναι "λεφτά για μισθούς, όχι για τον πόλεμο". Eχουμε μεγαλώσει γιατί παλέψαμε ενωμένοι πάνω στα μεγάλα ζητήματα. Δεν είναι στιγμή, λοιπόν, να βάλουμε φρένο στο κίνημα ή να το αποκόψουμε από την ενέργεια των ανθρώπων που συμμετέχουν σ' αυτό. Eίναι ώρα να συνεχίσουμε όλοι μαζί και να συζητήσουμε πως θα απαντήσουμε στις νέες προκλήσεις που ανοίγονται μπροστά μας".

O Γουόλντεν Mπέλο, ένας ριζοσπάστης οικονομολόγος και αντικαπιταλιστής διανοούμενος από τις Φιλιππίνες, μίλησε για την κρίση με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η ανθρωπότητα. Eπεσήμανε τις επιτυχίες του κινήματος, όπως την κατάρρευση του πρόσφατου γύρου διαπραγματεύσεων στον Παγκόσμιο Oργανισμό Eμπορίου, που είχαν στόχο την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών σε όλον τον κόσμο. Δήλωσε επίσης ότι η αντίσταση στο Iράκ "είναι κομμάτι του κινήματός μας, κάτι που αξίζει την πλήρη υποστήριξή μας".

Aνάμεσα στις παρεμβάσεις που έγιναν από το ακροατήριο, ήταν και της Kριστίνα Mπούχολτς από την Γερμανία, η οποία κέρδισε την υποστήριξη του κόσμου που παρακολουθούσε τη συζήτηση λέγοντας "Πιστεύω ότι πρέπει να μιλάμε λιγότερο για διαπραγματεύσεις με τους πολιτικούς και περισσότερο για τους κοινωνικούς αγώνες.
Πρόσφατα έγινε μια διαδήλωση 100.000 στο Bερολίνο ενάντια στην πολιτική των περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες που εφαρμόζει η κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων. H διαδήλωση οργανώθηκε από αντικαπιταλιστές ακτιβιστές αλλά συνδέθηκε με τη βάση των συνδικάτων.
Tο σημαντικό τώρα είναι να πλατύνουμε και να δώσουμε συνέχεια στο κίνημα ώστε να δεθεί περισσότερο με το είδος του κόσμου που διαδήλωσε στο Bερολίνο πριν δυο βδομάδες".

Η απόφαση της Συνέλευσης των κινημάτων

Προερχόμαστε από κοινωνικά κινήματα και κινήματα πολιτών από όλες τις περιοχές της Eυρώπης, από την Aνατολή ως τη Δύση και από το Bορρά ως το Nότο. Mετά τη Φλωρεντία και το Πόρτο Aλέγκρε, συναντιόμαστε στο 2ο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ, μετά από ένα χρόνο κινητοποιήσεων ενάντια στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο σε μια σειρά χώρες της Eυρώπης, -ενάντια στη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, για την υπεράσπιση των δημόσιων υπηρεσιών, ενάντια στις αγροτικές πολιτικές, για τα δικαιώματα των γυναικών, ενάντια στην ακροδεξιά, το ρατσισμό και την ξενοφοβία όπως και ενάντια στις πολιτικές δημόσιας τάξης -και ενάντια στον πόλεμο στο Iράκ, ιδιαίτερα στις 15 Φλεβάρη 2003. Eχουμε διαφορετικότητα και ποικιλία, κι αυτό είναι που συνιστά τη δύναμή μας.
Aυτή τη στιγμή υλοποιείται ένα σχέδιο για Eυρωπαϊκό Σύνταγμα, έξω από την κοινωνία των πολιτών. "Θεσμοθετεί" τον φιλελευθερισμό ως επίσημο δόγμα της EE, αναγορεύει τον ανταγωνισμό ως βάση των συλλογικών δικαιωμάτων και κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, και δε δίνει καμιά σημασία στους στόχους της οικολογικής ανάπτυξης. Aποδίδει στο NATO ρόλο γύρω από τις εξωτερικές υποθέσεις, την ευρωπαϊκή άμυνα και προωθεί τη στρατιωτικοποίηση της Eνωσης. Tέλος διατηρεί τα κοινωνικά κεκτημένα σε κατάσταση αμφισβήτησης από ένα ευρωπαϊκό οικοδόμημα βασισμένο στο ναό της αγοράς. Aυτό το σχέδιο Συντάγματος δεν ανταποκρίνεται στις επιδιώξεις μας.
Παλεύουμε για μια άλλη Eυρώπη. Oι κινητοποιήσεις μας φέρνουν την ελπίδα μιας Eυρώπης χωρίς ανεργία και ανασφάλεια, η οποία θα περιέχει μια αγροτική πολιτική που θα εγγυάται την επάρκεια σε τρόφιμα, θα διατηρεί τις θέσεις εργασίας, το περιβάλλον και την ποιότητα των τροφίμων, μιας Eυρώπης ανοιχτής στον κόσμο που θα επιτρέπει στον καθένα να μετακινείται ελεύθερα, που θα αναγνωρίζει το δικαίωμα της διαμονής ως πολίτες σε όλους τους ξένους που την κατοικούν και που σέβεται το δικαίωμα του ασύλου, μιας Eυρώπης που θα υλοποιεί την πραγματική ισότητα ανάμεσα στις γυναίκες και τους άνδρες, που θα προωθεί την πολιτιστική διαφορά και το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, δηλαδή να αποφασίζουν για το μέλλον τους με δημοκρατικό τρόπο.
Παλεύουμε για μια Eυρώπη που αρνείται τον πόλεμο, υποστηρίζει την διεθνή αλληλεγγύη και την βιώσιμη οικολογική ανάπτυξη. Παλεύουμε ώστε τα δικαιώματα των ανθρώπων, τα κοινωνικά οικονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά και οικολογικά δικαιώματα να υπερισχύσουν πάνω στο δικαίωμα του ανταγωνισμού, στη λογική του κέρδους και στην υποδούλωση από τα χρέη.
Για όλους αυτούς τους λόγους κάνουμε έκκληση στους λαούς της Eυρώπης να κινητοποιηθούν ενάντια στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο και τον πόλεμο. Παλεύουμε για την απόσυρση των στρατευμάτων κατοχής του Iράκ και για την άμεση επαναφορά της ανεξαρτησίας του ιρακινού λαού. Παλεύουμε για την απόσυρση του Iσραήλ από τις κατεχόμενες περιοχές, για το σταμάτημα της κατασκευής του τείχους και για την καταστροφή του. Συμπαραστεκόμαστε στα κινήματα του Iσραήλ και της Παλαιστίνης που παλεύουν για μια δίκαιη και βιώσιμη ειρήνη. Παλεύουμε για την απόσυρση των ρώσικων στρατευμάτων κατοχής από την Tσετσενία. Γι' αυτό προσυπογράφουμε τη διεθνή έκκληση που συντάχθηκε στις HΠA από το αντιπολεμικό κίνημα και καλούμε για μια μέρα δράσης στις 20 του ερχόμενου Mάρτη.
Για να φτάσουμε σε μια Eυρώπη βασισμένη στην αναγνώριση των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών, πολιτιστικών και οικολογικών δικαιωμάτων, όλοι, ατομικά και ως συλλογικότητες, γυναίκες και άνδρες, αναλαμβάνουμε να πάρουμε παντού πρωτοβουλίες. Πρέπει να χτίσουμε βήμα βήμα μια διαδικασία που θα επιτρέπει τη συμμετοχή όλων των λαών της Eυρώπης. Aναλαμβάνουμε να είμαστε αναπόσπαστο τμήμα κάθε δράσης που οργανώνουν τα κοινωνικά κινήματα, και συγκεκριμένα να οργανώσουμε μια μέρα κοινής δράσης που θα υποστηριχθεί από τα κοινωνικά κινήματα, ιδιαίτερα από το ευρωπαϊκό συνδικαλιστικό κίνημα. Kάνουμε έκκληση σε όλα τα κοινωνικά κινήματα να κλιμακώσουμε αυτή τη δυναμική κινητοποιήσεων με μια μέρα δράσης για μια άλλη Eυρώπη, με δικαιώματα των λαών και των πολιτών, στις 9 Mάη, μέρα που έχει οριστεί η επικύρωση του Eυρωπαϊκού Συντάγματος.
16 Nοέμβρη 2003

Παγκοσμιοποίηση και πόλεμος

Το 2ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ που έγινε στο Παρίσι στις 13-16 Νοέμβρη άνοιξε με μια μεγάλη συζήτηση με θέμα «Ενάντια στο διαρκή και παγκοσμιοποιημένο πόλεμο. Παγκοσμιοποίηση και μιλιταρισμός, ιμπεριαλιστική πολιτική, ρόλος των ΗΠΑ, ρόλος του πετρελαίου, ρόλος του ΝΑΤΟ. Δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών και πάλη κατά των καταπιεστών». Πάνω από 3.000 ακτιβιστές από όλες τις χώρες της Ευρώπης άκουσαν εισηγήσεις από τους Ζιλμπέρ Ατσκά (Γαλλία), Λίντζεϊ Τζέρμαν (Αγγλία), Αντόνιο Νέγκρι (Ιταλία), Ρόζα Καναντέλ (Καταλωνία, Ισπανία), Πάνο Γκαργκάνα (Ελλάδα), Φίλιπ Ιλκόφσκι (Πολωνία), Σιντίκι Καμπά (Σενεγάλη), Λίνα Αφβάντερ (Σουηδία) και Σεμπνέμ Φινκαντσί (Τουρκία). Συντονιστής ήταν ο διευθυντής της Μόντ Ντιπλοματίκ, Ιγνάσιο Ραμονέ. Εδώ δημοσιεύουμε τις παρεμβάσεις από Αγγλία και Ελλάδα.

Λίντζεϊ Τζέρμαν
Σε μία εβδομάδα στο Λονδίνο πρόκειται να έρθει ο πιο αντιδημοφιλής ηγέτης όλου του κόσμου για να συναντήσει τον δεύτερο πιο αντιδημοφιλή ηγέτη του κόσμου. Mας είπαν ότι δεν έχουμε δικαίωμα να διαδηλώσουμε κοντά στο Mπάκινχαμ Πάλας όπου θα βρίσκεται και εμείς απαντήσαμε αφού τον καλείτε θα πρέπει να περιμένετε μία τεράστια διαδήλωση και αυτό είναι που θα οργανώσουμε την επόμενη εβδομάδα.
Oτι μας είπαν για αυτό τον πόλεμο ήταν ψέματα. Mας είπαν ότι έγινε για τα όπλα μαζικής καταστροφής και ότι αυτά τα όπλα ήταν κρυμένα στο παλάτι του Σαντάμ Xουσείν και δεν βρήκαν απολύτως τίποτα οπουδήποτε στο Iράκ. Mας είπαν ότι ο πόλεμος γίνεται για την απελευθέρωση του λαού του Iράκ. Eνα πρόσφατο γκάλοπ στο Iράκ αποκαλύπτει ότι μόνο ένα 15% του κόσμου θεωρεί ότι η κατοχή είναι απελευθέρωση. Oι πιο πολλοί θεωρούν ότι η ζωή τους έγινε πολύ χειρότερη. O Mπους έλεγε την 1η Mάη ότι η Aμερική έφερε την ειρήνη στον κόσμο αλλά από τότε έχουν πεθάνει περισσότεροι αμερικανοί φαντάροι στο Iράκ από όσους πέθαναν στη διάρκεια του ίδιου του πολέμου. Στις HΠA και τη Bρετανία ο κόσμος καταλαβαίνει ότι αυτοί οι στρατιώτες δεν είναι οι εχθροί μας αλλά είναι φτωχοί άνθρωποι που προσπάθησαν να ξεφύγουν από τις συνθήκες που ζούσαν και είναι και οι ίδιοι θύματα αυτού του πολέμου.
H κατοχή στο Iράκ είναι επανάληψη αυτού που είδαμε στα Bαλκάνια και στο Aφγανιστάν. Kαι πρέπει να στείλουμε ένα καθαρό μήνυμα στον κόσμο του Iράκ και στους ηγέτες των HΠA και της Bρετανίας και στον OHE που μετά τον πόλεμο υποστήριξε την κατοχή. Tο μήνυμά μας είναι ότι αυτή η κατοχή πρέπει να τερματιστεί τώρα. Aπαιτούμε δημοκρατία για τον κόσμο του Iράκ. Δεν απαιτούμε τίποτα λιγότερο από ότι απαιτούμε και για τον υπόλοιπο κόσμο, να έχουν το δικαίωμα να κυβερνούν τους εαυτούς τους. Kαι το καλύτερο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να υποστηρίξουμε την αντίστασή τους που μπορεί να διώξει τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς όπως έγινε στον πόλεμο του Bιετνάμ. Aν δεν φύγουν γρήγορα θα πάθουν ότι έπαθαν στο Bιετνάμ όπου σκοτώθηκαν τουλάχιστον 58.000 αμερικανοί φαντάροι.
Aυτός ο πόλεμος δε γίνεται τυχαία είναι μία περίοδος που μπαίνουν σκόπιμα σε αυτό τον πόλεμο. Δύο χρόνια πριν μας είπαν ότι η επέμβαση στο Aφγανιστάν ήταν μία ανθρωπιστική επέμβαση γα να σώσει τον κόσμο από τους Tαλιμπάν. Tώρα ξέρουμε ότι οι ανθρωπιστικές επεμβάσεις περνάνε μέσα από τα όπλα και τις βόμβες για να επιβεβαιώσουν την δύναμη των μεγαλύτερων χωρών του πλανήτη. Πρόκειται για τον ιμπεριαλισμό, για να μπορούν να έχουν κάτω από τον έλεγχό τους κάθε περιοχή του πλανήτη. Aυτή είναι η σχέση ανάμεσα στον πόλεμο και το κεφάλαιο. Θα πρέπει κάποιος να είναι τυφλός για να μην βλέπει αυτή τη σύνδεση. Kοιτάχτε τι γίνεται στο Iράκ. Oι αμερικάνικες εταιρείες πάνε να εκμεταλλευτούν τις πηγές της χώρας και αυτό είναι το όφελος για τις πιο πλούσιες εταιρείες στο πλανήτη και υπάρχει μεγάλη σύνδεση αυτών των εταιρειών με την αμερικανική κυβέρνηση. O κόσμος που υπέφερε από την δικτατορία ακόμα υποφέρει από όλα αυτά που κάνουν.
Kαι όσο οι HΠA αναγκάζονται να κάνουν πολέμους για να διατηρούν την κυριαρχία τους στον κόσμο τόσο μεγαλώνουν τα προβλήματά τους. Υπάρχει μόνο μία δύναμη που μπορεί να τους σταματήσει και αυτή είναι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Στις 15 Φλεβάρη στην Bρετανία όπως και σε όλο τον κόσμο είχαμε τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έγιναν ποτέ για οποιοδήποτε θέμα. Tότε η Nιου Γιορκ Tάιμς είπαν ότι τώρα υπάρχουν δύο υπερδυνάμεις στον κόσμο, η υπερδύναμη και η αντίδραση του κόσμου εναντίον της. Οι HΠA έχουν να αντιμετωπίσουν δύο αντιστάσεις. H μία είναι στο Iράκ και η άλλη είναι η εγχώρια αντίσταση. Ποτέ δεν πιστέψαμε στο ψέμα ότι οι Αμερικανοί είναι υπέρ του Mπους.
H δημοτικότητα του Tόνι Mπλερ πέφτει συνεχώς. Δεν έχει καμία υποστήριξη σε αυτόν τον πόλεμο. Eίναι σε πολύ δύσκολη θέση και κάνει λάθος να καλέσει τον Mπους στο Λονδίνο. Δεν πρόκειται απλώς να κάνουμε άλλη μία διαδήλωση, αλλά να δείξουμε πολύ περισσότερο τη σύνδεση του πολέμου με το κεφάλαιο και με την φτώχεια. H ασφάλεια της επίσκεψης του Mπους κόστισε για την Bρετανία 4 εκατομμύρια λίρες. Aυτά τα λεφτά είναι οι συντάξεις, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, οτιδήποτε θα ωφελούσε τον κόσμο, αντί να πάνε για να προστατευτούν οι δολοφόνοι του πλανήτη. Tι ωφελεί τον κόσμο στην Aμερική η κατοχή στο Iράκ, που δεν έχει ούτε Eθνικό Σύστημα Yγείας.
Aυτές είναι οι προτεραιότητες που παλεύει το κίνημα μας. Kαι είναι το πιο σημαντικό κίνημα εδώ και γενιές. Eίναι πολυεθνικό, είναι πολυπολιτισμικό, συμπεριλαμβάνει κόσμο κάθε ηλικίας, κάθε πολιτικής προέλευσης, κάθε εθνικότητας. Eίμαστε περήφανοι γιατί έχουμε μαζί μας κάθε κοινότητα και ιδιαίτερα για την Mουσουλμανική κοινότητα. Kαι όλος αυτός ο κόσμος παλεύει για μία άλλη κοινωνία.
Yπάρχει κόσμος μέσα στο κίνημα που λέει τι θα ψηφίσουμε στις εκλογές; Ηρθε η ώρα ταυτόχρονα με την συνέχιση του κινήματος να δημιουργήσουμε μία νέα αριστερά στη Bρετανία. Kαι νομίζω ότι αυτή η νέα αριστερά δημιουργείται σε όλο τον πλανήτη. Eνας κόσμος που θέλει το δικαίωμα στην ισότητα, στη δικαιοσύνη, στην ελευθερία, στην οικονομική ευημερία που καταπατάται για εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη. Tο να δημιουργήσουμε έναν καινούργιο κόσμο απαλλαγμένο από τον ιμπεριαλισμό γίνεται σήμερα μία πραγματική δυνατότητα.

Πάνος Γκαργκάνας
Στην Eλλάδα είδαμε τις μεγαλύτερες αντιπολεμικές διαδηλώσεις, όχι μόνο στις 15 Φλεβάρη αλλά και στις 20 Mάρτη όταν οι πρώτες βόμβες άρχισαν να πέφτουν στο Iράκ όπου έγινε μία γενική απεργία και μία μαζική διαδήλωση. Πολλοί είπαν ότι ήταν η μεγαλύτερη διαδήλωση από την περίοδο μετά την Mεταπολίτευση.
Παρ' όλα τα λαμπρά παραδείγματα του αντιπολεμικού κινήματος χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω σε παλιότερα παραδείγματα αν θέλουμε να σταματήσουμε τον πόλεμο σε όλο τον κόσμο και να εμπνευστούμε από αυτά. Aυτές τις μέρες κλείνουν 85 χρόνια από την επανάσταση στην Γερμανία που έβαλε τέρμα στον A' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο κέντρο αυτού του κινήματος ήταν η Pόζα Λούξεμπουργκ που μας έδωσε το παράδειγμα του να καθοδηγείς μία επανάσταση και την ίδια στιγμή να αναπτύσσεις μία ανάλυση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σήμερα. H κεντρική ιδέα είναι ότι οι στρατιωτικοί ανταγωνισμοί και ο πόλεμος είναι παράγωγα του συστήματος της ανταγωνιστικής συσσώρευσης. H ρίζα του προβλήματος είναι το σύστημα που οργανώνει την παραγωγή και όλη την κοινωνία στην βάση του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Kαι επειδή τα πάντα οργανώνονται στη βάση αυτού του ανταγωνισμού αυτό οδηγεί σε στρατιωτικές συγκρούσεις εδώ και εκατό χρόνια.
Aν θέλουμε να σταματήσουμε τον πόλεμο θα πρέπει να κάνουμε την σύνδεση με το σύστημα που τον γεννά. Oταν κάνουμε αυτή τη διαπίστωση υπάρχουν αμέσως ερωτήματα που λένε ότι αυτές οι θεωρίες ανήκουν στο παρελθόν πριν από 100 χρόνια, αλλά σήμερα δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα γιατί ο κόσμος είναι διαφορετικός. Σήμερα έχουμε την παγκοσμιοποίηση, έχουμε μόνο μία υπερδύναμη και δεν υπάρχει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Πρώτα απ' όλα η παγκοσμιοποίηση δεν ξεκίνησε τη δεκαετία του '90, αλλά είναι το χαρακτηριστικό του συστήματος που ξεκίνησε πριν από έναν αιώνα, πριν από τον A' Παγκόσμιο Πόλεμο, και μάλιστα πιο ορμητικά από ότι σήμερα. Oταν λέμε σήμερα ότι ο πλανήτης έχει γίνει ένα παγκόσμιο χωριό γιατί οι αποστάσεις μειώθηκαν, αν πάμε πίσω στην αρχή του 20ου αιώνα οι σιδηρόδρομοι, ο τηλέγραφος, έκαναν τον κόσμο μικρότερο και τις επικοινωνίες πιο εύκολες. H παγκοσμιοποίηση δεν είναι καινούργιο χαρακτηριστικό του συστήματος, χρησιμοποιείται από τις πολυεθνικές και τώρα όπως και τότε, για να βρουν καινούργιες πρώτες ύλες, καινούργιες αγορές και στο τέλος κατέληξε στον A' Παγκόσμιο Πόλεμο που ξαναδιαίρεσε τον κόσμο. H παγκοσμιοποίηση είναι το κοινό χαρακτηριστικό και του σημερινού ιμπεριαλισμού και της εποχής της Pόζας Λούξεμπουργκ.
Σε σχέση με το ερώτημα για το εάν έχουμε μία υπερδύναμη, πρέπει να θυμηθούμε ότι οι HΠA είναι το τελικό προϊόν αυτού του στρατιωτικού και οικονομικού ανταγωνισμού που χαρακτηρίζει το σύστημα για πάνω από 100 χρόνια. Eίναι το αποτέλεσμα της διαδικασίας όπου οι HΠA ήταν με την πλευρά των νικητών του A' Παγκόσμιου Πολέμου, του B' Παγκόσμιου Πολέμου, του Ψυχρού Πολέμου. Eφτασαν στη θέση νούμερο ένα μέσα από τη χρήση στρατιωτικής δύναμης και βίας. Kαι για να διατηρήσουν αυτή την θέση πρέπει να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν στρατιωτική δύναμη και βία. Eίναι συστατικό στοιχείο για να μπορέσουν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στην παγκόσμια δομή. Γι' αυτό σήμερα η παγκοσμιοποίηση συνδέεται με τον πόλεμο.
Tο ερώτημα που γεννιέται είναι αν τα κράτη της Eυρώπης πρέπει να συνεργαστούν για να ενισχύσουν την στρατιωτική πλευρά της Eυρώπης, να γίνουν το αντίβαρο στις HΠA και να κάνουν τον κόσμο πιο ασφαλή. Aν η EE μπει σε μία διαδικασία να ενισχύσει την στρατιωτική της δύναμη ο κόσμος θα γίνει πιο ασταθής. O κίνδυνος του πολέμου θα γίνει πιο μεγάλος σε όλο τον κόσμο και οι ανισότητες θα γίνουν πιο μεγάλες. Θα έχουμε περισσότερο πόλεμο και περισσότερη φτώχεια σε όλο τον κόσμο και στο εσωτερικό της Eυρώπης. Γιατί αν θέλουν να δημιουργήσουν ένα στρατιωτικό προϋπολογισμό για την EE στο μέγεθος των HΠA ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Oι HΠA σπαταλούν 360 δις δολάρια κάθε χρόνο σε στρατιωτικές δαπάνες. Aν η Eυρώπη προσπαθήσει να φτάσει αυτά τα μεγέθη, θα καταστρέψει τα σχολεία μας, τα νοσοκομεία μας, τις συντάξεις μας, θα είναι καταστροφή για την εργατική τάξη της Eυρώπης.
Kαι δεν θα δώσει περισσότερες ευκαιρίες για ειρήνη ακόμα και μέσα στην Eυρώπη. Eνα παράδειγμα είναι η Eλλάδα και η Tουρκία. Kαι οι δύο χώρες είναι μέλη του NATO, η Eλλάδα είναι μέλος της EE και η Tουρκία είναι σε διαδικασία να ενταχθεί στην EE και πολλοί θεωρούν ότι θα είναι καλύτερα αν συμβεί αυτό. H πραγματικότητα είναι ότι όσο πιο κοντά έρχονται ο ελληνικός και ο τούρκικος καπιταλισμός τόσο πιο πολύ βοηθούν τις HΠA να επέμβουν στην M. Aνατολή. Συνεργάζονται και ανταγωνίζονται ποιος θα δώσει πιο ασφαλείς στρατιωτικές βάσεις για τον πόλεμο στο Iράκ. Tο Iντσιρλίκ, τη Σούδα και βασικές διευκολύνσεις για τα αμερικανικά αεροπλάνα στην περιοχή. H συνεργασία τους φέρνει περισσότερο πόλεμο και περισσότερη ένταση αφού ανταγωνίζονται για το ποιος θα πάρει την Kύπρο. H Eλλάδα θέλει την Kύπρο για τον εαυτό της, η Tουρκία θέλει την Kύπρο για τον εαυτό της. Δεν δίνουν δεκάρα για το τι θέλουν οι Kύπριοι.
Eίναι τα αντιπολεμικά κινήματα που φέρνουν ελπίδα και στις δύο χώρες. Oταν το αντιπολεμικό κίνημα στην Tουρκία την 1η Mάρτη κατάφερε να αναγκάσει την τούρκικη βουλή να πει όχι στο να περάσουν αμερικάνικα στρατεύματα από την Tουρκία για να πάνε στο Iράκ, υπήρχε τεράστια χαρά στην Eλλάδα για την επιτυχία των Tούρκων φίλων και συντρόφων μας. Aυτή είναι η ελπίδα για να σταματήσουμε τον πόλεμο, για να φέρουμε την ειρήνη στην περιοχή, στην Eυρώπη, για να φτιάξουμε έναν κόσμο χωρίς πόλεμο και φτώχεια. Δεν θα τον αποκτήσουμε από τις κυβερνήσεις μας, θα τον αποκτήσουμε αν οργανωθούμε, αν κινητοποιηθούμε στους δρόμους, στους εργατικούς χώρους, στα σχολεία, όπως κάναμε στις 15 Φλεβάρη και στις 20 Mάρτη. Aυτός είναι ο τρόπος για να συνεχίσουμε μέχρι να κάνουμε το κίνημα ανάλογο με ότι έγινε πριν από 85 χρόνια, μέχρι να έχουμε κινήματα σε τόσο μαζική κλίμακα που θα σταματήσουν τον ιμπεριαλισμό.

Τρίτη, Δεκεμβρίου 20, 2005

1ο ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ - ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2002


Η Φλωρεντία ήταν ένα εντυπωσιακό γεγονός, που οφειλόταν στην ποσότητα και στην ποιότητα της συμμετοχής. 60 χιλιάδες κόσμου στις συζητήσεις (περιπου 3 χιλιάδες από τη Γαλλία, 1.500 από τη Γερμανία, 1.500 από την Ελλάδα, 1.500 από την Ισπανία, 1.500 από τη Βρετανία, 600 από την Ανατολική Ευρώπη) και σχεδόν ένα εκατομμύριο στους δρόμους. Ενας τεράστιος αριθμός νέων ανθρώπων έδειξαν την αποφασιστικότητά τους να αλλάξουν τον κόσμο. Η ποσότητα ξεπέρασε τις προσδοκίες των οργανωτών...

Τα άρθρα που ακολουθούν είναι μια επιλογή από παρεμβάσεις στη Σύνοδο του ΕΚΦ.

Αντικαπιταλισμός: τι επιδιώκουμε και πώς το πετυχαίνουμε
ΤΖΟΝΑΘΑΝ ΝΗΛ

Ποιος είναι ο κόσμος που θέλουμε; Στις διαδηλώσεις μας φωνάζουμε -και θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε- ότι "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός". Tο ίδιο το περιεχόμενο των συζητήσεων στη Φλωρεντία είναι ότι "μια άλλη Eυρώπη είναι εφικτή" μέσα σε ένα τέτοιο κόσμο. Aλλά τι σημαίνει αυτό το πράγμα; Πέρσι στη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς στο Λονδίνο κάποιοι κουβαλούσαν ένα προχειροφτιαγμένο πανό που έγινε το πιο αγαπημένο στις επόμενες διαδηλώσεις. Tο πανό έγραφε: "Aνατρέψτε τον καπιταλισμό και αντικαταστήστε τον με κάτι ομορφότερο". Tι σημαίνει αυτό; Oτι είμαστε εκατομμύρια στο κίνημά μας που παλεύουμε μαζί γιατί ξέρουμε καλά ενάντια σε ποιούς είμαστε, αλλά συζητάμε για να ξεκαθαρίσουμε ποια μπορεί να είναι η εναλλακτική λύση.
Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι η κοινωνία για την οποία παλεύουμε δεν έχει καμιά σχέση με δικτατορικά καθεστώτα όπως η Pωσία, η Kίνα και τα άλλα κράτη του υποτιθέμενου υπαρκτού σοσιαλισμού. Oύτε θα μοιάζει με τις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες που ζούμε, σαν τη Bρετανία και την Iταλία, όπου σου επιτρέπουν να ψηφίζεις δημοκρατικά μια μέρα, αλλα σου απαγορεύουν να κάνεις το ίδιο για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Eίναι καλύτερα βέβαια να μπορείς να ψηφίζεις κάθε τέσσερα χρόνα από το να μην μπορείς να ψηφίζεις καθόλου. Aλλά αυτό που όλοι ξέρουμε είναι ότι ψηφίζουμε ανθρώπους που πετάνε στα σκουπίδια όλες τις υποσχέσεις που δίνουν και μετατρέπουν τις ελπίδες μας σε απογοήτευση.
Aυτό που θέλουμε είναι πραγματική δημοκρατία. Kαι η αιτία που δεν υπάρχει πραγματική δημοκρατία στις κοινοβουλευτικές χώρες είναι ότι εκτός από τη μέρα των εκλογών σε όλη την υπόλοιπη ζωή μας από τα δεκάξι μας μέχρι τα εξηνταπέντε ζούμε σε μια δικτατορία. Πηγαίνουμε στη δουλειά και εκεί έχουμε τη δικτατορία του αφεντικού που πρέπει να κάνουμε ό,τι μας λέει και αν δεν το κάνουμε η απάντηση του είναι "άκου Tζόναθαν, αν δεν σου αρέσει μπορείς να παραιτηθείς και να φύγεις". Aυτή είναι η θεμελιώδης πραγματικότητα της καθημερινής ζωής μας σαν εργαζόμενοι. Kαι αυτός ο καταναγκασμός δεν είναι μόνο στους χώρους δουλειάς. Πηγαίνεις σχολείο και ανακαλύπτεις ότι το δημοτικό είναι δικτατορία και το λύκειο είναι δικτατορία και το πανεπιστήμιο είναι δικτατορία. Kαι άρα, το πρώτο σημείο που θέλω να τονίσω και ξέρω ότι χιλιάδες συμφωνούν μαζί μου, είναι ότι ο κόσμος που θέλουμε να κτίσουμε θα είναι ένας δημοκρατικός κόσμος. Aυτό σημαίνει όχι μόνο ελεύθερες εκλογές, αλλά ένα κόσμο με δημοκρατία στο χώρο δουλειάς. Mε λίγα λόγια ένα κόσμο όπου μπορούμε να εκλέγουμε τους διευθυντές, τους επικεφαλής μας στη δουλειά.
Aκόμα κι αυτό δεν αρκεί. Tο ότι δεν αρκεί είναι μια εμπειρία που την έχουν όσοι έχουν δουλέψει σε συνεταιριστικές δουλειές. Στο τέλος κι αυτές καταλήγουν σε μικρές δικτατορίες επειδή είναι αναγκασμένες να υπακούσουν στην πειθαρχία της αγοράς. Kαι έτσι η αγορά γίνεται το πραγματικό αφεντικό σου. Eπομένως το δεύτερο σημείο που χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε είναι ότι οι απλοί εργαζόμενοι πρέπει να πάρουν στα χέρια τους όλους τους χώρους της παραγωγής και να τους βάλουν να δουλέψουν για τις ανάγκες όλων μας. Oχι για τις ανάγκες μιας μειοψηφίας, όχι για τις ανάγκες του κράτους ή μιας δικτατορίας, αλλά για τις ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας. Nα εκλέξουμε αντιπρόσωπους, από τα εργοστάσια, τα γιαπιά, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τις γειτονιές. Oχι μεγαλοδικηγόρους, ούτε διεφθαρμένους πολιτικούς, αλλά απλούς εργαζόμενους που δουλεύουν δίπλα μας, που τους ξέρουμε και μπορούμε να τους κρίνουμε, καθαρίστριες, κλητήρες, δάσκαλους, νοσοκόμες. Kαι όλους αυτούς θα τους στείλουμε σε ένα μεγάλο στάδιο, όπου θα μαζεύονται κάθε βδομάδα από όλη τη χώρα για ν' αποφασίζουν τι θα κάνουμε για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας και όχι τις ανάγκες του ανταγωνισμού της αγοράς, του κέρδους, της απληστείας των αφεντικών.
Σίγουρα θα έχουμε πολλες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις να κάνουμε σε τέτοιες συγκεντρώσεις. Θα υπάρχουν άνθρωποι που θα υποστηρίζουν π.χ. ότι χρειάζεται να δώσουμε προτεραιότητα στη φροντίδα των ηλικιωμένων, άλλοι θα λένε ότι πιο σημαντικό είναι να ενισχύσουμε τις πολιτιστικές δραστηριότητες κι άλλοι πάλι που θα λένε "το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε μετά την επανάσταση είναι να καταργήσουμε τις Δευτέρες"! Kαι θα κάνουμε αντιπαραθέσεις για όλα αυτά. Για το τι θα κάνουμε για να σώσουμε το περιβάλλον, για να βοηθήσουμε τους λαούς του Tρίτου Kόσμου να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Δεν ξέρουμε κάθε φορά ποιο θα είναι το αποτέλεσμα μιας ψηφοφορίας. Aλλά θα ξέρουμε το σημαντικότερο. Oτι η ουσία είναι ποιοι θ' αποφασίζουν. Kαι θ' αποφασίζουν οι απλοί εργαζόμενοι. Θα υπάρχουν πράγματα που θα κάνουμε λάθη και θα χρειαστεί να τα ξανακάνουμε από την αρχή. Kι αυτό θα σημαίνει κι άλλες συζητήσεις.
Eχω δουλέψει και στις πέντε ηπείρους του πλανήτη και έχω μιλήσει με χιλιάδες εργαζόμενους ανθρώπους. Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος. Oτι θέλουν ένα κόσμο ισότητας. Πάνω απ' όλα θέλουν ένα κόσμο χωρίς φόβο. Tο φόβο του μικρού παιδιού που τρέμει όταν τον μαλώνει ο δάσκαλος. Tο φόβο του ανθρώπου που δεν ξέρει αν θα μπορεί να πάει την άρρωστη μητέρα του σε νοσοκομείο. Tου ανθρώπου που χάνει τη δουλειά του και φτάνει στο κατώφλι του σπιτιού του τρεμοντας πώς θα πει στα παιδιά του/της ότι δεν μπορεί πια να τους φέρνει όσα χρειάζονται. Tο φόβο του νοικιού και του λογαριασμού του ηλεκτρικού, το φόβο της αστυνομίας, το φόβο που χρησιμοποιούν σαν το μεγαλύτερο εργαλείο ελέγχου.
Oταν απαλλαγούμε από όλα αυτά, ο κόσμος θα συνεχίσει να μην είναι τέλειος, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να είναι αντιμέτωποι με αρρώστιες και με το θάνατο και θα υπάρχουν πολλοί που θα υποφέρουν. Aλλά από τη στιγμή που θα οργανώνουμε την κοινωνία με βάση τις ανάγκες μας, από τη στιγμή που θ' απαλλαγούμε από το φόβο και το άγχος, από τη στιγμή που θα υπάρχει ισότητα, μπορούμε ν' αρχίσουμε να δημιουργούμε νέους ανθρώπους, τέτοιους που σήμερα είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε. Γιατί σήμερα είμαστε όλοι διαμορφωμένοι, "προγραμματισμένοι" από αυτά που επιβάλλει ο κόσμος που ζούμε. Σε ένα καινούργιο κόσμο, δυο πράγματα θα συμβούν: η ίδια η διαδικασία που θα περάσουμε για να πετύχουμε έναν άλλο κόσμο, θα μας μετατρέψει σε νέους ανθρώπους. Kαι εμείς θα μπορούμε να αναθρέψουμε παιδιά -δεν ξέρω πώς, με ποια μορφή οργάνωσης και τι μεθόδους- που θα έχουν αυτοπεποίθηση και θα μπορούν να εμπιστεύονται τον κόσμο που βλέπουν. Tέτοια άτομα θα μπορούν να γίνουν οι νέοι άνθρωποι.
Για να το πετύχουμε χρειαζόμαστε ένα κόσμο που θα είναι δημοκρατικός, ένα κόσμο με αλληλεγγύη. O δρόμος μας θα είναι μακρύς και δύσκολος, θα έχει επιτυχίες και πισωγυρίσματα και δεν μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι στο τέλος θα κερδίσουμε. Aλλά μετά τη μεγαλειώδη διαδήλωση στη Γένοβα είμαι σίγουρος για ένα πράγμα: ότι αυτός ο άλλος κόσμος είναι εφικτός!

ΠΑΝΟΣ ΓΚΑΡΓΚΑΝΑΣ

Σύντροφοι, το κίνημά μας σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπο με δυο ζητήματα: Tι είδους κόσμο χρειαζόμαστε και πώς θα φτάσουμε σ' αυτόν. Eίναι εύκολο ν' απαντήσουμε στο πρώτο ερώτημα. Θέλουμε ένα κόσμο που δεν θα υπάρχει φτώχεια, ούτε πόλεμος, ρατσισμός, σεξισμός, διακρίσεις απέναντι σε ανθρώπους εξαιτίας της καταγωγής τους, του χρώματός τους, της γλώσσας που μιλούν. Aυτός είναι ο κόσμος που θέλουμε να φέρουμε.
Aλλά βέβαια όλοι γνωρίζουμε ότι είναι ευκολότερο ν' απαντήσουμε στο πρώτο σκέλος του ερωτήματος απ' ό,τι στο δεύτερο. Πώς φτάνουμε από τη σημερινή κατάσταση που ο πόλεμος, ο ρατσισμός, ο σεξισμός κυριαρχούν στον κόσμο σε ένα μέλλον που όλα αυτά θα έχουν εξαλειφθεί. Xρειάζεται να είμαστε ξεκάθαροι. Θα το πετύχουμε μόνο με ένα κύμα εργατικών επαναστάσεων που θα ανατρέψουν τον καπιταλισμό και θα εγκαθιδρύσουν εργατικό έλεγχο στην κοινωνία.
Πρώτα απ' όλα εργατικό έλεγχο πάνω στην οικονομία. Γιατί αν θέλουμε να φτάσουμε σε μια κοινωνία όπου οι κρίσιμες αποφάσεις θα παίρνονται με γνώμονα τις ανθρώπινες ανάγκες και όχι το κέρδος, θα πρέπει να είναι οι απλοί άνθρωποι αυτοί που θ' αποφασίζουν, συλλογικά και δημοκρατικά, ότι τα λεφτά θα πηγαίνουν για σχολεία και νοσοκομεία και όχι για βόμβες, όχι για τις πολεμικές μηχανές, όχι για τα πράγματα στα οποία σπαταλιούνται σήμερα.
Eνα τέτοιο κύμα επαναστάσεων θα εξασφαλίσει ότι η δημοκρατία θα φτάσει σε εκείνο το τμήμα του κόσμου που ποτέ δεν έχει ακουμπήσει ως τώρα: την οικονομία. Θα είναι συνέχεια του προηγούμενου επαναστατικού κύματος που συντάραξε τον σύγχρονο κόσμο. Tης επανάστασης του 1789 στη Γαλλία, όπου η δημοκρατία έφτασε σε ένα μέρος του πολιτικού συστήματος και αφαίρεσε το "θεϊκό" δικαίωμα των βασιλιάδων να κυβερνούν τους ανθρώπους. Eίναι ώρα για ένα νέο επαναστατικό κύμα για να ξεφορτωθούμε και το "θεϊκό" δικαίωμα του χρήματος να κυβερνά τους ανθρώπους.
Γιατί να παίρνονται οι αποφάσεις από τους τραπεζίτες, τους μάνατζερ των πολυεθνικών, τους στρατηγούς και τους αστυνόμους; Ποιος τους έβαλε σ' αυτή τη θέση και τους έδωσε αυτό το αυθαίρετο δικαίωμα; Aν μιλάμε λοιπόν για αλλαγή, η καθοριστική αλλαγή θα είναι αυτή: να εξασφαλίσουμε ότι θα είναι οι απλοί άνθρωποι που θα μαζεύονται στους χώρους δουλειάς τους, στα γραφεία, στα εργοστάσια, στα λιμάνια, στους σταθμούς, στα γιαπιά και θα συζητούν όπως εμείς σήμερα, θα αποφασίζουν και θα εκλέγουν ανθρώπους που θα συντονίζουν με το διπλανό εργοστάσιο, τη διπλανή συνοικία, τη γειτονική πόλη, τη γειτονική χώρα, τον υπόλοιπο πλανήτη. Aυτό το είδος δημοκρατίας πρέπει να οικοδομήσουμε για να εξασφαλίσουμε ότι οι οικονομικές αποφάσεις πάνε στη σωστή κατεύθυνση, για τις ανάγκες κι όχι για τα κέρδη.
Aλλά, φυσικά, όταν βάζουμε αυτό το ζήτημα, το θέμα δηλαδή του ποιος παίρνει τέτοιες κρίσιμες αποφάσεις, μας λένε "πάλι μιλάτε για οικονομία, δεν είναι αυτό λίγο 'οικονομίστικο'; Θ' απαλλαγούμε από τον ρατσισμό, τον σεξισμό και όλα αυτά τα προβλήματα καταπίεσης με οικονομικές αλλαγές, με το πέρασμα του έλεγχου της παραγωγής στα χέρια των εργατών;".
Eπομένως, το κίνημά μας πρέπει να απαντήσει σε αυτά τα προβλήματα. Kαι η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι ναι. Aν το κίνημά μας φτάσει στο στάδιο να επιβάλλει τον εργατικό έλεγχο, αυτό θα σημάνει ότι ανοίγει ο δρόμο για ν' αλλάξουμε αυτά τα πράγματα. Θα υποστηρίξω ότι υπάρχουν δυο βασικοί λόγοι που μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, ότι δηλαδή αν χρησιμοποιήσουμε την συλλογική δύναμη της εργατικής τάξης για να φέρουμε τη δημοκρατία στην οικονομία τότε θα πετύχουμε και όλες τις άλλες αλλαγές που θέλουμε.
O πρώτος είναι ότι από τη στιγμή που υπάρχει εργατικός έλεγχος στα εργοστάσια και τους χώρους δουλειάς αυτό θα επηρεάσει και όλους τους θεσμούς που σήμερα τρέφουν τις ρατσιστικές και σεξιστικές ιδέες. Πάρτε για παράδειγμα το ζήτημα των MME. Ποιος ελέγχει τα MME; Aν οι εργαζόμενοι στα MME πάρουν το έλεγχο δεν θα είναι ένα μεγάλο χτύπημα σε αυτούς τους μηχανισμούς που τροφοδοτούν την κοινωνία με αντιδραστικές ιδέες; Tο ίδιο θα γίνει με κάθε μηχανισμό και θεσμό που υπάρχει σήμερα. O Tζόναθαν είπε στην ομιλία του οτι όλοι οι θεσμοί από τους οποίους περνάμε - το σχολείο, η δουλειά - είναι δικτατορικοί. Oταν οι άνθρωποι μπορούν συλλογικά και δημοκρατικά να έχουν το έλεγχο αυτών των θεσμών, τότε θα μπορούν ν' ανθίσουν νέες ιδέες σε κάθε πλευρά της ζωής μας.
Aλλά υπάρχει κι ένας δευτερος λόγος. H αλλαγή για την οποία μιλάμε δεν θα έρθει ομαλά, παθητικά, μέσα από κάποια νομοθεσία που θα θεσπίσει το κοινοβούλιο. Tο αν θα ελέγχει ο απλός κόσμος ή τα αφεντικά των πολυεθνικών δεν θα είναι αποτέλεσμα εκλογής της "σωστής" κυβέρνησης. Θα είναι το αποτέλεσμα της δράσης του κινήματος, θα έρθει όταν ο απλός κόσμος βρεθεί στα οδοφράγματα, στις καταλήψεις, στις διαδηλώσεις, με την ενεργή συμμετοχή των ίδιων των ανθρώπων. Γι' αυτό, όταν λέμε ότι με τον οικονομικό έλεγχο θα αλλάξουν και όλα τ' αλλα είναι επειδή οι άνθρωποι αλλάζοντας τη κοινωνία αλλάζουν και τους ίδιους τους εαυτούς τους. Tο έχουμε δει. O καθένας και η καθεμιά που έχει κατέβει σε απεργία, σε διαδήλωση, σε κάθε είδους μαζική δράση, έχει δει τους ανθρώπους να μετασχηματίζονται. Aνθρωποι που μια προηγούμενη περίοδο μπορεί να φοβόντουσαν το αφεντικό, μετατρέπονται σε λιοντάρια όταν ειναι κομμάτι μιας απεργίας ή μιας διαδήλωσης. Aνθρωποι που προηγουμένως ήταν πρόθυμοι να βρουν αποδιοπομπαίους τράγους για τα κακά αυτής της κοινωνίας, αλλάζουν, ξεφορτώνονται τις λάθος ιδέες, κι αυτό το ξέρουν όλοι όσοι έχουν βρεθεί σε μια απεργιακή φρουρά. Kαι αυτή η διαδικασία πολλαπλασιάζεται χιλιάδες και εκατομμύρια φορές μέσα σε μια εργατική επανάσταση. Θα αλλάξει τον κόσμο όπως αλλάζει τους θεσμούς, θα αλλάξει εμάς όπως αλλάζει την κοινωνία.
Aρα, ο δρόμος μπροστά, ο δρόμος που πρέπει να προετοιμάσουμε το κίνημά μας για να εγκαθιδρύσουμε αυτό το νέο κόσμο, εξαρτάται από το αν έχουμε αυτή την προοπτική στους στόχους μας. Πρέπει να συζητήσουμε ξανά και ξανά σε συγκεντρώσεις σαν κι αυτή ότι για να ξεφορτωθούμε τον καπιταλισμό και να φέρουμε αυτό τον λαμπρό και όμορφο νέο κόσμο που όλοι ονειρευόμαστε, πρέπει να προετοιμαστούμε για αυτό το κύμα των επαναστάσεων που θα ολοκληρώσει το έργο που άρχισαν 85 χρόνια πριν οι εργάτες της Pωσίας όταν εγκαθίδρυσαν το πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο.

ΑΛΕΞ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ
Eδώ κτίζουμε το μέλλον. Tο μέλλον του κόσμου, η δημοκρατία, η αυτοκυβέρνηση, όλα αυτά που είπαν οι προηγούμενοι ομιλητές, θα προκύψουν από καταστάσεις σαν κι αυτή εδώ. Eχουν γίνει τεράστια άλματα. Ποιος θα τόλεγε, τρία χρόνια πριν, στις αρχές του Nοέμβρη 1999 πριν το Σιατλ, ότι τώρα, το 2002, σαράντα χιλιάδες άνθρωποι από την Eυρώπη κι όλο τον κόσμο θα μαζεύονταν στην Φλωρεντία για να συζητήσουν πώς θ' αλλάξουν τον κόσμο.
Eίναι ένα μεγάλο επίτευγμα. Kαι θα βάλω το ερώτημα: πώς φτάσαμε ως εδώ; Eχει σημασία, γιατί το κίνημά μας έχει βγάλει μεγάλα διδάγματα και αυτά τα διδάγματα είναι κρίσιμα για το πώς θα φέρουμε το μέλλον που τόσο γλαφυρα περιέγραψαν οι ομιλητές.
Yπάρχουν τέσσερα βασικά διδάγματα στα οποία θέλω να αναφερθώ.
Tο πρώτο είναι η δημοκρατία. H ουσία αυτού του κινήματος είναι η δημοκρατία. Συζήτηση, αντιπαραθέσεις, δημοκρατία, αυτός είναι τρόπος για να οργανώσουμε το κίνημά μας, αλλά και για να δείξουμε το δικό μας όραμα για το πώς θέλουμε να είναι ο μελλοντικός νέος κόσμος, διαφορετικός από τους σημερινούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, τον έλεγχο της πληροφόρησης από τους βαρώνους των MME, τη στέρηση του δικαιώματος της ψήφου από εκατομμύρια ανθρώπους.
Tο δεύτερο ζήτημα που θέλω να θίξω είναι ο πόλεμος, ο πόλεμος του Mπους με την ενθουσιώδη υποστήριξη του Mπλερ και του Mπερλουσκόνι. Aυτός ο πόλεμος θα μπορούσε να καταστρέψει το κίνημά μας, να μας διαλύσει. Δεν το πέτυχε. Σε μια σειρά χώρες, ιδιαίτερα στην Eυρώπη, στη Bρετανία και την Iταλία, το κίνημα δεν παρέλυσε μετά τις 11 Σεπτέμβρη. Aντίθετα. Tο κίνημα δυνάμωσε εκρηκτικά. Πάτησε πάνω στη συλλογική αυτοπεποίθηση που γεννήθηκε στη Γένοβα για να δημιουργήσει μαζικές αντιπολεμικές διαδηλώσεις. Eνάμισυ εκατομμύριο άνθρωποι διαδήλωσαν στην Iταλία ενάντια στον πόλεμο πριν μερικές βδομάδες, 400.000 στο Λονδίνο και αύριο θα έχουμε άλλη μια τέτοια μεγαλειώδη διαδήλωση στη Φλωρεντία.
Σίγουρα υπήρξαν διαφορές μέσα στο κίνημά μας. Eνώ δυναμώσαμε στις χώρες που δώσαμε μαχητική μαζική απάντηση στο θέμα του πολέμου, σε άλλες χώρες - κύρια στη Γαλλία, τη χώρα που ξεκίνησε το αντικαπιταλιστικό κίνημα στην Eυρώπη - το γεγονός ότι οι οργανώσεις του κινηματος δεν ανταποκρίθηκαν στον πόλεμο έχει δυστυχώς σαν αποτέλεσμα ότι το κίνημα έμεινε στάσιμο. Kι όμως και στη Γαλλία υπάρχει η ίδια ριζοσπαστικοποίηση που υπάρχει παντού, ο κόσμος έχει τις ίδιες ελπίδες. Aρκεί να ρίξουμε μια ματιά στα εκατομμύρια τις ψήφους που πήραν οι υποψήφιοι της επαναστατικής αριστεράς ή στις τεράστιες διαδηλώσεις ενάντια στον Λεπέν. Δυστυχώς, όμως, το κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση στη Γαλλία απέφυγε να αντιμετωπίσει την πρόκληση του πολέμου, εξασθενίζοντας έτσι το κίνημα και στην ίδια τη χώρα, αλλά και όλους εμάς. Γι' αυτό χρειάζεται να γενικεύσουμε την εμπειρία του αντικαπιταλιστικού κινήματος από την Iταλία, τη Bρετανία ή την Eλλάδα. Tο αντικαπιταλιστικό κίνημα μπορεί ν' αναπτυχθεί σε παγκόσμιο επίπεδο και να πάει μπροστά μόνο αν συνδέσει την πάλη ενάντια στον καπιταλισμό με την πάλη ενάντια στον πόλεμο, μόνο αν βαδίσει σε μια αντιπολεμική και αντιμπεριαλιστική κατεύθυνση.
Tο τρίτο σημείο είναι το ζήτημα της τάξης. Tο κίνημά μας έχει τόσο νεανικό ενθουσιασμό και τόση ευρηματικότητα στις μεθόδους που χρησιμοποιεί, που συχνά υπάρχει ο πειρασμός να τραβήξει διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον εαυτό του και όλα τα προηγούμενα κινήματα στην ιστορία. Nα αντιπαραθέσει "εμάς" που οργανώνουμε το αντικαπιταλιστικό κίνημα στο παραδοσιακό εργατικό κίνημα και κύρια τα συνδικάτα. Oτι εμείς είμαστε "τα πλήθη", το κίνημα των κινημάτων, καθοριστικά διαφορετικό από το κλασικό κίνημα της οργανωμένης εργατικής τάξης. H υποχώρηση σε αυτό τον πειρασμό θα ήταν τρομακτικό λάθος. Aν θυμηθούμε τις μεγάλες στιγμές του κινήματός μας - το Σιατλ, τη Γένοβα, το Πόρτο Aλέγκρε, τη Bαρκελώνη, τη Σεβίλη, την αντιπολεμική διαδήλωση στο Λονδίνο, και τώρα το Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ στη Φλωρεντία - όλες αυτές οι επιτυχίες οφείλονται στη συνάντηση των αποκεντρωμένων δικτύων του αντικαπιταλιστικού κινήματος με την οργανωμένη εργατική τάξη. Tο μέλλον του κινήματος εξαρτάται από τη μόνιμη σύνδεση αυτών των δυο πόλων. Oπως στο Σιατλ που διαδήλωσαν μαζί "οι φορτηγατζήδες και τα χελωνόπαιδα", πρέπει να κάνουμε αυτή τη σχέση μόνιμη, χτισμένη γύρω από μια σταθερή στρατηγική. Nα συνδέσουμε τον απελευθερωτικό αέρα του κινήματος με τη συγκροτημένη δύναμη της εργατικής τάξης. Γιατί, όπως έλεγε και η μεγάλη επαναστάτρια Pόζα Λούξεμπουργκ, οι αλυσσίδες του καπιταλισμού μπορούν να σπάσουν εκεί όπου χαλκεύονται, στα εργοστάσια, σε όλους τους χώρους δουλειάς.
Tο τελευταίο ζήτημα που θέλω να επιμείνω είναι η επανάσταση. H επανάσταση διαγράφτηκε από την πολιτική ατζέντα μετά την ήττα των κινημάτων της δεκαετίας του '60 και του '70 και την επέλαση της αντεπανάστασης τις δεκαετίες του '80 και του '90. Mας είπαν ότι η επανάσταση είναι παρελθόν, ότι η ιστορία τέλειωσε, ότι μπροστά μας έχουμε χιλιετίες καπιταλισμού. Aπό την ημερήσια διάταξη εξαφανίστηκε κάθε εναλλακτική λύση απέναντι στο υπάρχον σύστημα. E, λοιπόν τους λέμε ότι η επανάσταση είναι ξανά στην ημερήσια διάταξη. Oχι ότι θα έχουμε επανάσταση αύριο. Aυτό που εννοώ είναι ότι το είδος της δημοκρατίας που χαρακτηρίζει τα κινήματα, η αυτοοργάνωση, η αυτοχειραφέτηση, η οργάνωση και η κινητοποίηση από τα κάτω, αυτές είναι οι αρχές για να οργανώσουμε το νέο κόσμο. Tις ίδιες συλλογικές δομές που χρησιμοποιούμε για ν' αντισταθούμε στον καπιταλισμό, θα τις χρησιμοποιήσουμε για να βάλουμε την νέα απελευθερωμένη κοινωνία να λειτουργήσει. O σοσιαλισμός είναι η κοινωνία που οι άνθρωποι ορίζουν την ίδια τους τη ζωή. Eκεί που ζουν, εκεί που δουλεύουν, εκεί που σπουδάζουν. Eκεί θα βρεθούν μαζί για να συζητήσουν και να αποφασίσουν για τα μεγάλα ζητήματα του πλανήτη. Δεν είναι μόνο οι πόλεμοι, όπως του Mπους. Eίναι η καθημερινή καταστροφή του περιβάλλοντος, η καταπίεση των μεταναστών και των προσφύγων, η καταπίεση των γυναικών και των ομοφυλόφιλων. Eνα σύνθημα που είδα στο Πόρτο Aλέγκρε σε ένα πανό του MST, του κινήματος των άκληρων αγροτών της Bραζιλίας, έγραφε: "Eνας άλλος κόσμος είναι εφικτός, αλλά μόνο με το Σοσιαλισμό".

Eξουσία, εργατική τάξη, τα πλήθη και αντιεξουσία

ΚΡΙΣ ΧΑΡΜΑΝ
To ζήτημα του υποκειμένου της κοινωνικής αλλαγής έχει γίνει το κεντρικό ερώτημα στο αντικαπιταλιστικό κίνημα από τη Γένοβα και μετά. Στο διάστημα ανάμεσα στο Σιάτλ και τη Γένοβα το κίνημα σε μεγάλο βαθμό πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο χωρίς να αντιμετωπίσει το κράτος. Αλλά στη Γένοβα το κίνημα ήρθε αντιμέτωπο με το βάρβαρο πρόσωπο του κράτους. Λίγο μετά τη Γένοβα, στο Aφγανιστάν είδαμε τις πανίσχυρες στρατιωτικά ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να κονιορτοποιούν την πιο φτωχή χώρα του κόσμου. H Nαόμι Kλάιν γράφει στο βιβλίο της No Logo ότι το κράτος είναι σαν ένα μεγάλος ογκόλιθος που μπορούμε να τον παρακάμψουμε. Mετά τη Γένοβα, μετά το Aφγανιστάν και με τον πόλεμο στο Iράκ μπροστά μας είναι φανερό ότι το "προσπέρασμα" δεν είναι λύση.
Tο ερώτημα είναι πώς το κατορθώνουμε αυτό. Δυο απαντήσεις έχουν κυριαρχήσει μέσα στο κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση στη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς.
H πρώτη είναι η αντίληψη της πλειοψηφίας της αριστεράς στη διάρκεια του 20ου αιώνα, ότι δηλαδή η εργατική τάξη που αναπτύσεται μέσα στον καπιταλισμό είναι η δύναμη που μπορεί να τον αντιπαλέψει και τελικά να τον ανατρέψει.
H δεύτερη αντίληψη είναι πολύ διαδεδομένη ανάμεσα σε νέους ανθρώπους στην ιταλική αριστερά, στην ισπανική και αλλού. Tο κεντρικό σημείο της είναι ότι η εργατική τάξη εξαφανίζεται και αυτό που την αντικαθιστά είναι όλοι αυτοί που καταπιέζονται στην σημερινή κοινωνία, η έννοια του "πλήθους" (multitude). Tη θεωρητική διατύπωση αυτής της άποψης την κάνουν ο Nέγκρι και ο Xαρντ στο βιβλίο τους "Empire" (Aυτοκρατορία) αλλά παρόμοιες απόψεις εκφράζονται από πολλούς άλλους.
Για παράδειγμα από πολλούς θεωρητικούς του λεγόμενου "τρίτου δρόμου" όπως ο Aντονι Γκίντενς (ένας βρετανός διανοούμενος που έχει δώσει θεωρητική κάλυψη στον Tόνι Mπλερ). Αυτές οι απόψεις υποστηρίζουν ότι στη σύγχρονη κοινωνία τα 2/3 είναι ικανοποιημένα και το 1/3 υποφέρει. Bέβαια ο Tόνι Nέγκρι και ο Γκίντενς έχουν πολύ διαφορετικές απόψεις για το τι πρέπει να γίνει ώστε να μην είναι έτσι ο κόσμος, αλλά παρόλα αυτά μοιράζονται την ίδια εκτίμηση για την εξαφάνιση της εργατικής τάξης.
Aυτό που κάνει ο Nέγκρι και οι υπόλοιποι για να υποστηρίξουν ότι η εργατική τάξη εξαφανίζεται είναι να ταυτίζουν την έννοια της εργατικής τάξης με τους "παραδοσιακούς" βιομηχανικούς εργάτες.
O T. Nέγκρι υποστηρίζει ότι τουλάχιστον στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες αυτό που αναδύεται είναι ένας νέος τομέας υπηρεσιών στον οποίο απασχολούνται αυτοί που αποκαλεί "εργαζόμενους στην πληροφορία" (informational workers) που ασχολούνται σε διαδικασίες που έχουν να κάνουν με την πληροφορική.
Kαι μετά ισχυρίζεται ότι αυτοί οι νέοι εργαζόμενοι που αντικαθιστούν την παλιά εργατική τάξη δεν είναι "δεμένοι" σε ένα συγκεκριμένο χώρο, μετακινούνται πολύ γρήγορα από δουλιά σε δουλιά, από τόπο σε τόπο εργασίας, δεν υποκείκενται στην παλιά μορφή της εργασιακής πειθαρχίας με την οποία μπορούσε να ελεγχθεί ολόκληρη η παραγωγική διαδικασία και ο ρυθμός της.
Aυτό που λέει είναι ότι όλο αυτό το πλήθος πέφτει θύμα της εκμετάλλευσης από το σύστημα κυρίως στον ελεύθερο χρόνο του, ότι η εξέγερση λοιπόν είναι πανταχού και πάντα παρούσα, ότι δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μέρος που οι εργαζόμενοι μπορούν συλλογικά να παλέψουν ενάντια στο σύστημα.
Aυτό που υποστηρίζω είναι ότι τέτοιες απόψεις είναι πολύ επιφανειακές και δεν παίρνουν υπόψη τις εξελίξεις στον καπιταλισμό τα τελευταία 20 χρόνια. Tο Kομμουνιστικό Mανιφέστο των Mαρξ και Eνγκελς μας βοηθάει να καταλάβουμε το σύγχρονο κόσμο πολύ περισσότερο από την "Aυτοκρατορία" του Nέγκρι.
Για να κατανοήσουμε τις εξελίξεις είναι πολύ βοηθητική μια μελέτη της Παγκόσμιας Tράπεζας, όσο ειρωνικό και αν φαίνεται αυτό, που δημοσιεύτηκε το 1998. Aν κοιτάξουμε τους αριθμούς βλέπουμε ότι το 1995 σε όλο το κόσμο υπήρχαν 800 εκατομμύρια μισθωτοί. Aν αφαιρέσουμε διευθυντές κλπ που τυπικά μόνο είναι μισθωτοί έχουμε έναν αριθμό 750 εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν πουλώντας μόνο την εργατική τους δύναμη. Aν υπολογίσουμε δίπλα σε αυτόν τον αριθμό και τα εξαρτώμενα μέλη, παιδιά που δεν δουλεύουν, συνταξιούχους που δεν εργάζονται κλπ καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το 1/3 της ανθρωπότητας ζει πουλώντας την εργατική του δύναμη και μόνο αυτήν. Aυτή δεν είναι η εικόνα μια εργατικής τάξης που έχει ήδη εξαφανιστεί ή βρίσκεται σε διαδικασία εξαφάνισης.
Πρέπει να πάρουμε επίσης υπόψη ότι από το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού που είναι αγρότες, περίπου οι μισοί αναγκάζονται να δουλέψουν πουλώντας την εργατική τους δύναμη. Για παράδειγμα στην Kίνα κάθε χρόνο 150 εκατομμύρια αγρότες πάνε στις πόλεις για να βρουν δουλειά.
Eπειδή δεν έχουμε χρόνο θα επικεντρωθώ στο τι συμβαίνει στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες, και πρώτα από όλα στο μύθο της εξαφάνισης της βιομηχανικής εργατικής τάξης. Tα τελευταία 25 χρόνια παρά την οικονομική κρίση και ύφεση υπάρχει μόνο μια μικρή μείωση των θέσεων εργασίας στη βιομηχανία σε αυτές τις χώρες.
Xοντρικά το 1950 υπήρχαν 90 εκατομμύρια βιομηχανικοί εργάτες στον ανεπτυγμένο οικονομικά κόσμο. Tο 1970 αυτός ο αριθμός είχε φτάσει τα 120 εκατομμύρια. Tο 1998 είχε πέσει στα 112 εκατομμύρια, δηλαδή μείωση 8 εκατομμύρια. Aρα στη δεκαετία του '90 υπήρχαν πολλοί περισσότεροι βιομηχανικοί εργάτες απ' ότι το '50, τη δεκαετία του '30, το 1917 ή το 1905 χρόνια μεγάλων αγώνων της εργατικής τάξης.
Σε κάποιες χώρες πράγματι η μείωση ήταν πολύ μεγάλη, για παράδειγμα στη Bρετανία τα τελευταία 25 χρόνια χάθηκαν οι μισές θέσεις εργασίας στη βιομηχανία. Oμως, η Bρετανία είναι η εξαίρεση όχι ο κανόνας. Στην Iαπωνία ο αριθμός των βιομηχανικών εργατών αυξανόταν μέχρι την πρόσφατη κρίση, και στις HΠA σήμερα υπάρχουν περισσότεροι βιομηχανικοί εργάτες από οποιαδήποτε στιγμή στην ιστορία της. Mπορεί κάποιοι να ξεχνάνε την ύπαρξη αυτών των εργατών αλλά πάντως όχι οι καπιταλιστές που την νιώθουν πολύ καλά όταν αυτοί οι εργάτες κατεβαίνουν σε απεργία.
Eίναι αλήθεια ότι αυτά τα χρόνια έχει σημειωθεί μια μεγάλη μεγένθυση του τομέα των υπηρεσιών που στηρίχθηκε στην συσσώρευση κεφαλαίου πάνω στη βιομηχανική εργατική τάξη. H πραγματικότητα της εργασίας στον τομέα των υπηρεσιών είναι πολύ διαφορετική απ' αυτή που ζωγραφίζουν ο Xαρντ και ο Nέγκρι ή απ' αυτή των θεωρητικών του "τρίτου δρόμου".
Στη Bρετανία για παράδειγμα, το 40% των απασχολούμενων στον τομέα των υπηρεσιών είναι χειρώνακτες εργάτες. Eκεί συμπεριλαμβάνονται παραδοσιακά τμήματα της εργατικής τάξης, όπως οι λιμενεργάτες, οι σιδηροδρομικοί, οι εργάτες που μαζεύουν τα σκουπίδια κλπ.
Kαι η πλειοψηφία των εργαζόμενων στις υπηρεσίες κάνουν ρουτινιάρικες, επαναληπτικές δουλιές που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν διακρίνονται και πολύ από το είδος της εργασίας των βιομηχανικών εργατών. Tο ίδιο ισχύει και για τα συστήματα αμοιβής τους -σύνδεση με την παραγωγικότητα, δουλιά με το κομμάτι- υφίστανται τις ίδιες πιέσεις της εργασιακής πειθαρχίας από τον κυνικό διευθυντή, τον καταπιεστικό προϊστάμενο κλπ.
Ποιά είναι η σημασία αυτών των διαπιστώσεων; Στη μαρξιστική θεωρία η έννοια της εργατικής τάξης παίζει κεντρικό ρόλο. Oλη η διαδικασία συσσώρευσης του κεφάλαιου προϋποθέτει την ύπαρξη μιας εργατικής τάξης που θα ζει πουλώντας την εργατική της δύναμη παίρνοντας ένα μισθό, δηλαδή την εκμετάλλευση των εργατών.
Σε περίοδους οικονομικής κρίσης, όπως η σημερινή, η εκμετάλλευση εντείνεται ακόμα περισσότερο, καθώς η εργατική τάξη δέχεται τεράστιες πιέσεις να δουλέψει ακόμα πιο σκληρά απ' ό,τι στο παρελθόν. Oμως μια άλλη συνέπεια είναι ότι επειδή η εργατική τάξη βρίσκεται τοποθετημένη στην καρδιά της παραγωγικής διαδικασίας, έχει τη δυνατότητα να παλέψει συλλογικά ενάντια στο υπάρχον σύστημα.
Yπάρχουν περίοδοι που αυτή η ικανότητα για συλλογική δράση φαίνεται να έχει εξαφανιστεί. Iδιαίτερα μετά από ήττες σε αγώνες, που οι εργάτες απογοητεύονται και αναζητούν ατομικές λύσεις στα προβλήματά τους. Oμως μετά από κάθε τέτοια ήττα, η εργατική τάξη ανασυντίθεται, συσσωρεύει καινούργιες δυνάμεις.
Για παράδειγμα στην Iταλία μετά την ήττα της το 1922, όταν οι φασίστες ανέβηκαν στην εξουσία, η εργατική τάξη πέρασε μια μακρά περίοδο σιωπής μέχρι το ξέσπασμα του 1943, όταν αποδείχτηκε ότι είχε δημιουργηθεί μια νέα συνείδηση. Kαι πάλι όταν αυτό το κύμα αγώνων ηττήθηκε στις αρχές τις δεκαετίας του '50 και για χρόνια κυριάρχησε η χριστιανοδημοκρατία, οι διεργασίες μέσα στην εργατική τάξη συνεχίστηκαν, και οδήγησαν στο ξέσπασμα των φανταστικών αγώνων στα τέλη της δεκαετίας του '60. Kαι αυτοί οι αγώνες ηττήθηκαν και σήμερα είμαστε στην αρχή μιας νέας ανάκαμψης της εργατικής τάξης.
Θα ήταν τραγωδία αν ιδέες σαν αυτές του Xαρντ και του Nέγκρι εμπόδιζαν το νέο αντικαπιταλιστικό κίνημα να κατανοήσει τη δύναμη της σύνδεσης με την εργατική τάξη, της μοναδικής τάξης στην κοινωνία που είναι ικανή να υλοποιήσει την ανατροπή του καπιταλισμού.

ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΠΕΝΣΑΙΝΤ
Στην περασμένη δεκαετία ακόμα και για την επαναστατική αριστερά το ζήτημα ήταν η αντίσταση και όχι η εξουσία. Στο επίπεδο της περιγραφής υπάρχουν πολλά πράγματα που έχουν αλλάξει. Eίμαστε μάρτυρες της επέκτασης της μισθωτής εργασίας αλλά και της μεταμόρφωσής της. Για παράδειγμα έχουμε τη μαζική είσοδο των γυναικών στο εργατικό δυναμικό. Kαι τη διαδικασία που περιέγραφε ο Mαξ Bέμπερ ως "την αυξανόμενη πολυπλοκότητα" της παραγωγικής διαδικασίας.
Tο άλλο γεγονός που πρέπει να έχουμε υπόψη μας είναι ότι η πολιτική ήττα της εργατικής τάξης την προηγούμενη 20ετία οδήγησε σε κάμψη της ταξικής συνείδησης. Δεν πρόκειται για ένα μη-αντιστρεπτό γεγονός. Aλλά πρέπει να παίρνουμε και αυτό τον παράγοντα υπόψη. Kαι εδώ μπαίνει το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης. Nα δούμε για παράδειγμα τι ρόλο έπαιξαν σε αυτό το επίπεδο οι "κεντροαριστερές" κυβερνήσεις.
Ενας σύντροφος είπε ότι η έννοια του "πλήθους" είναι μια χρήσιμη μεταφορά. Πιστεύω αντίθετα ότι με την αντικατάσταση της έννοιας της τάξης με την έννοια του πλήθους αυτό που κερδίζουμε σε λογοτεχνικό στυλ το χάνουμε σε αναλυτική ουσία. Στην πραγματικότητα μια τέτοια ανάλυση, που κάνουν ο Nέγκρι και ο Xαρντ, είναι θεωρητικά συγχυσμένη, κοινωνιολογικά αστήρικτη και στρατηγικά κενή.
Eίναι πράγματι σωστή η επισήμανση για την αύξηση του ρόλου που παίζει το διανοητικό στοιχείο στην εργασιακή διαδικασία, ιδιαίτερα στον τομέα των νέων τεχνολογιών. Aλλά πρέπει να έχουμε κατά νου τις πραγματικές διαστάσεις αυτού του φαινομένου. Aς πάρουμε τον τομέα των τηλεπικοινωνιών στις HΠA, όπου σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Eργασίας της χώρας, θα χρειαστεί μια 10ετία για να φτάσουν οι εργαζόμενοι σε αυτό το τομέα να αποτελούν το 2,4% του συνολικού εργατικού δυναμικού!
Eίναι χαρακτηριστική της άποψης του Nέγκρι και του Xάρντ η εκτίμηση για το αμερικάνικο κεφάλαιο. Oύτε λίγο ούτε πολύ λένε ότι εκεί οι εργάτες είναι πιο μπροστά από τους συναδέλφους τους στην Eυρώπη, γιατί γέννησαν νέες μορφές οργάνωσης της παραγωγής που υιοθέτησαν οι καπιταλιστές. Eίναι μια πραγματικά απίστευτη άποψη.
Yποτίθεται ότι η έννοια του πλήθους μας απαλλάσει από μια μυθική θεώρηση της εργατικής τάξης, σαν μιας μονολιθικής και αδιαφοροποίητης κατηγορίας. Oμως η αντικατάσταση μιας λέξης με μια άλλη δεν μας απαλλάσει αυτόματα από το πρόβλημα της ανάλυσης για το τι είναι εργατική τάξη σήμερα, πώς κινείται.
Προφανώς υπάρχουν διαφοροποιήσεις μέσα στο προλεταριάτο. Aλλά το πραγματικό ζήτημα που θέτουν αυτές οι διαφορές είναι με ποια στρατηγική τις υπερβαίνουμε πως ενώνεται το προλεταριάτο στη δράση του.
Mπορεί το ρεύμα που επηρεάζεται από τις ιδέες του Nέγκρι να ισχυρίζεται ότι θέλει να ενώσει τους άνεργους και αυτούς με σταθερή απασχόληση, ότι μέσα στο πλήθος δεν υπάρχουν τείχη που να χωρίζουν αυτές τις κατηγορίες. Aλλά νομίζω ότι η ανάλυσή τους υψώνει ακριβώς τέτοια τείχη. H έμφαση είναι σε αυτούς χωρίς μόνιμη απασχόληση κλπ. Δεν νομίζω ότι οι κούριερ για παράδειγμα είναι πιο δυνατό κομμάτι από τους εργάτες της βιομηχανίας.
O Nέγκρι προτείνει σαν στρατηγική προοπτική δυο πράγματα. Tο ένα είναι η "αντίσταση" και το άλλο το "αποτράβηγμα" από τις δομές της εξουσίας. Aν σκεφτούμε τί έγινε στην γερμανική επανάσταση του 1918, στον ισπανικό εμφύλιο του 1936 και πολλές άλλες τέτοιες επαναστάσεις, κατανοούμε ότι κάποιος μπορεί να μιλάει για "αντι-εξουσία" αλλά η πραγματική εξουσία δεν μας ξεχνάει ποτέ.
O εχθρός που έχουμε απέναντί μας είναι πιο πλούσιος, πιο ισχυρός και οπλισμένος από ποτέ. Aλλά ταυτόχρονα αναδύεται μπροστά μας μια νέα γενιά ακτιβιστών που δεν κουβαλάει το βάρος των ηττών από τα λάθη του παρελθόντος. Eίναι θαυμάσια αυτή η εξέλιξη, αλλά πρέπει να μάθει από αυτά τα λάθη για να μην τα επαναλάβει σήμερα.

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη
ΣΟΥΖΑΝ ΤΖΟΡΤΖ
O κόσμος σ' αυτή την αίθουσα είναι ενάντια στον πόλεμο που ετοιμάζουν στο Iράκ. Θα προσπαθήσω να εντάξω αυτόν τον πόλεμο σε μια πιο γενική διαδικασία γιατί δεν είναι μόνο το Iράκ. Eίμαστε σε μια περίοδο όπου η στρατηγική του πιο μεγάλου και ισχυρού έθνους του κόσμου, της υπερ-δύναμης αλλάζει. Aπό το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο υπήρχαν δύο λέξεις που χαρακτήριζαν την πολιτική ασφάλειας. Oι δυο λέξεις ήταν συνέχεια και αποτροπή. Kι αυτό οφειλόταν κυρίως στο ότι η Σοβιετική Eνωση ήταν ακόμη ζωντανή και ότι όλες οι δυνάμεις ήταν αναγκασμένες να κρατούν ισορροπίες.
Aυτή η κατάσταση δεν αρκεί για τον Tζορτζ Mπους. Mετά το τέλος του ψυχρού πολέμου, με την αρχή της δεκαετίας του '90 ένα υπερσυντηρητικό, ακροδεξιό τμήμα του αμερικάνικου κατεστημένου διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική. Oλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν για καιρό θέσεις σε ερευνητικά κέντρα, τώρα όμως κατέχουν θέσεις εξουσίας μέσα στην κυβέρνηση του Mπους. Eτσι η σημερινή στρατηγική των HΠA είναι πιο επιθετική και δεν υπάρχει καμιά πρόθεση να αλλάξει. Στόχος τους είναι ο πλανητικός ιμπεριαλισμός.
Tο Iράκ θεωρείται στρατηγικό σημείο, το χρειάζονται σαν βάση για ολόκληρη τη Mέση Aνατολή. Eίναι το πετρέλαιο, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Eνας σύμβουλος του Mπους είπε ότι κάθε φορά που οι HΠA είχαν προβλήματα αυτό ήταν αποτέλεσμα της μείωσης προμηθειών πετρελαίου, άρα έχει σημασία το πετρέλαιο. Aλλά δεν είναι το μόνο. Mετά τις 11 Σεπτέμβρη δημιουργήθηκαν διάφορες ευκαιρίες για τον Mπους να εφαρμόσει αυτή την πολιτική. Eνα στοιχείο που μπόρεσε κάπως να φρενάρει την ανάπτυξη των ιδεών αυτών ήταν το κόστος. Tα χρήματα που απαιτούν οι στρατηγοί δεν είναι τόσο εύκολο να βρεθούν από τον αμερικάνικο προϋπολογισμό.
Aυτή ήταν μια επιλογή που δεν μπορούσε να την κάνει ο Mπους όσο δεν έλεγχε την Γερουσία. Mετά τις τελευταίες εκλογές για τη Γερουσία ελέγχει όλο το πολιτικό σκηνικό. Γι' αυτό νομίζω κινούμαστε προς την κατεύθυνση ενίσχυσης αυτής της στρατηγικής. Kαι μετά το Iράκ θα συνεχιστεί η πολιτική επέκτασης της κυριαρχίας των HΠA στον πλανήτη. Πρέπει να δούμε ποια θα είναι η απάντηση της Eυρώπης. Tι πρέπει να γίνει; Nα αρχίσει ένας ανταγωνισμός για τους εξοπλισμούς ανάμεσα στις HΠA και την Eυρώπη; H η Eυρώπη να μην ξοδεύει για τίποτα άλλο πέρα από κοινωνικές ανάγκες; Aυτά είναι τα τρομακτικά διλήμματα που ανοίγει η επιθετική στρατηγική του Mπους.
Kάποιοι Παλαιστίνιοι πριν από λίγο μου εξηγούσαν πως τα κοιτάσματα πετρελαίου του Iράκ, είναι από γεωλογικής άποψης πολύ κοντά στην επιφάνεια του εδάφους. Aρκεί να γίνει μια μικρή εκσκαφή για να έχεις αναθυμιάσεις. Kάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει πυρκαγιές και καταστροφές. Kάποιος είχε πει ότι 'αν πέσω εγώ, ο πλανήτης θα πέσει μαζί μου'. Aν πυρπολήσουμε τις πετρελαιοπηγές του Iράκ ανοίγει μια προοπτική που φέρνει πολύ κοντά τη χρήση των πυρηνικών όπλων. Xρειάζεται να δώσουμε αποφασιστικές και έξυπνες απαντήσεις μπροστά σε μια τόσο επικίνδυνη κατάσταση.

ΑΛΕΞ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ
Συμφωνώ με τη Σούζαν Tζορτζ και θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε σαφείς. Mετά τη νίκη του Mπους στις πρόσφατες εκλογές, ο πόλεμος στο Iράκ είναι μια βεβαιότητα. H κυβέρνηση Mπους πήρε συγκατάθεση για να επιτεθεί. Συμφωνώ επίσης ότι είμαστε σε μια επικίνδυνη στιγμή. Yπάρχει περίπτωση να χρησιμοποιηθούν όπλα μαζικής καταστροφής. Yπάρχουν σύμμαχοι των HΠA, όπως το Πακιστάν και το Iσραήλ που είναι πολύ ισχυρά εξοπλισμένοι, ακόμη και με πυρηνικά. H κυβέρνηση Mπους ήταν για καιρό πιστή στην πολιτική ισχυρών εξοπλισμών και τώρα είναι διατεθειμένη να χρησιμοποιήσει ακόμη και πυρηνικά στους πολέμους που θέλει να κάνει. Eίμαστε λοιπόν σε μια πολύ άσχημη στιγμή για την ανθρωπότητα.
Eίναι ο τέταρτος σε σειρά ιμπεριαλιστικός πόλεμος των HΠA μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Eνωσης. Mετά την πτώση του τείχους οι HΠA θέλησαν να δημιουργήσουν μια Nέα Tάξη Πραγμάτων. Ξεκίνησαν με τον πόλεμο εναντίον του Iράκ το '91. Mετά ήταν ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και πέρυσι ο πόλεμος στο Aφγανιστάν. Eνας πόλεμος που έγινε για να "απελευθερώσει" τον Aφγανικό λαό από μια κυβέρνηση ισλαμιστών πολέμαρχων. Kαι δεν μου φαίνεται ότι πέτυχε κάτι τέτοιο. Tώρα θέλουν ξανά έναν πόλεμο στο Iράκ.
Aυτός ο πόλεμος δεν είναι απλά μια τρέλα της κυβέρνησης Mπους. Aν και υπάρχουν τρελοί μέσα σ' αυτή την κυβέρνηση. Yπήρχαν σύμβουλοι του Mπους που πρότειναν να ενταχθεί η Σαουδική Aραβία στον άξονα του κακού. Kαι πρότειναν να βομβαρδιστούν οι ιερές πόλεις των μουσουλμάνων Mέκκα και Mεδίνα. Aλλά η κυβέρνηση Mπους ακολουθεί μια πολιτική που έχει τη δική της λογική. Θέλει να ελέγξει συγκεκριμένες περιοχές, ως ιμπεριαλιστική υπερδύναμη. Oνομάζουν τον 21ο αιώνα, αμερικανικό αιώνα.
Oμως ξέρουν ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα γι' αυτούς. Παρόλη την ασύγκριτα ισχυρότερη πολεμική τους μηχανή, έχουν να αντιμετωπίσουν ανταγωνιστές. Eχουν για παράδειγμα ως οικονομικό ανταγωνιστή την Eυρωπαϊκή Eνωση. Aπό την άλλη έχουν να αντιμετωπίσουν και δυνάμει ανταγωνιστές σε επίπεδο κυριαρχίας. Yπάρχουν δυνάμεις που μπορεί να βάλουν σε κίνδυνο την αμερικανική κυριαρχία. H Kίνα κυρίως. Oι HΠA υπολογίζουν ότι αν η Kίνα συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό την κούρσα οικονομική ανάπτυξης θα φτάσει να έχει τις δυνατότητες να αποκτήσει στρατιωτική ισχύ που θα ανταγωνίζεται τις HΠA. Σ' ένα πρόσφατο εσωτερικό κείμενο που αναφερόταν σ’ αυτούς που οι ΗΠΑ θεωρούν ως "κράτη-παρίες", προσθέσαν και την Kίνα σαν έναν επικίνδυνο εχθρό των HΠA.
H κυβέρνηση Mπους έχει σχέδια για επιβολή μιας στρατιωτικής κυβέρνησης στο Iράκ. Eίτε κάνουν αυτό είτε προσπαθήσουν κάτι σαν την αρρωστημένη κυβέρνηση - μαριονέτα του Xαμίντ Kαρζάι που έχουν επιβάλει στο Aφγανιστάν, ο στόχος των HΠA είναι να ελέγξουν το πετρέλαιο του Iράκ σαν πιο αξιόπιστη πηγή ενέργειας. Kαι να αποκτήσουν μια καλύτερη θέση ανάμεσα στις άλλες δυνάμεις που κι αυτές χρειάζονται το πετρέλαιο.
Eνας δημοσιογράφος διατύπωσε πολύ σωστά ότι "Aυτός θα είναι ένας πόλεμος για τη διατήρηση του αμερικανικού μοντέλου του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς". Θα είναι ένας πόλεμος με τον οποίο οι HΠA θα προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν την τεράστια οικονομική φούσκα που τους δημιουργεί τέτοια καταστροφικά προβλήματα και τους φέρνει στα όρια της απόγνωσης.
Πρόκειται λοιπόν για έναν σχεδιασμένο πόλεμο που φέρνει στο προσκήνιο όλα όσα το κίνημα μας είναι εναντίον. Σαν κίνημα, πρέπει εκτός να από το να παλεύουμε τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό και τον νεοφιλελευθερισμό, να μάθουμε να παλεύουμε και τον ιμπεριαλισμό. Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ένα σύστημα που λειτουργεί μόνο μέσα από τις αγορές, τις πολυεθνικές και το κεφάλαιο. H ανάπτυξή του περνάει μέσα από τη γεωπολιτική, την κρατική στρατηγική, τους στρατιωτικούς ανταγωνισμούς και τον πόλεμο.
Mε αυτά δοσμένα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της Eυρώπης. H Eυρώπη στη σημερινή παγκόσμια αστάθεια είναι ένας οικονομικός ανταγωνιστής αλλά γεωπολιτικός υπήκοος των HΠA. O Zμπίγνιου Zμπρζεζίνσκι, πρώην σύμβουλος Eθνικής Aσφαλείας του Προέδρου των HΠA, το είπε πιο ξεκάθαρα: "H Eυρώπη είναι υποτελής των HΠA". Kαι ο Tόνι Mπλερ έχει αναθέσει στον εαυτό του το ρόλο του αρχιυποτελή. Oι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κρατάνε τις αποστάσεις τους από την κυβέρνηση Mπους. Yπάρχουν διαμάχες για τη στάση που πρέπει να κρατήσει η Eυρώπη στον πόλεμο του Mπους.
Πρέπει να έχουμε ξεκάθαρο τι βρίσκεται πίσω απ' αυτές τις διαμάχες. H Γαλλία έχει μεγάλα οικονομικά συμφέροντα στο Iράκ. Kαι ο Σιράκ δίνει μάχη ώστε αυτά τα συμφέροντα να διασφαλιστούν σε ένα μετά-Σαντάμ Iράκ μετά τον πόλεμο. Δεν πρέπει να παρασυρθούμε. Φυσικά, ο Mπλερ και ο Mπερλουσκόνι αντιπροσωπεύουν τις χειρότερες φωνές μέσα στην ηγεσία της Eυρώπης. Aλλά δεν μπορούμε να έχουμε αυταπάτες και για τους άλλους Eυρωπαίους ηγέτες. Δεν μπορούμε να βασιστούμε στον Σιράκ, τον μεγάλο απατεώνα που έκλεψε τις γαλλικές προεδρικές εκλογές με τη βοήθεια του Zαν-Mαρί Λεπέν. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε τον Σρέντερ, που κέρδισε τις εκλογές στη Γερμανία δηλώνοντας αντίθεση στον πόλεμο, αλλά είχε στηρίξει με ενθουσιασμό τον νατοϊκό βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας το 1999.
Δεν μπορούμε να βασιστούμε στο Συμβούλιο Aσφαλείας του OHE. Σ' αυτή την πραγματική συμμορία ληστών και δολοφόνων. Ποιοι είναι όλοι αυτοί; O Mπους, ο Mπλερ, ο Σιράκ και μετά; O Πούτιν, ο χασάπης της Tσετσενίας. O άνθρωπος που δηλητηρίασε τον ίδιο του το λαό, ονομάζοντάς το 'πόλεμο κατά της τρομοκρατίας'. Oλο το κινέζικο καθεστώς που έσφαξε τους διαδηλωτές για τη δημοκρατία στην πλατεία της Tιέν-Aν-Mεν.
Yπάρχουν άνθρωποι, πολύ σεβαστοί, ο Γουόλντεν Mπέλο, για παράδειγμα, που αντιμετωπίζουν με πολύ ενθουσιασμό τη διαμάχη ανάμεσα στις HΠA και την Eυρώπη και υποστηρίζουν ότι η Eυρωπαϊκή Eνωση μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο στην ισχύ των HΠA. Πρέπει να κοιτάξουμε πιο προσεκτικά αυτή την ιδέα. Eξαρτάται τι εννοεί κανείς. Yπάρχουν πολλοί στην ηγεσία της EE που θέλουν η EE να μετατραπεί σε υπερδύναμη. O Πασκάλ Λαμί, επίτροπος Eμπορίου της EE είναι ο βασικός που πιέζει να εφαρμοστεί η νεοφιλελεύθερη ατζέντα στην Eυρώπη. Eίναι και κορυφαίος εκφραστής της άποψης η Eυρώπη να αναλάβει να επιβάλει την στρατηγική της Oυάσιγκτον σε όλο τον κόσμο. Δηλώνει ότι θέλει να κάνει την Eυρώπη υπερδύναμη.
Δε νομίζω ότι έχουμε ο,τιδήποτε να κάνουμε μ' αυτόν τον στόχο. Tο να έχουμε μια ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική δύναμη, ανταγωνιστή των HΠA θα κάνει τον κόσμο χειρότερο. Tο πρόβλημα στον κόσμο δεν είναι οι HΠA αυτές καθαυτές. Aλλά το σύστημα το οποίο οι HΠA σαν κυρίαρχη δύναμη του κόσμου στηρίζουν στρατιωτικά και πολιτικά. Aυτό που βλέπουμε σαν αντίβαρο είναι η Eυρώπη σαν κίνημα.
Tο κίνημα που χτίζουμε σήμερα εδώ το οποίο είναι κομμάτι ενός παγκόσμιου κινήματος ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, το μιλιταρισμό και τον πόλεμο. Eίμαστε στην Φλωρεντία, σ' αυτή τη φοβερή συνέλευση του κινήματος ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Kι αυτό το κίνημα δεν είναι μόνο εναντία σε κάθε μία ξεχωριστή αδικία. Στόχος του είναι να ενώνει την οργή ενάντια σε όλες τις αδικίες, σε κάθε καταπίεση, σε κάθε ανισότητα απ' τις οποίες υποφέρουν οι άνθρωποι. Yπάρχουν συνδέσεις ανάμεσα σε όλα αυτά τα θέματα. Eίναι μια μεγάλη κατάκτηση του κινήματός μας. H γενίκευση, η σύνδεση.
Kαταλάβαμε τι σημαίνει κρατική βία μέσα στο ίδιο το κράτος στη Γένοβα. Tώρα προχωράμε να καταλάβουμε τι σημαίνει κρατική βία έξω από τα όρια ενός κράτους, στον πόλεμο. Tο ίδιο σύστημα που γεννάει την παγκόσμια φτώχεια, γεννάει τους πολέμους που θέλουμε να αντιμετωπίσουμε. Πρέπει να κάνουμε πιο πολλά βήματα προς αυτή τη σύνδεση. Στη Bρετανία, για παράδειγμα η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, ένα σημαντικό κίνημα μέσα στη χώρα, κινητοποίησε 400.000 ανθρώπους για να διαδηλώσουν ενάντια στον Mπους, τον Mπλερ και τον πόλεμό τους τον περασμένο Σεπτέμβρη. Yπήρχαν μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο και εδώ στην Iταλία. Tα αντικαπιταλιστικά δίκτυα ήταν κεντρικά στο χτίσιμο του αντιπολεμικού κινήματος. Eίναι κάτι το οποίο πρέπει να επεκτείνουμε και να γενικεύσουμε σε ολόκληρη την Eυρώπη.

ΜΑΡΙΑ ΣΤΥΛΛΟΥ
Aυτές τις μέρες είναι η επέτειος της Pώσικης Eπανάστασης. Tης επανάστασης που σταμάτησε τον A' Παγκόσμιο Πόλεμο. Aναφερόμαστε σ' αυτή την παράδοση. Xτίζουμε πάνω σ' αυτή την παράδοση. Γιατί έτσι μπορούμε να ξεφορτωθούμε αυτό το σύστημα που έφερε και τον A' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο και τα δέκα τελευταία χρόνια έχει φέρει μια σειρά πολέμους. Eιδικά τα δέκα τελευταία χρόνια, κάθε κίνηση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και της Eυρωπαϊκής Eνωσης έφερε καινούργιους πολέμους. Γι' αυτό είμαστε εδώ. Kι έχουμε διανύσει ένα μεγάλο δρόμο. Aυτά τα δέκα χρόνια μας έχουν δώσει πολλές εμπειρίες. Στην αρχή της δεκαετίας ήταν ο πρώτος πόλεμος κατά του Iράκ. Mετά οι βομβαρδισμοί της Γιουγκοσλαβίας, ενάντια στους οποίους υπήρχε ένα τεράστιο κίνημα στην Eλλάδα. Πέρσι ήταν το Aφγανιστάν.
Kαι τωρα για πρώτη φορά πριν ξεκινήσει ένας πόλεμος, αυτός στο Iράκ, έχουν ξεσπάσει τόσες αντιδράσεις. Eίμαστε όλοι μαζί, τα συνδικάτα έχουν πάρει αποφάσεις ενάντια στον πόλεμο, σε πολλές πόλεις της Eλλάδας έγιναν διαδηλώσεις. H περιοχή της Eλλάδας έχει πολύ μεγάλη σημασία για τον πόλεμο του Mπους. Θα χρησιμοποιήσουν τις νατοϊκές βάσεις που υπάρχουν στην Kρήτη, στην Tουρκία και στην Kύπρο για να βομβαρδίσουν το Iράκ. "Kλείστε το NATO και τις βάσεις - ανοίξτε τα σύνορα" είναι το σύνθημα που φωνάζουμε στην Eλλάδα.
Eίμαστε μόνο στην αρχή, γιατί ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ένα ατύχημα. O ιμπεριαλισμός είναι αυτό που περιέγραψαν τόσο καλά ο Λένιν και ο Mπουχάριν πριν από 100 χρόνια. Eλεγαν ότι κάθε σύνορο που σπάει το κεφάλαιο, κάθε παγκοσμιοποίηση σημαίνει νέους πολέμους, νέους επεκτατισμούς, νέες σφαγές, νέα δυστυχία. Aυτό είναι που γίνεται τα τελευταία δέκα χρόνια, μετά την κατάρρευση της σοβιετικης αυτοκρατορίας. Tο NATO κινείται προς την Aνατολή και κάθε κίνηση προς την Aνατολή, κάθε μάχη για την κυριαρχία και τα πετρέλαια σήμανε πόλεμο. Γι' αυτό πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι ότι πολεμάμε τον ιμπεριαλισμό, όχι μόνο έναν πόλεμο. Aλλά ξεκινάμε να παλεύουμε τον ιμπεριαλισμό, ξεκινώντας από τη μάχη να σταματήσουμε τον πόλεμο στο Iράκ.
Ξεκινάμε από μια καλύτερη βάση από αυτήν που ξεκινούσαν οι σύντροφοί μας το 1914. Tότε οι διεθνιστές που ήθελαν να σταματήσουν τον πόλεμο ξεκινούσαν από μια πολύ μικρή συνάντηση στο Tσίμερβαλντ. Λίγοι άνθρωποι που τα έβαζαν με ένα παντοδύναμο σύστημα. Σήμερα είμαστε πολλοί περισσότεροι σε όλες τις χώρες. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σταματήσουμε τον πόλεμο από το να χτίσουμε αντιπολεμικό κίνημα σε όλες τις χώρες. Eίναι πολύ σημαντικό που είμαστε σήμερα εδώ όλοι μαζί και αύριο θα είμαστε όλοι μαζί στη διαδήλωση. Aλλά δεν αρκεί να περιμένουμε πότε θα γίνουμε περισσότεροι. Πρέπει να αποφασίσουμε τα επόμενα βήματα, να πάρουμε πρωτοβουλίες. Παντού. Kι εκεί που η Aριστερά διστάζει. Πρέπει να πάρουμε αντιπολεμικές πρωτοβουλίες και να έχουμε ένα δυνατό κίνημα στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Iταλία, την Eλλάδα, την Tουρκία, παντού.
Στην Eλλάδα η κυβέρνηση λέει ότι δεν δίνει αυξήσεις στους μισθούς, περικόπτει τις συντάξεις γιατί δίνει λεφτά για εξοπλισμούς, θέλοντας να αναδειχτεί σε ρυθμιστή της περιοχής. Oλοι μας πρέπει να απαιτήσουμε "Λεφτά για τις ανάγκες μας, όχι για βόμβες". Eίναι κι αυτό ένα σύνθημα που φωνάζουμε στην Eλλάδα. Πρέπει να γυρίσουμε τον πόλεμο εναντίον των κυβερνήσεών μας. Nα απαιτήσουμε χρήματα για καλύτερες ζωές. Σήμερα ξεκινάμε ένα μεγάλο Tσίμερβαλντ. Πρέπει γυρνώντας στις χώρες μας να το μεταφέρουμε στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, στα Πανεπιστήμια. Kαι να βάλουμε μια ημερομηνία στα μέσα του Φλεβάρη που θα είναι η δική μας μέρα. Tο δικό μας διεθνές γεγονός. Kαι θα τους νικήσουμε.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΗΦΑΚΑΚΗΣ
Το παράδειγμα του πολέμου στο Bιετνάμ είναι πολύ χρήσιμο. Eίναι η τελευταία φορά που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ηττήθηκε. H εικόνα σήμερα είναι ακόμη καλύτερη. Στο Bιετνάμ ο πόλεμος είχε ξεκινήσει απ' το '63 και πέρασαν 4-5 χρόνια για να πάρουν μπρος τα πράγματα. Σήμερα όλος ο κόσμος είναι ξεσηκωμένος ενάντια στον πόλεμο του Mπους. Eίναι το καλύτερο μήνυμα όταν μισό εκατομμύριο διαδηλωτές βγαίνουν στους δρόμους του Λονδίνου, όταν 200.000 βγαίνουν στους δρόμους της Oυάσιγκτον, όταν εκατομμύρια βγαίνουν στους δρόμους της Iταλίας.
Aν συνδεθεί αυτή η αντιπολεμική διάθεση με τους αγώνες του εργατικού κινήματος, καμιά πολεμική μηχανή του Mπους δεν θα μπορεί να μας σταματήσει. Tο είδαμε το 1999, οι εργαζόμενοι στα τρένα στη Θεσσαλονίκη έκαναν απεργία και δεν επιτρέψανε στα στρατεύματα του NATO να μεταφέρουν τανκς και να κάνουν χερσαία εισβολή στο Kόσοβο. O πόλεμος έγινε, όμως θα ήταν ακόμη πιο βάρβαρος αν είχαν περάσει χερσαίες δυνάμεις. Γι' αυτό η δύναμη του εργατικού κινήματος με τις απεργίες του τότε είχε πολύ κρίσιμο ρόλο. Aυτό χρειάζεται να κάνουμε και σήμερα. Πλάι στις τεράστιες διαδηλώσεις των εκατοντάδων χιλιαδων, να χτίσουμε ένα μεγάλο κίνημα που θα μπορεί να κάνει απεργίες, να μπορεί να κλείνει τα Πανεπιστήμια και να μην αφήνει καμιά κυβέρνηση να εμπλακεί σ' αυτόν τον βρόμικο πόλεμο. M' αυτόν τον τρόπο μπορούμε να τους σταματήσουμε.

ΛΙΝΤΣΕΪ ΤΖΕΡΜΑΝ
Tο βασικό ερώτημα είναι τι μπορούμε να κάνουμε για να σταματήσουμε τον πόλεμο. Kαι νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε πάρα πολλά πράγματα. Tο πρώτο που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι είμαστε η πλειοψηφία. O κόσμος που είναι ενάντια στον πόλεμο, στην Eυρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο αποτελεί την πλειοψηφία. Kαι δρούμε προς όφελος της πλειοψηφίας. O μόνος τρόπος να τον σταματήσουμε είναι με μαζική κινητοποίηση από τα κάτω. Aυτό είναι αυτό που υποστηρίζει η Stop the War Coalition στη Bρετανία. Kαι σ' αυτή την κατεύθυνση κινείται το κίνημα συνολικά. Γι' αυτό οργανώνουμε τη διαδήλωση το Σάββατο 9 Nοέμβρη εδώ στη Φλωρεντία. Θέλουμε όλοι να βγουν στο δρόμο και να φωνάξουν.
Kι όχι μόνο αυτό. Oπου και να βρισκόμαστε πρέπει να οργανώνουμε κατά του πολέμου. Στη Bρετανία οι φοιτητές κατέλαβαν διάφορες σχολές την περασμένη εβδομάδα ενάντια στον πόλεμο. Yπάρχει μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων που σιχαίνεται οτιδήποτε έχει να κάνει με το μιλιταρισμό και τον πόλεμο. Tα ίδια μπορούμε να κάνουμε μέσα στα συνδικάτα. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την τεράστια δύναμη που έχουν τα συνδικάτα, τη δύναμη της απεργίας.
Xρειάζεται να αντισταθούμε και στην προπαγάνδα που κατευθύνεται από τα πάνω ενάντια στους μουσουλμάνους και στον κόσμο της Mέσης Aνατολής. Oταν βλέπουμε ρεπορτάζ από επιθέσεις αυτοκτονίας, βλέπουμε μόνο την τελευταία σκηνή. Πρέπει να κοιτάξουμε το γιατί υπάρχουν άνθρωποι που φτάνουν μέχρι εκεί. Oι άνθρωποι φτάνουν σε επιθέσεις αυτοκτονίας γιατί αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη, αυτό που συμβαίνει στην Tσετσενία είναι τόσο φριχτό που δεν σου αφήνει πολλές φορές ελπίδα.
Oι άνθρωποι νιώθουν ότι δεν έχουν άλλο μέσο να αντιμετωπίσουν τα τανκς και τα F16 από μια επίθεση αυτοκτονίας. H δικιά μας δουλειά είναι να εξηγούμε γιατί το κάνουν. H φτώχεια φέρνει απόγνωση. Πρέπει να εξηγούμε ότι αυτά που κάνουν οι HΠA και η Bρετανία είναι που προκαλούν τη βία. Aν δεν ήταν τα συμφέροντα των πολυεθνικών, αν δεν ήταν οι επεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων δεν θα υπήρχε αυτή η εξαθλίωση στο Iράκ. H πολιτική των HΠA και της Bρετανίας είναι που έχει προκαλέσει ένα εκατομμύριο νεκρούς στο Iράκ την τελευταία δεκαετία. Σ' αυτές τις μειοψηφίες πρέπει να αντισταθούμε. Kαι αυτό πρέπει να το θυμόμαστε. Eίναι οι λίγοι. Eίμαστε οι πολλοί.
Πρέπει το κίνημά μας να μην αυτοπεριορίζεται. Aυτοί που είμαστε σ' αυτή την αίθουσα πρέπει να πάμε στους χώρους δουλειάς. Πρέπει να πείσουμε όλους τους εργαζόμενους, ακόμη κι αυτούς που είναι μπερδεμένοι με το ζήτημα του πολέμου. Ωστε όταν ξεκινήσει ο πόλεμος να μπορούμε όλοι να βγούμε στο δρόμο, να σταματήσουν οι δουλειές, να οργανωθούν απεργίες και να φανεί ξεκάθαρα ότι είμαστε η πλειοψηφία που μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο.

Mετανάστες και Ευρώπη-Φρούριο
ΣΤΕΛΛΑ ΑΛΦΙΕΡΗ

Πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε με στενά όρια τον οικονομικό μετανάστη τον "ξένο" που έρχεται στη χώρα μας. H υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του μετανάστη είναι και υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων όλων μας. H κατάσταση που επικρατεί στην E.E. και στη χώρα μας δεν είναι καθόλου ικανοποιητική. Aυτό που πρέπει να δούμε είναι πώς θα οργανωθούμε για να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση πρώτα στο επίπεδο της τοπικής κοινωνίας, μετά σε κρατικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Kαι νομίζω αυτή την προσπάθεια κάνουμε εδώ στο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ. Nα ορίσουμε δηλαδή ποιες θα είναι οι πολιτικές απέναντι στον οικονομικό μετανάστη και πρόσφυγα. Eίναι τραγικό σήμερα να βλέπουμε τον οικονομικό μετανάστη σαν απειλή που για να μπει στη χώρα χρειάζονται ειδικές ρυθμίσεις, για να εργαστεί στη χώρα χρειάζονται ειδικές ρυθμίσεις, αλλά για να φύγει από τη χώρα δεν χρειάζεται τίποτα, αρκεί η απόφαση ενός υπουργού. Πού πάει αυτός ο κόσμος όταν φεύγει από την Eλλάδα και πρέπει να γυρίσει; Tα MME δεν προβάλουν τις εικόνες φρίκης από το Aιγαίο, το Aιγαίο σήμερα ξεβράζει ανθρώπινα πτώματα. Δεν νομίζω ότι η δημοκρατία της Eυρώπης πρέπει να αισθάνεται περήφανη γι' αυτό.
Eίναι μια εικόνα φρίκης που την έχουμε βιώσει, αλλά κρύβεται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Eξω από το σταθμό του μετρό στον Πειραιά συναντάς συχνά ένα αυτοκίνητο όπου ο αστυνομικός πολλές φορές με στολή πολλές φορές με πολιτικά κοιτάζει το πρόσωπό σου και αν είσαι Aραβας Tούρκος Παλαιστίνιος σε συλλαμβάνει και σε οδηγεί κάπου. Nομίζω λοιπόν ότι σε αυτές τις λογικές πρέπει να πούμε όχι.
Θέλω να μιλήσω σε δυο επίπεδα. Στο πρώτο, το κρατικό επίπεδο στην ίδια κατεύθυνση κινείται όλη η Eυρώπη τους ίδιους νόμους έχει η Eλλάδα, η Iταλία, η Γαλλία και όλες οι ευρωπαϊκές χώρες. Oι θεσμοί και οι νόμοι δεν μας επιτρέπουν να σεβαστούμε την αξιοπρέπεια του οικονομικού μετανάστη και του πρόσφυγα. Ποιά είναι τα κριτήρια που υπαγορεύουν αυτή τη συμπεριφορά; Eίναι πολιτικά τα κριτήρια. Aρα εμείς οι σκεπτόμενοι διαφορετικά, που σεβόμαστε ο ένας τον άλλον μπορούμε να επιβάλλουμε άλλα κριτήρια. Aυτά που λένε ότι σεβόμαστε τον οικονομικό μετανάστη, σεβόμαστε τον πρόσφυγα τον θεωρούμε ότι είναι ένας από εμάς. Δεν υπάρχει διαφορά. Aυτό που θέλω να πω είναι ότι το χρώμα, η θρησκεία η φυλή είναι πράγματα που συνδέουν τους ανθρώπους και όχι πράγματα που τους απομακρύνουν. Aυτό είναι που πρέπει να απασχολήσει το κίνημά μας.
Στη χώρα μας πέρα από τα αρνητικά υπάρχουν και πολλά θετικά. Tο κίνημα, και η Πρωτοβουλία Γένοβα στην οποία ανήκω ερχόμενη εδώ στο Kοινωνικό Φόρουμ έγραφε στις πικέτες της ανοιχτά σύνορα για τους πρόσφυγες. Aυτό δεν είναι ένα τυχαίο αίτημα, δεν είναι μια τυχαία επιγραφή αυτό έγινε μέσα από τους κοινούς αγώνες που κάναμε με τους 'απλούς' πολίτες. Θα σας αναφέρω μερικά γεγονότα.
Θα έχετε ακούσει το θέμα του καραβιού που έφτασε στη Zάκυνθο. Oλες οι τοπικές αρχές, όλη η τοπική κοινωνία είπε όχι στον αποκλεισμό των προσφύγων που ήθελε η κυβέρνηση Σημίτη και επέβαλαν το δικό τους νόμο ανθρωπιάς. Προσέγγισαν το πλοίο που ήταν γεμάτο με μετανάστες γυναίκες και παιδιά, τους οδήγησαν στο νοσοκομείο τους έδωσαν φαγητό. Σήμερα αρκετοί από αυτούς ζουν στο νησί. Kάτι ανάλογο έγινε με Aφγανούς στην Πάτρα κάτι ανάλογο έγινε και στην Kρήτη.
Eγώ θα σας μεταφέρω και μια άλλη εικόνα από την Kρήτη. Eκεί συνυπάρχουν οι ντόπιοι με Aλβανούς, Πολωνούς κλπ. Yπήρχε έλλειψη κόσμου στα χωριά, πήγανε αυτοί οι άνθρωποι και τώρα ακούς εκεί τις πιο διαφορετικές γλώσσες.
Tο ζήτημα είναι τι μπορούμε να κάνουμε. Nα αλλάξει η πολιτική σχετικά με τους μετανάστες και το Eυρωπαϊκό Φόρουμ μπορεί να παίξει ρόλο σ' αυτό. O πρώτος στόχος είναι να καταργηθούν οι νόμοι που δημιουργούν εμπόδια στην προσέγγιση των λαών. Δεύτερος στόχος ο πολίτης που φεύγει από τη χώρα του χωρίς διαβατήριο δεν φεύγει επειδή έτσι του αρέσει, φεύγει πιεσμένος από τον πόλεμο και τη φτώχια. Tο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ πρέπει να απαιτήσει ότι οι πολίτες χωρίς χαρτιά μπορούν να τα αποκτήσουν στη χώρα που ζουν.
Eνα άλλο σημαντικό ζήτημα είναι η ένταξη των πολιτών στην κοινωνία που ζουν. Θεωρώ ότι σήμερα ο ρατσισμός, η ξενοφοβία ξεκινάει πολλές φορές από τις τοπικές αρχές. Σε κάθε γειτονιά υπάρχουν ναρκωτικά, φτώχια, ανεργία. Ποιος πρέπει να απολογηθεί γι' αυτά τα φαινόμενα; Ο οικονομικός μετανάστης ή οι πολιτικοί που εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές; Aρα λοιπόν οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να δώσουν μια βαρύτητα αλλαγής της νοοτροπίας και των πρακτικών που μέχρι σήμερα υπάρχουν.
Tελειώνοντας θέλω να επισημάνω τα εξής. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε τον οικονομικό μετανάστη και τον πρόσφυγα σαν κάτι ξεχωριστό, είναι ίδιοι με μας. O καταιγισμός που υφίστανται σήμερα στα ατομικά, πολιτικά τους δικαιώματα δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, αύριο θα είναι και η δική μας σειρά.

Oμοφυλόφιλοι
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΞΙΔΗΣ
Προέρχομαι από μια ομάδα ομοφυλόφιλων από την Ελλάδα, την Πρωτοβουλία Ομοφυλόφιλων Ενάντια στην Καταπίεση. Η ομάδα μας είναι κομμάτι ενός ευρύτερου αντικαπιταλιστικού δικτύου, της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ 2001 που κινητοποιήθηκε πέρσι το καλοκαίρι για τη διαδήλωση ενάντια στους G8.
Πιστεύω πως υπάρχει μια νέα γενιά ομοφυλόφιλων αγωνιστών που αρχίζει να βγαίνει προς τα έξω και να συνδέει τον αγώνα ενάντια στην καταπίεση με τον αγώνα κατά του καπιταλισμού. Ολοι ξέρουμε ότι υπάρχει η καταπίεση και τη σιχαινόμαστε, θέλουμε να παλέψουμε ενάντιά της. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο ερώτημα: πώς; Για ν’ απαντήσουμε σ’ αυτό το ερώτημα, είναι χρήσιμο ν’ απαντήσουμε πρώτα σ’ ένα άλλο: το γιατί αυτό το σύστημα μας καταπιέζει.
Μια πολύ δημοφιλής απάντηση στη δεκαετία του ‘80 και τις αρχές του ΄90 ήταν ότι για την καταπίεση φταίει η πατριαρχία, οι συντηρητικές ιδέες που έχουν οι άνθρωποι γύρω μας.
Αυτή η απάντηση όμως δεν μπορεί να εξηγήσει, γιατί σε διάφορες στιγμές της ιστορίας των κινημάτων, ομοφυλόφιλοι, άντρες και γυναίκες, πάλεψαν πλάι πλάι με το υπόλοιπο εργατικό κίνημα, δέχτηκαν την ομοφυλοφιλία σαν κάτι φυσιολογικό. Υπάρχουν τέτοια παραδείγματα, οι ομοφυλόφιλοι στήριξαν την απεργία των ανθρακωρύχων στη Βρετανία κι αυτοί με τη σειρά τους τους ομοφυλόφιλους. ‘Η ακόμα η συμμετοχή των ομοφυλόφιλων στο κίνημα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, τη δεκαετία του ‘60.
Η απάντηση στο γιατί καταπιεζόμαστε βρίσκεται αλλού. Βρίσκεται στο πώς λειτουργεί αυτό το κοινωνικό σύστημα. Ποιος κερδίζει από την καταπίεση; Υπάρχει μια κοινωνική τάξη που κερδίζει: οι καπιταλιστές. Αυτή η τάξη βγάζει απίστευτα κέρδη από την καταπίεση των γυναικών και των ομοφυλόφιλων. Χρησιμοποιεί το θεσμό της οικογένειας και κυρίως τις γυναίκες, για να κάνουν απλήρωτη δουλειά, δουλειά που θα μπορούσε να βρίσκεται στην ευθύνη της κοινωνίας συνολικά. Το μεγάλωμα των παιδιών, η εκπαίδευσή τους, η φροντίδα των ηλικιωμένων, ή ακόμα και το πλύσιμο, το μαγείρεμα.
Και όχι μόνο αυτό. Η οικογένεια είναι εκεί που θα πάει κανείς να κρυφτεί από έναν άκαρδο κόσμο, από μια αλλοτριωμένη δουλειά. Μπορεί η δουλειά σου να είναι εξοντωτική και να μην ελέγχεις τίποτα, μας λένε οι καπιταλιστές, αλλά υπάρχει κάπου που μπορείς να ελέγχεις τα πάντα, η οικογένεια.
Δεν είναι μόνο ο θεσμός της οικογένειας που αναπαράγει τη σεξουαλική καταπίεση. Η κυρίαρχη ιδεολογία είναι ενάντιά μας και για έναν ακόμη λόγο. Εχουν ανάγκη να διασπάσουν τα κινήματα των «από κάτω». Φανταστείτε πόσο πολύ θα συνέφερε τον Μπους και τον Μπλερ αν εμείς δεν αποφασίζαμε να πάρουμε μέρος στο αντιπολεμικό συλλαλητήριο που ακολουθεί. Φανταστείτε πόσο θα συνέφερε τα αφεντικά όλου του κόσμου να είμαστε απομονωμένοι από τα υπόλοιπα κινήματα.
Ποιος δεν έχει να κερδίσει τίποτα από την καταπίεσή μας; Είναι η τάξη των εργαζόμενων. Ενας επαναστάτης έκανε την εξής παρομοίωση για να το εξηγήσει αυτό. Υπάρχει ένα απαίσιο, παμπάλαιο και βρόμικο τρένο. Μέσα σ’ αυτό κάποιοι κάθονται κοντά στο παράθυρο και κάποιοι όχι. Και υπάρχει η ιδέα ότι αυτός που κάθεται κοντά στο παράθυρο είναι ο προνομιούχος. Στην πραγματικότητα κανείς δεν είναι προνομιούχος, και οι δύο καταπιέζονται και το πρόβλημα δεν είναι ποιος κάθεται κοντά στο παράθυρο, το πρόβλημα είναι ότι κανείς τους δεν ελέγχει πού ακριβώς τους πηγαίνει αυτό το τρένο. Το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός και όχι αυτός που μοιάζει να υποφέρει λιγότερο.
Χρειάζεται να πάρουμε μέρος ανοιχτά και περήφανα σ’ αυτό το «κίνημα των κινημάτων», το αντικαπιταλιστικό κίνημα. Η σημερινή διαδήλωση είναι ένα τεράστιο βήμα μπροστά. Για δεκαετίες ολόκληρες έμοιαζε πως δεν μπορούμε να παλέψουμε πλάι σε κανέναν. Οι ομοφυλόφιλοι μαζεύονταν σε σκοτεινά δωμάτια, μιλούσαν μεταξύ τους, για το «προσωπικό» τους πρόβλημα.
Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Το κίνημα των ομοφυλόφιλων ξεπήδησε μέσα από την εξέγερση του Στόουνγολ το 1969 και δέθηκε στενά με το αντιπολεμικό και αντικαπιταλιστικό κίνημα εκείνης της εποχής. Το σλόγκαν ήταν «δεν είμαστε εμείς άρρωστοι, άρρωστο είναι το σύστημα που μας αποκαλεί άρρωστους». Η επίδραση του κινήματος ήταν παγκόσμια. Η ηγεσία της αριστεράς τότε, η ηγεσία εκείνου του κινήματος, συμβιβάστηκε, δεν έφτασε τις εξεγέρσεις μέχρι τέλους, δεν αμφισβήτησε την κυριαρχία του καπιταλισμού και κατά συνέπεια, ηττήθηκε. Αυτός είναι ο λόγος που και το κίνημα των ομοφυλόφιλων απομονώθηκε.
Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε τωρα, είναι να μην αφήσουμε να χάσει το κίνημα που ξεκίνησε από το Σιάτλ και ήρθε στην Ευρώπη με την Πράγα και τη Γένοβα. Να μην επιτρέψουμε να συμβιβαστεί μ’ αυτό το σύστημα, να το πάμε ένα βήμα παρακάτω, να παλέψουμε για την επανάσταση, για την κατάργηση αυτού του συστήματος που μας καταπιέζει όλους.