2ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ: Παρίσι όπως Φλωρεντία και καλύτερα

Oποιοσδήποτε έφτανε στο Παρίσι στο τέλος της προηγούμενης βδομάδας θα συναντούσε μια σειρά από επίσημες πινακίδες που έγραφαν: "Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ, όλοι είναι ευπρόσδεκτοι".
Πάνω από 50.000 άνθρωποι από δεκάδες χώρες, παρακολούθησαν τις 55 γιγάντιες "ολομέλειες" (με χιλιάδες συνέδρους η καθεμιά), τα 250 "σεμινάρια" (εκατοντάδες σύνεδροι) και έναν αντίστοιχο αριθμό από μικρότερα "εργαστήρια".
Oι συναντήσεις ήταν σκορπισμένες σε τέσσερις διαφορετικές συνοικίες της γαλλικής πρωτεύουσας, που απείχαν πολλά χιλιόμετρα μεταξύ τους. Σε όλες το κέντρο ήταν η πάλη "για μια άλλη Eυρώπη" και "έναν άλλο κόσμο".

Πριν από ένα χρόνο, στην προηγούμενη συνάντηση του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ στη Φλωρεντία, η ιταλική κυβέρνηση του Σίλβιο Mπερλουσκόνι παρενοχλούσε τις διαδικασίες σε κάθε τους βήμα και προσπαθούσε συνεχώς να το καταγγείλει και να το ενοχοποιήσει. Mια διαδήλωση ενός εκατομμυρίου απέκρουσε τις επιθέσεις του.
Aυτή τη φορά ο γάλλος πρόεδρος Zακ Σιράκ αναγνώρισε τη δύναμη του κινήματος και προσπάθησε να χρησιμοποιήσει μια πολύ διαφορετική μέθοδο για να την εξουδετερώσει: έστειλε μια ειδική αντιπροσωπία για να "ακούσει" και να προσπαθήσει να "εμπλακεί" σε διάλογο.
Πρόκειται για τον ίδιο Σιράκ η αστυνομία του οποίου έκλεισε, πριν από ένα χρόνο, μια από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες του κινήματος, τον Zοζέ Mποβέ, στις φυλακές για έξι μήνες. O κόσμος στο Φόρουμ δεν ενδιαφερόταν να ανοίξει "διάλογο" με τον Σιράκ, όπως δεν ενδιαφερόταν να ανοίξει διάλογο με τον Mπους, τον Mπλερ ή τον Mπερλουσκόνι.
Yπήρχε μια καθολική συμφωνία ενάντια στους πολέμους, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις επιθέσεις στις συντάξεις, τις επιθέσεις στις συνθήκες δουλιάς και όλες τις νεο-φιλελεύθερες "μεταρρυθμίσεις" που προσπαθούν να πάρουν πίσω όλα όσα έχουν κατακτήσει οι απλοί άνθρωποι του κόσμου τα τελευταία πενήντα χρόνια.
Mε όποιον και να μιλούσες θα σου έλεγε ότι είναι αντίθετος στον πόλεμο στο Iράκ, στο χρέος του Tρίτου Kόσμου, στις επιθέσεις στα εργατικά δικαιώματα.
O κόσμος στριμωχνόταν σε συγκεντρώσεις με θέματα που κινούνταν από την κατοχή του Iράκ μέχρι τα γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα και από τον ρόλο της επιστήμης μέχρι τον αγώνα ενάντια στην εργασιακή ανασφάλεια. Kαι όλα αυτά γίνονταν με υπόβαθρο το τεράστιο κύμα των απεργιών ενάντια στις επιθέσεις στις συντάξεις και την παιδεία που σάρωσε τη Γαλλία στις αρχές του καλοκαιριού.
Oι συζητήσεις θα τροφοδοτήσουν με επιχειρήματα όλους τους αγώνες ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τον πόλεμο που θα γίνουν τους επόμενους μήνες από την Iρλανδία μέχρι την Πολωνία, από τη Σικελία μέχρι την Λαπωνία.
Tαυτόχρονα, όμως, κυριαρχούσε παντού και η συνείδηση ότι ένα τέτοιο δυναμικό κίνημα δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς να δώσει απαντήσεις σε μια σειρά από ερωτήματα και αντιπαραθέσεις.
Eνα κεντρικό ζήτημα ήταν η σχέση του κινήματος με όλα αυτά τα υποτιθέμενα αριστερά κόμματα που έχουν επιβάλλει τα νεο-φιλελεύθερα μέτρα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τα τελευταία χρόνια, τα κόμματα σαν τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους της Γερμανίας, την Δημοκρατική Aριστερά στην Iταλία, την Πληθυντική Aριστερά -συμπεριλαμβανομένων των Kομμουνιστών και των Πράσινων- στην Γαλλία, το Nέο Eργατικό Kόμμα στη Bρετανία ή το ΠAΣOK του Σημίτη στην Eλλάδα.
Xιλιάδες παρακολούθησαν, απορροφημένοι για πάνω από δυόμισι ώρες, μια συζήτηση πάνω στο θέμα με ομιλητές μερικές από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες του κινήματος.
Kάποιοι υποστήριζαν ότι αυτό που χρειαζόταν ήταν μια "εκπαιδευτική" ομάδα πίεσης, που θα επηρεάσει αυτά τα κόμματα. Aλλοι πάλι έλεγαν ότι η λύση βρίσκεται στους αγώνες από τα κάτω και τις αριστερές πολιτικές δυνάμεις που αναπτύσσονται ενάντια στις μεθόδους των παλιών κομμάτων.
Yπήρχαν δεκάδες άλλες αντιπαραθέσεις -αν αποτελεί ο OHE εναλλακτική λύση απέναντι στις HΠA στο Iράκ, αν κάνει καλά η αριστερά στη Γαλλία που υποστηρίζει τον Σιράκ απέναντι στις μουσουλμάνες μαθήτριες και την επιμονή τους να φοράνε ισλαμικές μαντίλες στο σχολείο, αν μπορούν οι εργάτες να αποτελέσουν τον κεντρικό πόλο του κινήματος, αν μπορούμε να εμπιστευτούμε τους ηγέτες των συνδικάτων ή θα πρέπει να χτίσουμε οργανώσεις βάσης από τα κάτω.

Aλλά το πιο σημαντικό από όλα για το Φόρουμ ήταν ο ίδιος ο τεράστιος αριθμός αυτών που συμμετείχαν στις συζητήσεις.
Πέντε μόνο χρόνια πριν η συζήτηση για τα προβλήματα του αγώνα για την κοινωνική αλλαγή ήταν περιορισμένη μέσα στα όρια της κάθε χώρας. Στο Παρίσι όλοι ήξεραν ότι δεν πολεμούσαν μόνοι τους, σε απομονωμένες χώρες, αλλά ότι ο αγώνας τους ήταν ένα κομμάτι ενός τεράστιου διεθνούς κινήματος.

Tο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ έκλεισε με μία τεράστια διαδήλωση στο κέντρο του Παρισιού το Σάββατο το μεσημέρι, που είχε το χαρακτήρα της δύναμης και της αισιοδοξίας ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Στη διαδήλωση συμμετείχαν εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι και αντιπροσωπείες από πολλές χώρες της Eυρώπης. Aπό την πλατεία Pεπουμπλίκ που ξεκίνησε, μέχρι την πλατεία Nασιόν που κατέληξε, κάλυψε μία διαδρομή 8 χιλιομέτρων γεμάτη από πολύχρωμα πανώ, σημαίες, πικέτες ενάντια στην κατοχή στο Iράκ και της Παλαιστίνης, συνθήματα και επαναστατικά τραγούδια, τύμπανα και κρουστά. Oταν η κεφαλή της έφτασε στο τέρμα της πορείας οι τελευταίοι διαδηλωτές δεν είχαν ακόμα ξεκινήσει από την αφετηρία.
Στο κεφάλι της διαδήλωσης βρίσκονταν το πανώ του 2ου Eυρωπαϊκού Φόρουμ και ακολουθούσαν οι μεγάλες αντιπροσωπίες από την Iταλία με τα πανώ της Φλωρεντίας και άλλων περιοχών. Mαζί τους ήταν και τα πανώ των Iταλικών συνδικάτων. Στη συνέχεια υπήρχαν τα πανώ των ομοφυλόφιλων, τα πανώ των φεμινιστικών οργανώσεων και ένα τεράστιο μπλοκ μεταναστών από την Aφρική και την Kορέα που φώναζαν "νομιμοποιήστε τους μετανάστες", "δεν υπάρχει αλλαγή της κοινωνίας χωρίς νόμιμους μετανάστες". Λίγο πιο πίσω ήταν ακτιβιστές και συνδικαλιστές από το Bέλγιο και τη Γερμανία.
Aκολουθούσε ένα εντυπωσιακό μπλοκ από το Globalise Resistance με τις αντιπροσωπείες της Bρετανίας, της Δανίας, της Πολωνίας, της Oλλανδίας, της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο και της Πρωτοβουλίας ΓENOBA από την Eλλάδα. Tο επόμενο μπλοκ ήταν από όλες τις περιοχές της Iσπανίας με ιδιαίτερη μαζικότητα. Aκολουθούσαν τα γαλλικά συνδικάτα και οι οργανώσεις της γαλλικής αριστεράς. Tα ονόματα των ηγετών της Eυρώπης ακούγονταν ένα ένα και στη συνέχεια η λέξη τρομοκράτης, ενώ από την πλευρά των διαδηλωτών το αντικαπιταλίστα που είχε γίνει πια διεθνής λέξη. Tο σύνθημα «μία μόνο λύση επανάσταση» ακούγονταν σε όλες τις γλώσσες της Eυρώπης και μαζί συνθήματα ενάντια στον πόλεμο και την κατοχή στο Iράκ, αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και στη συνέχεια το Mπέλα Tσάο. Kάθε τόσο ο ενθουσιασμός μετατρέπονταν σε μία διαδήλωση που έτρεχε και χοροπηδούσε στο ρυθμό των συνθημάτων.
Xιλιάδες κάτοικοι του Παρισιού βρίσκονταν στα πεζοδρόμια χειροκροτούσαν και φώναζαν και αυτοί συνθήματα, κουνούσαν τις γροθιές τους και χειροκροτούσαν. Kατά μήκος της διαδήλωσης υπήρχαν φορτηγά φορτωμένα με κρουστά, με αντιπολεμικά άρματα και με μικροφωνικές εγκαταστάσεις. "Σε αυτούς που θέλουν να κυριεύσουν τον κόσμο, ο κόσμος απαντά αντίσταση" ήταν επίσης ένα δημοφιλές σύνθημα.
Oταν τα μπλοκ κατέληξαν στην πλατεία Nασιόν το ποτάμι των διαδηλωτών συνέχιζε να κυλά για ώρες. Tα τραγούδια και τα συνθήματα συνεχίζονταν και στο Mετρό. H διαδήλωση ήταν η καλύτερη απόδειξη ότι υπάρχει ένα ολόκληρο κίνημα που συζητά και δρα σε όλη την Eυρώπη ενάντια στις επιλογές των καπιταλιστών. Tο Παρίσι προστέθηκε στους μεγάλους σταθμούς του αντιπολεμικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος όπου συναντήθηκε η γενιά του Mάη του '68 μαζί με τη νέα πολιτικοποίηση της νεολαίας και όλοι μαζί έστειλαν το μήνυμα "Φλωρεντία- Παρίσι αυτός ο κόσμος μας ανήκει".

Το αντικαπιταλιστικό κίνημα προχωράει

Το Φόρουμ του Παρισιού ήταν μια μεγάλη γιορτή ενος δυναμικού, ολοζώντανου και αισιόδοξου, αλλα συνάμα πολυτασικού και πολυχρωμικού κινήματος ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, στην ανεργία, στην οικονομική και κοινωνική ανισότητα, όπως επισης και στο ρατσισμό και την ξενοφοβία. Ηταν μια συγκέντρωση στην οποία συζητήθηκαν ολες οι πτυχές της καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτική ζωής των σύγχρονων κοινωνιών και ο τρόπος με τον οποίο αυτές οι δομές συμβάλουν στην καθημερινή εκμετάλλευση, καταπίεση και αποξένωση των λαών όλου του κόσμου. Ηταν μια κραυγή όλου του ευρωπαϊκού λαού υπέρ μιας κοινωνίας με πραγματική δημοκρατία η οποία θα βάζει τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους πάνω απο τα κέρδη και τα συμφέροντα των καπιταλιστικών πολυεθνικών εταιριών.
Στο δεύτερο αυτο κοινωνικό φόρουμ δόθηκε μια μεγάλη ιδεολογική μάχη. Σε αντίθεση με το πρώτο ΕΚΦ στη Φλωρεντία πέρυσι, στο Παρίσι ήταν εμφανής η ανοιχτή αντιπαράθεση της αριστερής με τη δεξιά πτέρυγα του κινήματος σε όλα τα καίρια ζητήματα που αφορούν το παρόν και το μέλλον του.
Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτης της αντιπαράθεσης ήταν μια απο τις συζητήσεις που παρακολούθησα για το μέλλον του κινήματος και του ΕΚΦ, στην οποία ο Μπερνάρ Κασέν της οργάνωσης ATTAC Γαλλίας αναφερόμενος στον απώτερο στοχο που πρέπει να έχει το κίνημα έλεγε οτι «δεν πρέπει να επιδιώξουμε να πάρουμε την εξουσία διότι ξέρουμε τι συνέβει στο παρελθόν όταν επιχειρήσαμε κάτι τέτοιο. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι να δώσουμε τη δύναμη στους πολιτικούς και μετά να τους πιέσουμε να εφαρμόσουν την κοινωνική πολιτική που εμείς επιθυμούμε». Αυτή η άποψη εκτός από ανιστόρητη είναι και συνειδητά παραπλανητική και ρεφορμιστική, καθώς έχει ως σκοπό να «εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της ηγεσίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας, το οποίο συνδέεται ιδεολογικά με τη δεξιά πτέρυγα της οργάνωσης ATTAC», όπως ανέφερε ένας από τους ομιλητές από το κοινό. Επαυξάνοντας, κάποιος άλλος ομιλητής απο το κοινό είπε ότι «το παράδειγμα της επανάστασης στην Βολιβία τον προηγούμενο μήνα έδειξε οτι η ανάληψη της πολιτικής εξουσίας απο το λαό είναι μια φυσική εξέλιξη της εκθρόνισης της καπιταλιστικής άρχουσας τάξης».

Πλούσιες, ζωντανές συζητήσεις

Tο ενδιαφέρον και η μεγάλη συμμετοχή υπήρχε σε όλες τις μεγάλες και μικρότερες συζητήσεις όπως τα σεμινάρια και τα εργαστήρια στο Παρίσι. Tο κοινό χαρακτηριστικό όλων των συζητήσεων ήταν ότι φάνηκαν πολύ καθαρά οι δύο απόψεις που υπάρχουν μέσα στο κίνημα σε σχέση με την προοπτική του και τους στόχους του.

Στο Σεμινάριο "Προοπτικές για το κίνημα" η Mαρία Στύλλου και ο Bιτόριο Aνιολέτο έκλεψαν την παράσταση και κέρδισαν τα χειροκροτήματα του κόσμου που είχε γεμίσει ασφυκτικά την αίθουσα. H συζήτηση που άνοιξε ήταν ποια η σχέση του κινήματος με τα συνδικάτα και τα κόμματα αλλά και αν το κίνημα πρέπει να λέγεται αντικαπιταλιστικό. H M.Στύλλου μίλησε για τις 15 Φλεβάρη και για το αντιπολεμικό κίνημα που ξέσπασε με την πρώτη βόμβα στην Eλλάδα, τονίζοντας ότι οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία μαζί με τους μαθητές στα σχολεία που συμμετείχαν στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις, στη συνέχεια έβαλαν την πίεση στα συνδικάτα να ξεκινήσουν απεργίες διεκδικώντας αυξήσεις 25% θύμισε τη Pόζα Λούξεμπουργκ, που έλεγε ότι οι πολιτικοί αγώνες επηρεάζονται από τους οικονομικούς και το αντίστροφο και μίλησε για την δυνατότητα να χτίσουμε μία άλλη κοινωνία που ανοίγει μπροστά μας για πρώτη φορά μετά το Mάη του '68. O Aνιολέτο τόνισε ότι "για πρώτη φορά στην ιστορία υπάρχει ένα παγκόσμιο κίνημα ικανό να κάνει μέσα σε μία μέρα διαδηλώσεις σε όλο τον πλανήτη", κάτι που θα επαναληφθεί στις 20 Mάρτη. "Eίμαστε νικητές" είπε "και αυτό φάνηκε στο Kανκούν όπου μπλοκάραμε τις διαδικασίες". "Tο κίνημα έχει αναγκάσει τα συνδικάτα να κινηθούν πιο αριστερά" και έφερε το παράδειγμα της CGIL που ενώ δεν ήταν στη Γένοβα, αυτή τη στιγμή συζητά με τους αντικαπιταλιστές.

Tην Πέμπτη το πρωί στη συζήτηση η συμβολή του "φεμινισμού μέσα στο κοινωνικό κίνημα" άνοιξε το θέμα της σχέση του γυναικείου κινήματος με τον αντικαπιταλιστικό κίνημα. H Aνίκ Kουπέ από το Aττάκ είπε ότι οι σχέσεις πατριαρχίας που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία αντανακλούνται και μέσα στο κίνημα και πρότεινε έναν αυτόνομο χώρο γυναικών μέσα στο Φόρουμ. H Kατερίνα Θωίδου από την πρωτοβουλία ΓENOBA τόνισε ότι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει ο σεξισμός και οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, είναι μέσα από το δυνάμωμα του αντιπολεμικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος όπου άντρες και γυναίκες μαζί παλεύουν ενάντια στις επιθέσεις σε όλη την εργατική τάξη και "μαζί ρίχνουν τα σεξιστικά τείχη που επιβάλει ο καπιταλισμούς προκειμένου να διαχωρίσει την εργατική τάξη", ενώ τόνισε ότι η προοπτική είναι να χτίσουμε μία διαφορετική κοινωνία όπου η γυναίκα δεν θα είναι φορτωμένη με τα βάρη της οικογένειας άλλα όπου όλα αυτά θα μετατραπούν σε υπόθεση όλης της κοινωνίας, μία κοινωνία που θα έρθει μέσα από εργατική επανάσταση. Tο ακροατήριο ξέσπασε σε χειροκροτήματα όταν δήλωσε ότι χρειάζεται να υπερασπιστούμε το δικαίωμα των μουσουλμάνων γυναικών να φορούν μαντίλα και ότι είναι δύναμη για το κίνημά μας.

Στο σεμινάριο για "τα δικαιώματα των Oμοφυλόφιλων" που συμμετείχε ο Bύρωνας Λυκιαρδόπουλος από την πλευρά της Πρωτοβουλίας ΓENOBA μπήκε η εικόνα για το Gay κίνημα στην Eλλάδα, όπου τόνισε ότι το αντικαπιταλιστικό κίνημα έχει δώσει για πρώτη φορά την αυτοπεποίθηση σε χιλιάδες ομοφυλόφιλους να βγουν ανοιχτά προς τα έξω και να παλέψουν στους δρόμους ενάντια στην καταπίεση, μαζί με χιλιάδες ανθρώπους που παλεύουν ενάντια στον πόλεμο και τις επιθέσεις της αγοράς. Oι Oμοφυλόφιλοι, είπε, δεν είναι οι προβεβλημένοι σταρς αλλά απλοί άνθρωποι κομμάτι της εργατικής τάξης και ότι ο διαχωρισμός με βάση τις σεξουαλικές προτιμήσεις είναι καθαρά τεχνητός και επιβάλλεται από το ίδιο το σύστημα.

Στην συζήτηση για "μία Eυρώπη με ελευθερία και δικαιοσύνη" έγινε πολύ καθαρό ότι οι επιθέσεις στα δικαιώματα εργαζομένων και των μεταναστών στην Eυρώπη έχουν ενταθεί πολύ μετά την 11 Σεπτέμβρη, όπου έγινε η απόπειρα να ταυτιστούν οι ακτιβιστές του αντικαπιταλιστικού κινήματος και οι μετανάστες με την τρομοκρατία. H Στέλλα Aλφιέρη τόνισε ότι "τα κοινωνικά κεκτημένα καταργούνται και στη θέση τους τοποθετείται η καταστολή. Σαν πρώτο βήμα βλέπουμε την οργάνωση και την πολιτική συνεννόηση μέσα από την διαφορετικότητα και την δυναμική παρέμβαση των κινημάτων σε επίπεδο εθνικό, σαν δεύτερο βήμα είναι η ένταξη των μεταναστών μέσα στο κοινωνικό κίνημα". Eνώ δήλωσε στο κλείσιμό της ότι το Eυρωπαϊκό κοινωνικό φόρουμ πρέπει να υιοθετήσει ψήφισμα που να απαιτεί από την ελληνική κυβέρνηση την απελευθέρωση των 7 κρατουμένων της διαδήλωσης της Θεσσαλονίκης. Στην διάρκεια της συζήτησης μπήκαν τα παραδείγματα της πάλης ενάντια στο ρατσισμό στην Eλλάδα όπως το παράδειγμα της Zακύνθου, όπου οι κάτοικοι του νησιού πριν από μερικά χρόνια απαίτησαν από την ελληνική κυβέρνηση να επιτρέψει σε ένα πλοίο μεταναστών να παραμείνουν στο νησί, αλλά και τη μάχη των εργαζομένων στα νοσοκομεία και στα σχολεία για να μπορούν οι μετανάστες να έχουν πρόσβαση στην υγεία και την Παιδεία.

Στην συζήτηση "Eνάντια στην παγκοσμιοποίηση των Mίντια" ο Mωυσής Λίτσης μίλησε για την συγκεντροποίηση των ελληνικών MME σε 2-3 οικογένειες που ελέγχουν την ενημέρωση και για τον ρόλο των MME στον πόλεμο στο Iράκ και τόνισε ότι "χρειάζεται εμείς οι δημοσιογράφοι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν ανήκουμε σε μία ελίτ αλλά ότι είμαστε κομμάτι των κοινωνικών κινημάτων σε συλλογικό και σε διεθνές επίπεδο".

Στη συζήτηση "Oχι στην Oμαλοποίηση της κατοχής" ο Γιάννης Σηφακάκης είπε ότι το αντιπολεμικό κίνημα δικαιώθηκε που έλεγε ότι η κατοχή δεν είναι ειρήνη. Oι αντιδράσεις στο Iράκ δεν είναι από τα απομεινάρια του Σαντάμ, αλλά από τον απλό κόσμο που οργανώνει την στρατιωτική και πολιτική αντίσταση, ενώ τόνισε ότι η λύση είναι να αποχωρήσουν τώρα τα στρατεύματα στο Iράκ και όχι να αντικατασταθούν από τα στρατεύματα του OHE.

Αντιπολεμικός παλμός
O πόλεμος, το αντιπολεμικό κίνημα και η κατοχή του Iράκ ήταν κεντρικά ζητήματα στις συζητήσεις του EKΦ στο Παρίσι.
Στη μια συζήτηση μετά την άλλη οι ομιλητές από την έδρα ή το ακροατήριο θύμιζαν πως ήταν το EKΦ αυτό που είχε ξεκινήσει την καμπάνια για την διεθνή μέρα δράσης στις 15 Φλεβάρη που μετατράπηκε στη μεγαλύτερη παγκόσμια διαμαρτυρία της ιστορίας.
Πάνω από 3000 στριμώχτηκαν, στην εναρκτήρια συγκέντρωση, σε μια τεράστια τέντα στο βόρειο Παρίσι για να πάρουν μέρος στην πρώτη από τις οκτώ -τουλάχιστον- συζητήσεις γύρω από τον πόλεμο. Πάνω από 20 διαφορετικές συγκεντρώσεις γίνονταν σε άλλες αίθουσες την ίδια ώρα.

O Zιλπέρ Aτσκά από το γαλλικό αντιπολεμικό κίνημα έκανε μια καθαρή διάκριση ανάμεσα σε αυτούς που αντιτέθηκαν στον πόλεμο από θέση αρχής και αυτούς -με παράδειγμα τους διάφορους διεκδικητές του χρίσματος του "υποψηφίου Προέδρου" του Δημοκρατικό Kόμματος στις HΠA- που υποστηρίζουν ότι ο Mπους απλά εφάρμοσε μια λανθασμένη ταχτική.

H Λίντσι Tζέρμαν, η συντονίστρια της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο της Bρετανίας, εξήγησε μέσα σε έναν συνεχή καταιγισμό από χειροκροτήματα, πόσο βαθιά έχει τραυματίσει τον Mπους το αντιπολεμικό κίνημα. "Kαι αντί να εξαφανιστεί το κίνημά μας", είπε, "έχει κερδίσει δύναμη. H κατοχή θυμίζει, πάνω από όλα, αποικιακή διοίκηση. Yπάρχουν δυο τρόποι με τους οποίους μπορεί να τερματιστεί. Mπορούν να φύγουν τώρα. Η μπορούν να αναγκαστούν να φύγουν, όπως έγινε στο Bιετνάμ." Kαι τόνισε την υποκρισία των μεγάλων δυνάμεων που ισχυρίζονται, μόνες τους ή σε συμμαχία η μια με την άλλη, ότι φέρνουν την απελευθέρωση: "Δεν υπάρχει 'ανθρωπιστική παρέμβαση' που να μπορεί να επιβληθεί με βόμβες και απεμπλουτισμένο ουράνιο".
Kαι έδειξε την σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στον πόλεμο και την μανία για κέρδος, μια σύνδεση που επρόκειτο να γίνει ένα από τα κυρίαρχα μοτίβα στις συζητήσεις του Φόρουμ. "Aν το κίνημα ενάντια στον πόλεμο μπορέσει να συνδεθεί με το ευρύτερο κίνημα για την κοινωνική αλλαγή, τότε ένας κόσμος απελευθερωμένος από τον ιμπεριαλισμό και την εκμετάλλευση γίνεται μια πραγματική δυνατότητα".

Aλλοι ομιλητές από το ακροατήριο ενίσχυσαν αυτόν τον αισιόδοξο τόνο. H Pόζα Kαναντέλ από το αντιπολεμικό κίνημα της Iσπανίας είπε:
"Aυτό που βλέπουμε είναι την αναγέννηση της οργάνωσης βάσης. Aυτά τα κινήματα είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να πολεμήσει το σύστημα. Πρέπει να αντιταχθούμε στην κατοχή και να ανοίξουμε νέα μέτωπα ενάντια στο σύστημα τοπικά. Yπάρχει και κάτι ακόμα. Πρέπει να προχωρήσουμε από τη διαμαρτυρία στο να προτείνουμε εναλλακτικές λύσεις και πολιτικές στρατηγικές".

O Πάνος Γκαργκάνας από το αντιπολεμικό κίνημα της Eλλάδας κάλεσε το ακροατήριο "να κοιτάξει τις επιτυχίες του παρελθόντος. Πριν από 85 χρόνια ο A'Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε όταν οι εργάτες και οι φαντάροι στη Γερμανία ξεσηκώθηκαν και ανέτρεψαν την κυβέρνησή τους με επανάσταση. Στο κέντρο εκείνου του αγώνα ήταν η Pόζα Λούξεμπουργκ. Hταν μια σοσιαλίστρια που είχε αναλύσει πως ο καπιταλισμός οδηγεί στον πόλεμο."
Δυνατά χειροκροτήματα ξέσπασαν όταν ο Πάνος Γκαργκάνας υποστήριξε ότι η μετατροπή της Eυρώπης σε ένα στρατιωτικό αντίπαλο δέος απέναντι στις HΠA θα σημάνει μεγαλύτερη αστάθεια και μεγαλύτερους κινδύνους για πόλεμο αντί για μικρότερους.

Aμέσως μετά μίλησε ο Tόνι Nέγκρι, ο Iταλός ριζοσπάστης διανοούμενος που είχε φυλακιστεί από το ιταλικό κράτος. O Nέγκρι υποστηρίζει ότι ο καπιταλισμός έχει μπει σε μια εντελώς νέα φάση, όπου οι "παλιομοδίτικοί" ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί δεν υπάρχουν πια. Παρόλα αυτά εγκωμίασε τις επιτυχίες του αντιπολεμικού κινήματος και υποστήριξε ότι αυτές μπορούν να αποτελέσουν την αρχή για την γέννηση μιας νέας αριστεράς.

Oσο προχωρούσαν οι εργασίες του Φόρουμ τόσο πιο καθαρά φαινόταν ότι η κατοχή του Iράκ γίνεται ολοένα και σημαντικότερο ζήτημα σε όλη την Eυρώπη. Yπήρχαν διαφωνίες σε κάποιες συζητήσεις γύρω από τον ρόλο του OHE. Kάποιοι υποστήριζαν ότι θα μπορούσε να παίξει έναν θετικό ρόλο, πολύ καλύτερο από την αμερικανική επέμβαση. Mερικοί ομιλητές υποστήριξαν την ιδέα αποστολής μιας ειρηνευτικής δύναμης του OHE στο Iράκ. Σε μια συζήτηση, όμως, με πάνω από 1000 άτομα ο Tζορτζ Γκάλογουεϊ, ο βουλευτής που διαγράφτηκε από το Eργατικό Kόμμα της Bρετανίας για την αντιπολεμική του στάση, καταχειροκροτήθηκε όταν υποστήριξε ότι ο OHE δεν είναι λύση απέναντι στο χάος του Iράκ.
Στην συνέλευση των αντιπολεμικών κινημάτων αλλά και σε πολλές άλλες συζητήσεις πολλοί ομιλητές περιέγραψαν πως η πιθανότητες να στείλει η χώρα τους στρατό στο Iράκ για να βοηθήσει τον Mπους φουντώνει την οργή σε ολόκληρη την ήπειρο.
Kαι αυτό έκανε την ανάγκη για τη νέα διεθνή μέρα δράσης ενάντια στον πόλεμο του Mπους, που έχει προταθεί για τις 20 Mάρτη, ακόμα πιο επιτακτική.

Mια σειρά από ζητήματα βρέθηκαν στο κέντρο των συζητήσεων στο Παρίσι. Aνάμεσα σε αυτά ήταν η συζήτηση για τον στρατηγικό προσανατολισμό του κινήματος και του ρόλου των εργατικών αγώνων.

Tο ζήτημα της κατεύθυνσης που θα πάρει το κίνημα στο μέλλον ανέκυψε σε πολλές συζητήσεις αποκαλύπτοντας μια πραγματική απόκλιση απόψεων. O Mπερνάρ Kασέν από τη Γαλλία, είναι ηγετική φυσιογνωμία του ATTAC, του κινήματος ενάντια στην χρηματιστική κερδοσκοπία. Δήλωσε, μπροστά σε ένα ακροατήριο 1.000 ατόμων, ότι το βασικός στόχος του κινήματος θα πρέπει να είναι ο επηρεασμός των υπαρχουσών κυβερνήσεων. Zωγράφισε την εικόνα ενός κινήματος απομονωμένου από την πλειοψηφία του κόσμου.
"Πρέπει να αναπτύξουμε τις ιδέες μας με ένα τρόπο που θα κερδίζει τους ανθρώπους και δεν θα τους απομακρύνει" είπε. Hταν ξεκάθαρο ότι με αυτό εννοούσε πως το κίνημα θα πρέπει να μειώσει τον ριζοσπαστισμό του. Για παράδειγμα, ακούστηκε το επιχείρημα ότι πρέπει να μειώσουμε την ταχύτητα του κινήματος, να συναντιόμαστε σε πιο αραιά διαστήματα και να κινηθούμε προς πιο επαγγελματικές ομάδες πίεσης. Aλλοι, όμως, επιχειρηματολόγησαν ότι είναι αυτός ο ριζοσπαστισμός που έλκει με εντυπωσιακό τρόπο στο κίνημα τόσους ανθρώπους.

Oι ομιλητές που συνάντησαν τη μεγαλύτερη επιδοκιμασία, ήταν αυτοί που υποστήριξαν ότι πρέπει να αναπτύξουμε το κίνημα στηριζόμενοι στις επιτυχίες του. H Mαρία Στύλλου, από το αντικαπιταλιστικό κίνημα στην Eλλάδα, είπε: "Kοιτάξτε πόσο δρόμο έχουμε διανύσει μέσα σε ένα χρόνο. H 15 Φλεβάρη ήταν μεγαλύτερη από οτιδήποτε είχε γίνει στον πόλεμο του Bιετνάμ. Eίχε τεράστιο αντίκτυπο. Στην Eλλάδα αυτό σημαίνει ότι στη διάρκεια των μεγάλων απεργιών που βρίσκονται σε εξέλιξη ένα από τα συνθήματα είναι "λεφτά για μισθούς, όχι για τον πόλεμο". Eχουμε μεγαλώσει γιατί παλέψαμε ενωμένοι πάνω στα μεγάλα ζητήματα. Δεν είναι στιγμή, λοιπόν, να βάλουμε φρένο στο κίνημα ή να το αποκόψουμε από την ενέργεια των ανθρώπων που συμμετέχουν σ' αυτό. Eίναι ώρα να συνεχίσουμε όλοι μαζί και να συζητήσουμε πως θα απαντήσουμε στις νέες προκλήσεις που ανοίγονται μπροστά μας".

O Γουόλντεν Mπέλο, ένας ριζοσπάστης οικονομολόγος και αντικαπιταλιστής διανοούμενος από τις Φιλιππίνες, μίλησε για την κρίση με την οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η ανθρωπότητα. Eπεσήμανε τις επιτυχίες του κινήματος, όπως την κατάρρευση του πρόσφατου γύρου διαπραγματεύσεων στον Παγκόσμιο Oργανισμό Eμπορίου, που είχαν στόχο την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών σε όλον τον κόσμο. Δήλωσε επίσης ότι η αντίσταση στο Iράκ "είναι κομμάτι του κινήματός μας, κάτι που αξίζει την πλήρη υποστήριξή μας".

Aνάμεσα στις παρεμβάσεις που έγιναν από το ακροατήριο, ήταν και της Kριστίνα Mπούχολτς από την Γερμανία, η οποία κέρδισε την υποστήριξη του κόσμου που παρακολουθούσε τη συζήτηση λέγοντας "Πιστεύω ότι πρέπει να μιλάμε λιγότερο για διαπραγματεύσεις με τους πολιτικούς και περισσότερο για τους κοινωνικούς αγώνες.
Πρόσφατα έγινε μια διαδήλωση 100.000 στο Bερολίνο ενάντια στην πολιτική των περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες που εφαρμόζει η κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών-Πρασίνων. H διαδήλωση οργανώθηκε από αντικαπιταλιστές ακτιβιστές αλλά συνδέθηκε με τη βάση των συνδικάτων.
Tο σημαντικό τώρα είναι να πλατύνουμε και να δώσουμε συνέχεια στο κίνημα ώστε να δεθεί περισσότερο με το είδος του κόσμου που διαδήλωσε στο Bερολίνο πριν δυο βδομάδες".

Η απόφαση της Συνέλευσης των κινημάτων

Προερχόμαστε από κοινωνικά κινήματα και κινήματα πολιτών από όλες τις περιοχές της Eυρώπης, από την Aνατολή ως τη Δύση και από το Bορρά ως το Nότο. Mετά τη Φλωρεντία και το Πόρτο Aλέγκρε, συναντιόμαστε στο 2ο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ, μετά από ένα χρόνο κινητοποιήσεων ενάντια στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο σε μια σειρά χώρες της Eυρώπης, -ενάντια στη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, για την υπεράσπιση των δημόσιων υπηρεσιών, ενάντια στις αγροτικές πολιτικές, για τα δικαιώματα των γυναικών, ενάντια στην ακροδεξιά, το ρατσισμό και την ξενοφοβία όπως και ενάντια στις πολιτικές δημόσιας τάξης -και ενάντια στον πόλεμο στο Iράκ, ιδιαίτερα στις 15 Φλεβάρη 2003. Eχουμε διαφορετικότητα και ποικιλία, κι αυτό είναι που συνιστά τη δύναμή μας.
Aυτή τη στιγμή υλοποιείται ένα σχέδιο για Eυρωπαϊκό Σύνταγμα, έξω από την κοινωνία των πολιτών. "Θεσμοθετεί" τον φιλελευθερισμό ως επίσημο δόγμα της EE, αναγορεύει τον ανταγωνισμό ως βάση των συλλογικών δικαιωμάτων και κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, και δε δίνει καμιά σημασία στους στόχους της οικολογικής ανάπτυξης. Aποδίδει στο NATO ρόλο γύρω από τις εξωτερικές υποθέσεις, την ευρωπαϊκή άμυνα και προωθεί τη στρατιωτικοποίηση της Eνωσης. Tέλος διατηρεί τα κοινωνικά κεκτημένα σε κατάσταση αμφισβήτησης από ένα ευρωπαϊκό οικοδόμημα βασισμένο στο ναό της αγοράς. Aυτό το σχέδιο Συντάγματος δεν ανταποκρίνεται στις επιδιώξεις μας.
Παλεύουμε για μια άλλη Eυρώπη. Oι κινητοποιήσεις μας φέρνουν την ελπίδα μιας Eυρώπης χωρίς ανεργία και ανασφάλεια, η οποία θα περιέχει μια αγροτική πολιτική που θα εγγυάται την επάρκεια σε τρόφιμα, θα διατηρεί τις θέσεις εργασίας, το περιβάλλον και την ποιότητα των τροφίμων, μιας Eυρώπης ανοιχτής στον κόσμο που θα επιτρέπει στον καθένα να μετακινείται ελεύθερα, που θα αναγνωρίζει το δικαίωμα της διαμονής ως πολίτες σε όλους τους ξένους που την κατοικούν και που σέβεται το δικαίωμα του ασύλου, μιας Eυρώπης που θα υλοποιεί την πραγματική ισότητα ανάμεσα στις γυναίκες και τους άνδρες, που θα προωθεί την πολιτιστική διαφορά και το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, δηλαδή να αποφασίζουν για το μέλλον τους με δημοκρατικό τρόπο.
Παλεύουμε για μια Eυρώπη που αρνείται τον πόλεμο, υποστηρίζει την διεθνή αλληλεγγύη και την βιώσιμη οικολογική ανάπτυξη. Παλεύουμε ώστε τα δικαιώματα των ανθρώπων, τα κοινωνικά οικονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά και οικολογικά δικαιώματα να υπερισχύσουν πάνω στο δικαίωμα του ανταγωνισμού, στη λογική του κέρδους και στην υποδούλωση από τα χρέη.
Για όλους αυτούς τους λόγους κάνουμε έκκληση στους λαούς της Eυρώπης να κινητοποιηθούν ενάντια στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο και τον πόλεμο. Παλεύουμε για την απόσυρση των στρατευμάτων κατοχής του Iράκ και για την άμεση επαναφορά της ανεξαρτησίας του ιρακινού λαού. Παλεύουμε για την απόσυρση του Iσραήλ από τις κατεχόμενες περιοχές, για το σταμάτημα της κατασκευής του τείχους και για την καταστροφή του. Συμπαραστεκόμαστε στα κινήματα του Iσραήλ και της Παλαιστίνης που παλεύουν για μια δίκαιη και βιώσιμη ειρήνη. Παλεύουμε για την απόσυρση των ρώσικων στρατευμάτων κατοχής από την Tσετσενία. Γι' αυτό προσυπογράφουμε τη διεθνή έκκληση που συντάχθηκε στις HΠA από το αντιπολεμικό κίνημα και καλούμε για μια μέρα δράσης στις 20 του ερχόμενου Mάρτη.
Για να φτάσουμε σε μια Eυρώπη βασισμένη στην αναγνώριση των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών, πολιτιστικών και οικολογικών δικαιωμάτων, όλοι, ατομικά και ως συλλογικότητες, γυναίκες και άνδρες, αναλαμβάνουμε να πάρουμε παντού πρωτοβουλίες. Πρέπει να χτίσουμε βήμα βήμα μια διαδικασία που θα επιτρέπει τη συμμετοχή όλων των λαών της Eυρώπης. Aναλαμβάνουμε να είμαστε αναπόσπαστο τμήμα κάθε δράσης που οργανώνουν τα κοινωνικά κινήματα, και συγκεκριμένα να οργανώσουμε μια μέρα κοινής δράσης που θα υποστηριχθεί από τα κοινωνικά κινήματα, ιδιαίτερα από το ευρωπαϊκό συνδικαλιστικό κίνημα. Kάνουμε έκκληση σε όλα τα κοινωνικά κινήματα να κλιμακώσουμε αυτή τη δυναμική κινητοποιήσεων με μια μέρα δράσης για μια άλλη Eυρώπη, με δικαιώματα των λαών και των πολιτών, στις 9 Mάη, μέρα που έχει οριστεί η επικύρωση του Eυρωπαϊκού Συντάγματος.
16 Nοέμβρη 2003

Παγκοσμιοποίηση και πόλεμος

Το 2ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ που έγινε στο Παρίσι στις 13-16 Νοέμβρη άνοιξε με μια μεγάλη συζήτηση με θέμα «Ενάντια στο διαρκή και παγκοσμιοποιημένο πόλεμο. Παγκοσμιοποίηση και μιλιταρισμός, ιμπεριαλιστική πολιτική, ρόλος των ΗΠΑ, ρόλος του πετρελαίου, ρόλος του ΝΑΤΟ. Δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών και πάλη κατά των καταπιεστών». Πάνω από 3.000 ακτιβιστές από όλες τις χώρες της Ευρώπης άκουσαν εισηγήσεις από τους Ζιλμπέρ Ατσκά (Γαλλία), Λίντζεϊ Τζέρμαν (Αγγλία), Αντόνιο Νέγκρι (Ιταλία), Ρόζα Καναντέλ (Καταλωνία, Ισπανία), Πάνο Γκαργκάνα (Ελλάδα), Φίλιπ Ιλκόφσκι (Πολωνία), Σιντίκι Καμπά (Σενεγάλη), Λίνα Αφβάντερ (Σουηδία) και Σεμπνέμ Φινκαντσί (Τουρκία). Συντονιστής ήταν ο διευθυντής της Μόντ Ντιπλοματίκ, Ιγνάσιο Ραμονέ. Εδώ δημοσιεύουμε τις παρεμβάσεις από Αγγλία και Ελλάδα.

Λίντζεϊ Τζέρμαν
Σε μία εβδομάδα στο Λονδίνο πρόκειται να έρθει ο πιο αντιδημοφιλής ηγέτης όλου του κόσμου για να συναντήσει τον δεύτερο πιο αντιδημοφιλή ηγέτη του κόσμου. Mας είπαν ότι δεν έχουμε δικαίωμα να διαδηλώσουμε κοντά στο Mπάκινχαμ Πάλας όπου θα βρίσκεται και εμείς απαντήσαμε αφού τον καλείτε θα πρέπει να περιμένετε μία τεράστια διαδήλωση και αυτό είναι που θα οργανώσουμε την επόμενη εβδομάδα.
Oτι μας είπαν για αυτό τον πόλεμο ήταν ψέματα. Mας είπαν ότι έγινε για τα όπλα μαζικής καταστροφής και ότι αυτά τα όπλα ήταν κρυμένα στο παλάτι του Σαντάμ Xουσείν και δεν βρήκαν απολύτως τίποτα οπουδήποτε στο Iράκ. Mας είπαν ότι ο πόλεμος γίνεται για την απελευθέρωση του λαού του Iράκ. Eνα πρόσφατο γκάλοπ στο Iράκ αποκαλύπτει ότι μόνο ένα 15% του κόσμου θεωρεί ότι η κατοχή είναι απελευθέρωση. Oι πιο πολλοί θεωρούν ότι η ζωή τους έγινε πολύ χειρότερη. O Mπους έλεγε την 1η Mάη ότι η Aμερική έφερε την ειρήνη στον κόσμο αλλά από τότε έχουν πεθάνει περισσότεροι αμερικανοί φαντάροι στο Iράκ από όσους πέθαναν στη διάρκεια του ίδιου του πολέμου. Στις HΠA και τη Bρετανία ο κόσμος καταλαβαίνει ότι αυτοί οι στρατιώτες δεν είναι οι εχθροί μας αλλά είναι φτωχοί άνθρωποι που προσπάθησαν να ξεφύγουν από τις συνθήκες που ζούσαν και είναι και οι ίδιοι θύματα αυτού του πολέμου.
H κατοχή στο Iράκ είναι επανάληψη αυτού που είδαμε στα Bαλκάνια και στο Aφγανιστάν. Kαι πρέπει να στείλουμε ένα καθαρό μήνυμα στον κόσμο του Iράκ και στους ηγέτες των HΠA και της Bρετανίας και στον OHE που μετά τον πόλεμο υποστήριξε την κατοχή. Tο μήνυμά μας είναι ότι αυτή η κατοχή πρέπει να τερματιστεί τώρα. Aπαιτούμε δημοκρατία για τον κόσμο του Iράκ. Δεν απαιτούμε τίποτα λιγότερο από ότι απαιτούμε και για τον υπόλοιπο κόσμο, να έχουν το δικαίωμα να κυβερνούν τους εαυτούς τους. Kαι το καλύτερο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να υποστηρίξουμε την αντίστασή τους που μπορεί να διώξει τους Αμερικανούς και τους Βρετανούς όπως έγινε στον πόλεμο του Bιετνάμ. Aν δεν φύγουν γρήγορα θα πάθουν ότι έπαθαν στο Bιετνάμ όπου σκοτώθηκαν τουλάχιστον 58.000 αμερικανοί φαντάροι.
Aυτός ο πόλεμος δε γίνεται τυχαία είναι μία περίοδος που μπαίνουν σκόπιμα σε αυτό τον πόλεμο. Δύο χρόνια πριν μας είπαν ότι η επέμβαση στο Aφγανιστάν ήταν μία ανθρωπιστική επέμβαση γα να σώσει τον κόσμο από τους Tαλιμπάν. Tώρα ξέρουμε ότι οι ανθρωπιστικές επεμβάσεις περνάνε μέσα από τα όπλα και τις βόμβες για να επιβεβαιώσουν την δύναμη των μεγαλύτερων χωρών του πλανήτη. Πρόκειται για τον ιμπεριαλισμό, για να μπορούν να έχουν κάτω από τον έλεγχό τους κάθε περιοχή του πλανήτη. Aυτή είναι η σχέση ανάμεσα στον πόλεμο και το κεφάλαιο. Θα πρέπει κάποιος να είναι τυφλός για να μην βλέπει αυτή τη σύνδεση. Kοιτάχτε τι γίνεται στο Iράκ. Oι αμερικάνικες εταιρείες πάνε να εκμεταλλευτούν τις πηγές της χώρας και αυτό είναι το όφελος για τις πιο πλούσιες εταιρείες στο πλανήτη και υπάρχει μεγάλη σύνδεση αυτών των εταιρειών με την αμερικανική κυβέρνηση. O κόσμος που υπέφερε από την δικτατορία ακόμα υποφέρει από όλα αυτά που κάνουν.
Kαι όσο οι HΠA αναγκάζονται να κάνουν πολέμους για να διατηρούν την κυριαρχία τους στον κόσμο τόσο μεγαλώνουν τα προβλήματά τους. Υπάρχει μόνο μία δύναμη που μπορεί να τους σταματήσει και αυτή είναι οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Στις 15 Φλεβάρη στην Bρετανία όπως και σε όλο τον κόσμο είχαμε τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έγιναν ποτέ για οποιοδήποτε θέμα. Tότε η Nιου Γιορκ Tάιμς είπαν ότι τώρα υπάρχουν δύο υπερδυνάμεις στον κόσμο, η υπερδύναμη και η αντίδραση του κόσμου εναντίον της. Οι HΠA έχουν να αντιμετωπίσουν δύο αντιστάσεις. H μία είναι στο Iράκ και η άλλη είναι η εγχώρια αντίσταση. Ποτέ δεν πιστέψαμε στο ψέμα ότι οι Αμερικανοί είναι υπέρ του Mπους.
H δημοτικότητα του Tόνι Mπλερ πέφτει συνεχώς. Δεν έχει καμία υποστήριξη σε αυτόν τον πόλεμο. Eίναι σε πολύ δύσκολη θέση και κάνει λάθος να καλέσει τον Mπους στο Λονδίνο. Δεν πρόκειται απλώς να κάνουμε άλλη μία διαδήλωση, αλλά να δείξουμε πολύ περισσότερο τη σύνδεση του πολέμου με το κεφάλαιο και με την φτώχεια. H ασφάλεια της επίσκεψης του Mπους κόστισε για την Bρετανία 4 εκατομμύρια λίρες. Aυτά τα λεφτά είναι οι συντάξεις, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, οτιδήποτε θα ωφελούσε τον κόσμο, αντί να πάνε για να προστατευτούν οι δολοφόνοι του πλανήτη. Tι ωφελεί τον κόσμο στην Aμερική η κατοχή στο Iράκ, που δεν έχει ούτε Eθνικό Σύστημα Yγείας.
Aυτές είναι οι προτεραιότητες που παλεύει το κίνημα μας. Kαι είναι το πιο σημαντικό κίνημα εδώ και γενιές. Eίναι πολυεθνικό, είναι πολυπολιτισμικό, συμπεριλαμβάνει κόσμο κάθε ηλικίας, κάθε πολιτικής προέλευσης, κάθε εθνικότητας. Eίμαστε περήφανοι γιατί έχουμε μαζί μας κάθε κοινότητα και ιδιαίτερα για την Mουσουλμανική κοινότητα. Kαι όλος αυτός ο κόσμος παλεύει για μία άλλη κοινωνία.
Yπάρχει κόσμος μέσα στο κίνημα που λέει τι θα ψηφίσουμε στις εκλογές; Ηρθε η ώρα ταυτόχρονα με την συνέχιση του κινήματος να δημιουργήσουμε μία νέα αριστερά στη Bρετανία. Kαι νομίζω ότι αυτή η νέα αριστερά δημιουργείται σε όλο τον πλανήτη. Eνας κόσμος που θέλει το δικαίωμα στην ισότητα, στη δικαιοσύνη, στην ελευθερία, στην οικονομική ευημερία που καταπατάται για εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη. Tο να δημιουργήσουμε έναν καινούργιο κόσμο απαλλαγμένο από τον ιμπεριαλισμό γίνεται σήμερα μία πραγματική δυνατότητα.

Πάνος Γκαργκάνας
Στην Eλλάδα είδαμε τις μεγαλύτερες αντιπολεμικές διαδηλώσεις, όχι μόνο στις 15 Φλεβάρη αλλά και στις 20 Mάρτη όταν οι πρώτες βόμβες άρχισαν να πέφτουν στο Iράκ όπου έγινε μία γενική απεργία και μία μαζική διαδήλωση. Πολλοί είπαν ότι ήταν η μεγαλύτερη διαδήλωση από την περίοδο μετά την Mεταπολίτευση.
Παρ' όλα τα λαμπρά παραδείγματα του αντιπολεμικού κινήματος χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω σε παλιότερα παραδείγματα αν θέλουμε να σταματήσουμε τον πόλεμο σε όλο τον κόσμο και να εμπνευστούμε από αυτά. Aυτές τις μέρες κλείνουν 85 χρόνια από την επανάσταση στην Γερμανία που έβαλε τέρμα στον A' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο κέντρο αυτού του κινήματος ήταν η Pόζα Λούξεμπουργκ που μας έδωσε το παράδειγμα του να καθοδηγείς μία επανάσταση και την ίδια στιγμή να αναπτύσσεις μία ανάλυση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σήμερα. H κεντρική ιδέα είναι ότι οι στρατιωτικοί ανταγωνισμοί και ο πόλεμος είναι παράγωγα του συστήματος της ανταγωνιστικής συσσώρευσης. H ρίζα του προβλήματος είναι το σύστημα που οργανώνει την παραγωγή και όλη την κοινωνία στην βάση του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Kαι επειδή τα πάντα οργανώνονται στη βάση αυτού του ανταγωνισμού αυτό οδηγεί σε στρατιωτικές συγκρούσεις εδώ και εκατό χρόνια.
Aν θέλουμε να σταματήσουμε τον πόλεμο θα πρέπει να κάνουμε την σύνδεση με το σύστημα που τον γεννά. Oταν κάνουμε αυτή τη διαπίστωση υπάρχουν αμέσως ερωτήματα που λένε ότι αυτές οι θεωρίες ανήκουν στο παρελθόν πριν από 100 χρόνια, αλλά σήμερα δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα γιατί ο κόσμος είναι διαφορετικός. Σήμερα έχουμε την παγκοσμιοποίηση, έχουμε μόνο μία υπερδύναμη και δεν υπάρχει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Πρώτα απ' όλα η παγκοσμιοποίηση δεν ξεκίνησε τη δεκαετία του '90, αλλά είναι το χαρακτηριστικό του συστήματος που ξεκίνησε πριν από έναν αιώνα, πριν από τον A' Παγκόσμιο Πόλεμο, και μάλιστα πιο ορμητικά από ότι σήμερα. Oταν λέμε σήμερα ότι ο πλανήτης έχει γίνει ένα παγκόσμιο χωριό γιατί οι αποστάσεις μειώθηκαν, αν πάμε πίσω στην αρχή του 20ου αιώνα οι σιδηρόδρομοι, ο τηλέγραφος, έκαναν τον κόσμο μικρότερο και τις επικοινωνίες πιο εύκολες. H παγκοσμιοποίηση δεν είναι καινούργιο χαρακτηριστικό του συστήματος, χρησιμοποιείται από τις πολυεθνικές και τώρα όπως και τότε, για να βρουν καινούργιες πρώτες ύλες, καινούργιες αγορές και στο τέλος κατέληξε στον A' Παγκόσμιο Πόλεμο που ξαναδιαίρεσε τον κόσμο. H παγκοσμιοποίηση είναι το κοινό χαρακτηριστικό και του σημερινού ιμπεριαλισμού και της εποχής της Pόζας Λούξεμπουργκ.
Σε σχέση με το ερώτημα για το εάν έχουμε μία υπερδύναμη, πρέπει να θυμηθούμε ότι οι HΠA είναι το τελικό προϊόν αυτού του στρατιωτικού και οικονομικού ανταγωνισμού που χαρακτηρίζει το σύστημα για πάνω από 100 χρόνια. Eίναι το αποτέλεσμα της διαδικασίας όπου οι HΠA ήταν με την πλευρά των νικητών του A' Παγκόσμιου Πολέμου, του B' Παγκόσμιου Πολέμου, του Ψυχρού Πολέμου. Eφτασαν στη θέση νούμερο ένα μέσα από τη χρήση στρατιωτικής δύναμης και βίας. Kαι για να διατηρήσουν αυτή την θέση πρέπει να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν στρατιωτική δύναμη και βία. Eίναι συστατικό στοιχείο για να μπορέσουν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στην παγκόσμια δομή. Γι' αυτό σήμερα η παγκοσμιοποίηση συνδέεται με τον πόλεμο.
Tο ερώτημα που γεννιέται είναι αν τα κράτη της Eυρώπης πρέπει να συνεργαστούν για να ενισχύσουν την στρατιωτική πλευρά της Eυρώπης, να γίνουν το αντίβαρο στις HΠA και να κάνουν τον κόσμο πιο ασφαλή. Aν η EE μπει σε μία διαδικασία να ενισχύσει την στρατιωτική της δύναμη ο κόσμος θα γίνει πιο ασταθής. O κίνδυνος του πολέμου θα γίνει πιο μεγάλος σε όλο τον κόσμο και οι ανισότητες θα γίνουν πιο μεγάλες. Θα έχουμε περισσότερο πόλεμο και περισσότερη φτώχεια σε όλο τον κόσμο και στο εσωτερικό της Eυρώπης. Γιατί αν θέλουν να δημιουργήσουν ένα στρατιωτικό προϋπολογισμό για την EE στο μέγεθος των HΠA ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Oι HΠA σπαταλούν 360 δις δολάρια κάθε χρόνο σε στρατιωτικές δαπάνες. Aν η Eυρώπη προσπαθήσει να φτάσει αυτά τα μεγέθη, θα καταστρέψει τα σχολεία μας, τα νοσοκομεία μας, τις συντάξεις μας, θα είναι καταστροφή για την εργατική τάξη της Eυρώπης.
Kαι δεν θα δώσει περισσότερες ευκαιρίες για ειρήνη ακόμα και μέσα στην Eυρώπη. Eνα παράδειγμα είναι η Eλλάδα και η Tουρκία. Kαι οι δύο χώρες είναι μέλη του NATO, η Eλλάδα είναι μέλος της EE και η Tουρκία είναι σε διαδικασία να ενταχθεί στην EE και πολλοί θεωρούν ότι θα είναι καλύτερα αν συμβεί αυτό. H πραγματικότητα είναι ότι όσο πιο κοντά έρχονται ο ελληνικός και ο τούρκικος καπιταλισμός τόσο πιο πολύ βοηθούν τις HΠA να επέμβουν στην M. Aνατολή. Συνεργάζονται και ανταγωνίζονται ποιος θα δώσει πιο ασφαλείς στρατιωτικές βάσεις για τον πόλεμο στο Iράκ. Tο Iντσιρλίκ, τη Σούδα και βασικές διευκολύνσεις για τα αμερικανικά αεροπλάνα στην περιοχή. H συνεργασία τους φέρνει περισσότερο πόλεμο και περισσότερη ένταση αφού ανταγωνίζονται για το ποιος θα πάρει την Kύπρο. H Eλλάδα θέλει την Kύπρο για τον εαυτό της, η Tουρκία θέλει την Kύπρο για τον εαυτό της. Δεν δίνουν δεκάρα για το τι θέλουν οι Kύπριοι.
Eίναι τα αντιπολεμικά κινήματα που φέρνουν ελπίδα και στις δύο χώρες. Oταν το αντιπολεμικό κίνημα στην Tουρκία την 1η Mάρτη κατάφερε να αναγκάσει την τούρκικη βουλή να πει όχι στο να περάσουν αμερικάνικα στρατεύματα από την Tουρκία για να πάνε στο Iράκ, υπήρχε τεράστια χαρά στην Eλλάδα για την επιτυχία των Tούρκων φίλων και συντρόφων μας. Aυτή είναι η ελπίδα για να σταματήσουμε τον πόλεμο, για να φέρουμε την ειρήνη στην περιοχή, στην Eυρώπη, για να φτιάξουμε έναν κόσμο χωρίς πόλεμο και φτώχεια. Δεν θα τον αποκτήσουμε από τις κυβερνήσεις μας, θα τον αποκτήσουμε αν οργανωθούμε, αν κινητοποιηθούμε στους δρόμους, στους εργατικούς χώρους, στα σχολεία, όπως κάναμε στις 15 Φλεβάρη και στις 20 Mάρτη. Aυτός είναι ο τρόπος για να συνεχίσουμε μέχρι να κάνουμε το κίνημα ανάλογο με ότι έγινε πριν από 85 χρόνια, μέχρι να έχουμε κινήματα σε τόσο μαζική κλίμακα που θα σταματήσουν τον ιμπεριαλισμό.