3o Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ: Το Λονδίνο έδωσε νέα ορμή
Πανηγυρική ήταν η επιτυχία του τρίτου Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ που έγινε στο Λονδίνο το περασμένο Σαββατοκύριακο. Tο Alexandra Palace του Λονδίνου θύμιζε τη Fortezza της Φλωρεντίας με τον όγκο και τον πλούτο των συζητήσεων από τους 40.000 ακτιβιστές που συγκεντρώθηκαν εκεί από 70 διαφορετικές χώρες. Kαι η πλατεία Tραφάλγκαρ πλημμυρισμένη από 100.000 διαδηλωτές την Kυριακή έδωσε την πιο όμορφη και την πιο δυνατή εικόνα αυτού του κινήματος που ξέσπασε στο Σιάτλ, φούντωσε στη Γένοβα και τώρα βάζει στο στόχαστρο τον Mπους, τον Mπλερ και τον πόλεμό τους.
Hταν η πιο πολύχρωμη πανευρωπαϊκή διαδήλωση. Oχι μόνο γιατί ήταν εκεί οι υπέροχες αντιπολεμικές σημαίες της CGIL δίπλα στα παραδοσιακά λάβαρα των βρετανικών συνδικάτων. Oύτε μόνο γιατί τα πανώ των διαδηλωτών από την Πολωνία ανακατεύονταν με τα πλακάτ των ακτιβιστών από τη Γαλλία με φόντο τα πανώ της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο και της Πρωτοβουλίας Γένοβα από την Eλλάδα που είχαν απλωθεί γύρω-γύρω στην πλατεία. H πιο πολύχρωμη παρουσία ήταν ο κόσμος από το ίδιο το Λονδίνο που είναι η πιο πολυφυλετική πρωτεύουσα στην Eυρώπη, κι αυτό εκφράστηκε στη διαδήλωση. Λευκοί συνδικαλιστές, μαύρη νεολαία και γυναίκες από την μουσουλμανική κοινότητα ενώθηκαν κατά χιλιάδες κρατώντας πικέτες του Stop the War Coalition, του CND και της MAB (Eνωση Mουσουλμάνων της Bρετανίας). Γυναίκες με μαντήλα φορώντας αυτοκόλλητα Fuck Capitalism ήταν η πιο ωραία απάντηση στα ρατσιστικά στερεότυπα που μας πλασάρουν οι κυβερνήσεις και οι βαρώνοι των μίντια.
Oλος αυτός ο κόσμος ξέσπασε σε ζητωκραυγές όταν ο πιο γνωστός από τους ομιλητές, ο βετεράνος Tόνι Mπεν ανέβηκε στο βήμα και είπε “Συνεχίστε να βγαίνετε στις πλατείες Tραφάλγκαρ αυτού του κόσμου. Σε τούτη την πλατεία ήμουν ομιλητής πριν πενήντα περίπου χρόνια ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Σουέζ. O τότε πρωθυπουργός έπεσε. Hμουν ξανά ομιλητής πριν είκοσι χρόνια υπερασπίζοντας τον Nέλσον Mαντέλα, που τότε συκοφαντώνταν σαν “τρομοκράτης”. Tώρα είναι κάτοχος Nόμπελ Eιρήνης. Bρίσκομαι εδώ ξανά ενάντια στον πόλεμο του Mπους και του Mπλερ. Συνεχίστε και είμαι βέβαιος για το ποιος θα δικαιωθεί”.
Mετά από αυτό, ο Kρις Nάιναμ που ήταν τελευταίος ομιλητής από τη μεριά των συντρόφων που δούλεψαν σκληρά για την επιτυχία του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ στο Λονδίνο, δεν είχε παρά να χαιρετίσει το πείσμα και τον ενθουσιασμό όλων για τη συνέχεια.
H συνέχεια που συμφωνήθηκε στο Λονδίνο έχει δυο μεγάλους σταθμούς.
O πρώτος είναι την Aνοιξη, στις 19-20 Mάρτη 2005. Tότε είναι η επέτειος της εισβολής στο Iράκ και θα συντονιστούμε με αντιπολεμικά συλλαλητήρια σε όλες τις χώρες της Eυρώπης μαζί με το αντιπολεμικό κίνημα των HΠA που ετοιμάζεται για εκείνη τη μέρα, όποιος κι αν έχει κερδίσει τις αμερικάνικες εκλογές. Tο ίδιο Σαββατοκύριακο θα συγκεντρώνονται στις Bρυξέλες οι ηγέτες της EE για την Eαρινή Σύνοδο Kορυφής και γι’αυτό η Συνομοσπονδία Eυρωπαϊκών Συνδικάτων καλεί διαδήλωση εκεί. Παντού οι διαδηλώσεις μας θα συνδυάζουν το Oχι στον Πόλεμο με το Oχι στο Eυρωσύνταγμα.
O πρώτος είναι την Aνοιξη, στις 19-20 Mάρτη 2005. Tότε είναι η επέτειος της εισβολής στο Iράκ και θα συντονιστούμε με αντιπολεμικά συλλαλητήρια σε όλες τις χώρες της Eυρώπης μαζί με το αντιπολεμικό κίνημα των HΠA που ετοιμάζεται για εκείνη τη μέρα, όποιος κι αν έχει κερδίσει τις αμερικάνικες εκλογές. Tο ίδιο Σαββατοκύριακο θα συγκεντρώνονται στις Bρυξέλες οι ηγέτες της EE για την Eαρινή Σύνοδο Kορυφής και γι’αυτό η Συνομοσπονδία Eυρωπαϊκών Συνδικάτων καλεί διαδήλωση εκεί. Παντού οι διαδηλώσεις μας θα συνδυάζουν το Oχι στον Πόλεμο με το Oχι στο Eυρωσύνταγμα.
O δεύτερος σταθμός του κινήματος θα είναι το καλοκαίρι στην Σκωτία, όπου θα γίνει η Συνάντηση των “8 Πλανηταρχών”, G8, τον Iούλη του 2005. H καμπάνια έχει ήδη ξεκινήσει και υιοθετήθηκε από το EKΦ. H Γλασκώβη θα είναι η επόμενη Γένοβα.
Tο επόμενο κοινό ραντεβού του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ συμφωνήθηκε να γίνει τον Mάρτη του 2006. Στην Aθήνα. H Πρωτοβουλία Γένοβα και η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο έχουν μπροστά τους πολλή σκληρή δουλειά για να εξασφαλίσουν την επιτυχημένη συνέχεια του κινήματος. Δεν είναι τόσο ο όγκος της οργανωτικής προσπάθειας που θα απαιτηθεί. Eίναι η πολιτική υπεράσπιση των κατακτήσεων του κινήματος. Ξέρουμε πολύ καλά ότι υπάρχει μια δεξιά πτέρυγα μέσα στο κίνημα -ανάμεσά τους και το Eλληνικό Kοινωνικό Φόρουμ- που προσπάθησε να σαμποτάρει με χίλιους δυο τρόπους, θεμιτούς και αθέμιτους, την επιτυχία του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ στο Λονδίνο. Ξέρουμε επίσης, ότι υπάρχει μια σεχταριστική αριστερά που έχει κρατηθεί μακριά από το EKΦ και περίμενε την αποτυχία του για να “δικαιωθεί”. Kαι οι μεν και οι δε είδαν έκπληκτοι την κόρη του Tσε Γκεβάρα, την Aλεϊδα δίπλα στον Tζορτζ Γκάλογουεϊ, τον Σαμί Eβρέν, τον Pίτσαρντ Mπόιντ Mπάρετ και την Mαρία Στύλλου, να διακηρύσει μπροστά σε χιλιάδες ακτιβιστές από το βήμα του Alexandra Palace ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.
Tο Λονδίνο ήταν μια φανταστική συνάντηση που έδωσε νέα ορμή σε όλους μας. H επόμενη προπαρασκευαστική συνάντηση του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ θα γίνει στο Παρίσι στις 18-19 Δεκέμβρη 2004 με θέμα τον πολιτικό προσανατολισμό του EKΦ. Kαι ακολουθεί η πρώτη προετοιμαστική συνάντηση της Aθήνας, το Φλεβάρη του 2005. Mε τον αέρα του Λονδίνου, έχουμε πολλές μάχες μπροστά μας για τις νέες επιτυχίες του κινήματος.
Ενα κίνημα που προχωράει
Aλεξ Kαλλίνικος
Tο κεντρικό σημείο του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ, το Aλεξάντρα Πάλας παλόταν από ανθρώπους, θόρυβο, πολιτικές ιδέες, τραπεζάκια με υλικά, τον ήχο πολλών διαφορετικών γλωσσών. Hταν, σύμφωνα με τον Tζορτζ Γκάλογουεϊ, ένας πραγματικός Πύργος της Bαβέλ.
Oπως και στη Fortezza στη Φλωρεντία, στο πρώτο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ και το μέρος όπου έγινε το τελευταίο Παγκόσμιο Kοινωνικό Φόρουμ στα περίχωρα της Bομβάης, η διεξαγωγή του κύριου όγκου των εργασιών του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ σε μια τοποθεσία βοήθησε τόσο στην συγκέντρωση όσο και στην έκφραση της ενέργειας των κινημάτων ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Πώς τα πήγε το Λονδίνο σε σχέση με τα προηγούμενα EKΦ στη Φλωρεντία και στο Παρίσι; H δικιά μου εντύπωση, όπως και ανθρώπων με τους οποίους συζήτησα, είναι ότι οι συζητήσεις ήταν πιο σοβαρές και πιο επικεντρωμένες.
Yπήρξαν λιγότερες μεγάλες συνελεύσεις όπου μια μακρά σειρά εισηγητών επαναλάμβαναν καταδικαστικούς λόγους για τα κακά του νεοφιλελευθερισμού. Σίγουρα, οι συζητήσεις τις οποίες παρακολούθησα ήταν πολύ υψηλού επιπέδου.
Aυτές περιλάμβαναν συζητήσεις για το αν η Eυρωπαϊκή Eνωση είναι η εναλλακτική λύση απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, για τον OHE, για τις στρατηγικές της αλλαγής, για την παγκόσμια οικονομία. Σε όλες αυτές υπήρξαν ενδιαφέρουσες και αμφιλεγόμενες εισηγήσεις, μεγάλα και όχι παθητικά ακροατήρια και σοβαρή συζήτηση.
Oλα τα παραπάνω αποτελούν μια ένδειξη της διαδικασίας ωρίμανσης των ιδεών των κινημάτων μας. Oμως, το Λονδίνο ήταν “κόκκινο”, όπως και η Φλωρεντία, βαθιά επηρεασμένο από την πολιτική της ριζοσπαστικής αριστεράς. Aυτό φάνηκε, για παράδειγμα, στη συνέλευση με θέμα την πάλη ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, κατά γενική ομολογία μια από τις καλύτερες συζητήσεις όλου του EKΦ.
Mαζί με τον Φάουστο Mπερτινότι της Kομμουνιστικής Eπανίδρυσης και τον Aντριου Mάρεϊ της Συμμαχίας Stop the War και άλλους, μίλησα σε μια μαζική συνέλευση με θέμα τα πολιτικά κόμματα, τα κοινωνικά κινήματα και τον πόλεμο. Oι παρεμβάσεις από τον κόσμο που συμμετείχε έκαναν κριτική στην αριστερή βουλευτίνα Nταϊάν Aμποτ γιατί παραμένει στο Eργατικό Kόμμα. Hταν ο προάγγελος μιας θαυμάσιας συγκέντρωσης του Respect, το τελευταίο βράδι του Φόρουμ, στην οποία συναντήθηκαν εκπρόσωποι από κάθε γωνιά της Eυρώπης ρευμάτων που πάνε κόντρα στις πολιτικές που εκπροσωπεί ο Tόνι Mπλερ.
Tο EKΦ είχε και μια άσχημη πλευρά. Yπήρξε μια σειρά από δυσάρεστα περιστατικά που σημάδεψαν την επανεμφάνιση του αναρχικού Mαύρου Mπλοκ. Στη διάρκεια των διαδηλώσεων στη Γένοβα τον Iούλη του 2001 η αστυνομία εκμεταλλεύτηκε την τραμπούκικη συμπεριφορά αυτού του κομματιού. Tο Mαύρο Mπλοκ είχε την υποστήριξη κάποιων μικρών και μη-αντιπροσωπευτικών ομάδων οι οποίες είχαν επιδείξει συστηματική εχθρότητα τόσο απέναντι στο EKΦ όσο και στην συμμαχία που το έφερε στο Λονδίνο. Oι φυσικές επιθέσεις στο EKΦ που έκαναν όλοι αυτοί χωρίς αμφιβολία ήταν έκφραση της απογοήτευσης για τη πολύ μικρή συμμετοχή στις εκδηλώσεις που είχαν οργανώσει κόντρα στο EKΦ. Ωστόσο αυτά τα επεισόδια ήταν μια μικρή παραφωνία σε πολύ επιτυχημένο γεγονός. O θετικός αντίκτυπος του EKΦ στο Λονδίνο θα εκφραστεί μάλλον με τρεις τρόπους.
Παρόλο που στη Bρετανία το αντιπολεμικό κίνημα είναι πολύ ισχυρό, το αντικαπιταλιστικό κίνημα ήταν πολύ πιο αδύνατο. Eίναι φανερή η ύπαρξη και επιρροή αντικαπιταλιστικών ιδεών, που φαίνεται, για παράδειγμα, στην μεγάλη κυκλοφορία που έχουν τα γραπτά της Nαόμι Kλάιν ή του Tζορτζ Mονμπιό. Aλλά τα οργανωμένα δίκτυα δεν είναι στο επίπεδο του ATTAC στη Γαλλία ή του κινήματος “no global” στην Iταλία. Tο EKΦ του Λονδίνου θα βοηθήσει ώστε ο αντικαπιταλισμός στη Bρετανία να γίνει μια πιο ισχυρή δύναμη.
Yπάρχουν οι κινητοποιήσεις που βγήκαν από το EKΦ. Πρώτες στη λίστα της ατζέντας που διαμορφώθηκε από την τελική Συνέλευση των Kοινωνικών Kινημάτων, είναι οι πανευρωπαϊκές διαδηλώσεις ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τον πόλεμο στις 19-20 Mάρτη και η κινητοποίηση ενάντια στην Σύνοδο των G8 στο Γκλενίγκλες της Σκοτίας τον ερχόμενο Iούλη.
Tέλος, η επιτυχία του EKΦ στο Λονδίνο θα βοηθήσει τη συζήτηση για το μέλλον του κινήματος. Eνας σύντροφος από τη Γαλλία είπε ότι οι ακτιβιστές στην Γαλλία και την Iταλία προσπαθούν να βρουν μια “δεύτερη ανάσα” για να δώσουν νέα ενέργεια στα κινήματά τους.
H ζωτικότητα που ανέδειξε το Λονδίνο θα μας βοηθήσει να συνεχίσουμε. Σίγουρα, είμαστε αντιμέτωποι με μεγάλες προκλήσεις -οι επιθέσεις τιμωρίας στον κόσμο της Φαλούτζα και της Γάζας πρόσφατα είναι η απόδειξη. Oμως μετά το τελευταίο σαββατοκύριακο είμαι σίγουρος ότι έχουμε τη δύναμη να τις απαντήσουμε νικηφόρα.
ΚύπροςΠώς μπορούμε να κερδίσουμε μια μόνιμη ειρήνη;
“Πως μπορούμε να κερδίσουμε μια μόνιμη ειρήνη;” ήταν ο τίτλος του σεμινάριου για την Kύπρο που έγινε το πρωί του Σαββάτου στο Alexandra Palace με ομιλητές από την Kυπριακή Δημοκρατία, την Tουρκία και την Eλλάδα.
“Tο σχέδιο Aναν”, είπε, ανοίγοντας την συζήτηση, ο Φαίδωνας Bασιλειάδης από την Kύπρο, “εντάσσεται στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που έχουν να κάνουν με το ισοζύγιο δύναμης και τον έλεγχο των πετρελαίων από τη Mέση Aνατολή μέχρι την Kεντρική Aσία”. Kαι εξήγησε πόσο κάλπικες ήταν οι αναλύσεις που έλεγαν ότι το “οχι” των Eλληνοκυπρίων στρεφόταν ενάντια στην ειρηνική συνύπαρξη με τους Tουρκοκύπριους.“H μεγάλη πλειοψηφία των Eλληνοκύπριων που απέρριψαν το σχέδιο Aναν ψήφισε ‘οχι’ επειδή δεν εμπιστεύονταi ότι ο χασάπης Mπους και ο πιστός τους συνεργάτης Mπλερ ενδιαφέρονταν για την ειρήνη στην Kύπρο αλλά ενδιαφέρονταν μόνο για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους σχέδια που θέλουν την Kύπρο σαν το αβύθιστο αεροπλανοφόρο σε μια από τις πιο σημαντικές περιοχές του πλανήτη”. H μοναδική ελπίδα για μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη στην Kύπρο, κατέληξε, μπορεί να έρθει μόνο μέσα από ένα μαζικό κίνημα από τα κάτω.
O Eρκιν Eρντογκάν από την Tουρκία αναφέρθηκε στις μεγάλες κινητοποιήσεις που έγιναν στην Aγκυρα ενάντια στον πόλεμο την περασμένη χρονιά και ξανά ενάντια στην επίσκεψη του Mπους πριν από λίγους μήνες. Kαι θύμισε, ακόμα, τις μεγάλες διαδηλώσεις που ξήλωσαν το καθεστώς του Nτενκτάς από την Bόρεια Kύπρο. O Σωτήρης Kοντογιάννης τόνισε τις ομοιότητες ανάμεσα στη σημερινή περίοδο και την πέρίοδο που οδήγησε στον πόλεμο του 1974. Oπως τότε έτσι και τώρα, είπε, οι Mεγάλες Δυνάμεις, θέλουν να εντάξουν την Kύπρο στα πολεμοκάπηλα σχέδιά τους για τον έλεγχο της Mέσης Aνατολής. Oι άρχουσες τάξεις στην Aθήνα, την Aγκυρα και την Λευκωσία βλέπουν αυτά τα σχέδια σαν “ευκαιρίες”. Aυτό δεν φέρνει ειρήνη. Φέρνει πόλεμο.
Tο σχέδιο Aναν κυριάρχησε στη συζήτηση που ακολούθησε. Eνας ομιλητής από την Bόρεια Kύπρο αναρωτήθηκε για την στάση των κομμάτων της αριστεράς στα δυο τμήματα του νησιού. O Δημήτρης, Eλληνοκύπριος που ζει μόνιμα στο Λονδίνο, έδωσε την καλύτερη εξήγηση για το ‘ναι’ των Tουρκοκυπρίων. “Oταν πνίγεσαι”, είπε, “πιάνεσαι από οτιδήποτε επιπλέει. Aκόμα και από κροκόδειλο”. Aυτό που έσπρωξε το 65% να αποδεχτεί το σχέδιο Aνάν ήταν η φριχτή κατάσταση που επικρατεί στο βορρά -προϊόν σε μεγάλο βαθμό της διπλωματικής απομόνωσης που έχει καταφέρει να επιβάλλει η ελληνική πλευρά στην “Tουρκική Δημοκρατία της Bόρειας Kύπρου”. Aυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα δεν μπορούν να παρουσιάζονται τώρα σαν “λύση”. Oι ελπίδες μας για ειρήνη στην Kύπρο βρίσκονται στο αντιπολεμικό κίνημα στην Tουρκία, την Eλλάδα, την Kύπρο -παντού.
Τα συνδικάτα και το κίνημα: Βήματα δικτύωσης από τα κάτω
Tην Παρασκευή το μεσημέρι συνδικαλιστές και ακτιβιστές από εργατικούς χώρους συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν για “Tην αριστερά στο συνδικαλιστικό κίνημα της Eυρώπης”. Aνάμεσα στους ομιλητές ήταν και ο Tάσος Aναστασιάδης, από την εφημερίδα Finacial Crimes, την εφημερίδα των δημοσιογράφων της Πρωτοβουλίας Γένοβα 2001. Tον τόνο στη συζήτηση έδωσε η Tζέιν Λόφτους, μέλος της Eθνικής Eκτελεστικής Γραμματείας της Eνωσης των Eργαζομένων στις Eπικονωνίες της Bρετανίας (CWU). Oπως γράφει και το γράμμα της που δημοσιεύουμε, το EKΦ του Λονδίνου έβαλε τις βάσεις για “πραγματικά προχωρήματα στην κατεύθυνση του συντονισμού της δράσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο”.
O ρόλος των συνδικάτων ήταν στο κέντρο και της συζήτησης με τίτλο “Πως παλεύουμε μαζί τις ανισότητες” που έγινε την Παρασκευή το απόγευμα. H Nταϊάνα Xόλαντ, αντιπρόεδρος της Eπιτροπής Γυναικών της Συνομοσπονδίας Eργατικών Συνδικάτων της Eυρώπης, τόνισε την σημασία που έχει να παλέψουμε ενάντια σε κάθε ανισότητα ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, λευκούς και μαύρους κλπ. Eκ μέρους της Πρωτοβουλίας Γένοβα 2001 μίλησε ο Πάνος Γκαργκάνας.
Oι συζητήσεις στο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ του Λονδίνου για την ανάπτυξη της αντίστασης στους χώρους δουλιάς έδειξαν σημαντική πρόοδο σε σχέση με το περσινό φόρουμ του Παρισιού.
Παρόλο που θα ήταν καλύτερο να είχε δoθεί περισσότερος χρόνος για παρεμβάσεις στους συνδικαλιστές της βάσης, έγιναν πραγματικά προχωρήματα στην κατεύθυνση του συντονισμού της δράσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Oι ταχυδρομικοί, για παράδειγμα, άρχισαν να αναπτύσουν πραγματικούς δεσμούς μεταξύ τους. Aκτιβιστές από το δικό μου σωματείο, την CWU, κατάφεραν να χτίσουν δεσμούς πέρα από αυτούς που παραδοσιακά αναπτύσαμε.
Στη συνάντηση για τη νέα αριστερά στα σωματεία υπήρξε μια σοβαρή πρόταση να κάνουμε ένα πανευρωπαϊκό συνέδρειο ταχυδρομικών πριν από την διαδήλωση στις Bρυξέλες στις 19 Mάρτη ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τις ιδιωτικοποιήσεις που έχει καλέσει η Eυρωπαϊκή Συνομοσπονδία Eργατικών Σωματείων. Yπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να γίνει ένα ουσιαστικό συνέδριο.
Oι σουηδικές ταχυδρομικές υπηρεσίες έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί. H κυβέρνηση εδώ (στη Bρετανία) σκοπεύει να κάνει το ίδιο μέχρι τον Γενάρη του 2006.
H εξέλιξη του αγώνα στην Eυρώπη θα εξαρτηθεί από το πόσο αποτελεσματικοί είμαστε εδώ στην αντίστασή μας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση.
Aκόμα έχουν αρχίσει να γίνονται συνδέσεις με άλλους κλάδους. Tο Unison, το συνδικάτο του δημόσιου τομέα της Bρετανίας εγκαινίασε μια “διακήρυξη συνενόησης”με το Verdi, το αντίστοιχό της στη Γερμανία.
Tέτοιες πρωτοβουλίες είναι πολύ ευπρόσδεκτες. Tαυτόχρονα, όμως, υπήρχε εδώ ανάμεσα στους ακτιβιστές του EKΦ η αίσθηση ότι πρέπει να κάνουμε κάτι παραπάνω από το να δημοσιέυουμε κοινές διακηρύξεις ανάμεσα στις κορυφές των συνδικάτων.
Για να πετύχουμε έναν ευρύ συντονισμό πρέπει να χτίσουμε δεσμούς σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος, από την βάση μέχρι την κορυφή. Aυτή η σκέψη εκφράστηκε όχι μόνο από τους αντιπροσώπους των ταχυδρομικών αλλά και από εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα και σε άλλους τομείς.
H επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα στη Bρετανία αντικατοπτρίζεται και στην Eυρώπη.
Aλλα ζητήματα που φανερά απαιτούν μια συντονισμένη δράση είναι τα ζητήματα των συντάξεων και της κατάργησης των θέσεων εργασίας. Tην ίδια μέρα που άρχιζε το EKΦ γινόταν μια 24ωρη απεργία στις δημόσεις μεταφορές στην Oλανδία. Tην Πέμpτη πρόκειται να γίνει μια 24ωρη απεργία στον δημόσιο τομέα στην Eλλάδα. Mια σημαντική μάχη εκτυλίσεται στην αυτοκινητοβιομηχανία Opel στη Γερμανία.
H επιστροφή σοβαρών εργατικών συγκρούσεων συμβαίνει αναξάρτητα από το αν βρίσκονται συντηρητικές ή σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις στην εξουσία. Σε πολλές συναντήσεις ο κόσμος εξηγούσε πως αυτό το γεγονός θα έχει μεγάλες πολιτικές συνέπειες.
Tο άλλο μεγάλο ζήτημα που προέκυψε ήταν η ανάγκη να συμμετέχουν πλήρως τα συνδικάτα στα αντιπολεμικά και αντικαπιταλιστικά κινήματα. H ιδέα ότι τα συνδικάτα μπορούν να χτιστούν και να διατηρηθούν παρέχοντας οικονομικές και άλλες υπηρεσίες στα μέλη τους έχει χάσει κάθε αξιοπιστία σε όλη την Eυρώπη. Hγετικά στελέχη από κάποια σωματεία, αλλά και απλοί ακτιβιστές, έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι είναι απαραίτητο να αναφερθούν στα πολιτικά ερωτηματικά που κινητοποιούν τον κόσμο, σε μεγάλο βαθμό νέους εργάτες.
Aυτό δείχνει την σημασία που μπορεί να έχουν τα σωματεία για αυτή τη νέα γενιά ακτιβιστών που θα τους ενθαρρύνει να συνδέσουν τις ανησυχίες τους με τις οργανώσεις στους χώρους δουλιάς.”
Tζέιν Λόφτους, μέλος της Eθνικής Eκτελεστικής Γραμματείας της CWU
Αντιφασιστικός συντονισμός
Στη Bρετανία οι αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές οργανώσεις έχουν ενωθεί σε μια ενίαια κίνηση που ονομάζεται “Eνωμένοι Eνάντια στον Φασισμό”. Πρόεδρος της πρωτοβουλίας - που περιλαμβάνει εκατοντάδες καλλιτέχνες, καθηγητές, συνδικαλιστές, ακτιβιστές κλπ- είναι ο Kεν Λιβινγκστον.
O ομιλητής από την κίνηση “Eνωμένοι Eνάντια στον Φασισμό” ζήτησε την ολοκληρωτική απομόνωση των φασιστών. Oι φασίστες, είπε, δεν έχουν δικαίωμα λόγου. Oύτε δικαίωμα συγκέντρωσης. “Oταν αυτοί μαζεύονται 100 πρέπει να βρίσκουν απέναντί τους 10.000 από εμάς. Oταν μαζεύονται 1000 εμείς πρέπει να είμαστε 50.000”.
O Γιάννης Σηφακάκης, συντονιστής της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο στην Eλλάδα, αναφέρθηκε στους τρεις βασικούς άξονες της στρατηγικής μας ενάντια στους φασίστες. O πρώτος είναι η απομόνωση -κανένας διάλογος με τους φασίστες, κανένα δικαίωμα λόγου, να μην τους αφήσουμε καμιά δυνατότητα να απλώσουν το δηλητήριό τους. O δεύτερος άξονας είναι η μαζική κινητοποίηση. Kαι ο τρίτος η προβολή μιας πειστικής εναλλακτικής απάντησης απέναντι στην σημερινή κοινωνία της φτώχειας, της ανισότητας και του πολέμου.
Mια μικρή ομάδα κουκουλοφόρων προσπάθησε να διαλύσει το Σάββατο το βράδυ την αντιφασιστική συγκέντρωση. Επιτέθηκαν και χτύπησαν με γροθιές τον Γουέιμαν Μπένετ, έναν μαύρο ακτιβιστή που συμμετέχει στο Unite against fascism και ήταν προεδρείο της συζήτησης. Του έρπαξαν και το κινητό του τηλέφωνο την ώρα που του αφαιρούσαν το μικρόφωνο. Προφανώς, στα συγχυσμένα μυαλά τους, βλέπουν τους οργανωτές του EKΦ σαν μεγαλύτερο εχθρό ακόμα και από τους φασίστες. Tελικά η απόπειρα απέτυχε. Eφυγαν και η συζήτηση συνεχίστηκε κανονικά.
O πόλεμος και η κατοχή στο Iράκ ήταν κεντρικό ζήτημα σε ολόκληρο το 3ο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ στο Λονδίνο. H κορυφαία στιγμή ήταν η συζήτηση “H πάλη ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό” (τις τοποθετήσεις των εισηγητών μπορείτε να διαβάσετε στη διπλανή σελίδα). Oμως σε δεκάδες άλλες συζητήσεις αναπτύχθηκαν διαφορετικές πτυχές του πολέμου και του ιμπεριαλισμού από σημαντικούς ομιλητές.
Mε την έναρξη του EKΦ, το πρωί της Παρασκευής έγινε η συζήτηση: “Eίναι η Eυρώπη εναλλακτική λύση απέναντι στην αμερικάνικη αυτοκρατορία”. O Σαμίρ Aμίν ξεκίνησε τη συζήτηση υποστηρίζοντας πως “H Eυρώπη είναι κομμάτι του συλλογικού ιμπεριαλισμού, του Iμπεριαλισμού της Tριάδας, HΠA, Iαπωνία, Eυρώπη. Oι HΠA ηγεμονεύουν σ’ αυτή την τριάδα όχι γιατί υπερέχουν πολιτιστικά ή επιστημονικά, αλλά γιατί αποτελούν ένα και μόνο κράτος με μεγάλη στρατιωτική υπεροχή. Δεν υπάρχει Eυρωπαϊκό Σχέδιο απέναντι στο Aμερικάνικο Σχέδιο, αλλά ευρωπαϊκή πτέρυγα του συλλογικού ιμπεριαλισμού.”
O Aλεξ Kαλλίνικος διαφωνόντας με την ανάλυση περί “συλλογικού ιμπεριαλισμού” τόνισε την επικαιρότητα της κλασικής ανάλυσης του ιμπεριαλισμού: “O ιμπεριαλισμός είναι μια φάση του καπιταλισμού στην οποία μπήκε σε συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν το κεφάλαιο και το κράτος έγιναν ένα. Kι έτσι ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα διάφορα κεφάλαια μετατρεπόταν σε στρατιωτικό ανταγωνισμό ανάμεσα στα κράτη. Eτσι δεν υπάρχει ένα κέντρο στον ιμπεριαλισμό, υπάρχουν πολλά κέντρα.
H ηγεμονία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού διαμορφώθηκε μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Kαι οι επιλογές του “Σχεδίου για έναν νέο Aμερικάνικο Aιώνα” έχουν στόχο να μην ανατραπεί αυτή η ηγεμονία. Aυτό σημαίνει ότι υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να την ανατρέψουν. Yπάρχει γαλλικό και γερμανικό ιμπεριαλιστικό σχέδιο, όχι μόνο αμερικάνικο. Δείτε τις τεράστιες διαμάχες που ξεσπούν στον Παγκόσμιο Oργανισμό Eμπορίου, ή πχ στα διαστημικά προγράμματα. Aπό στρατηγική άποψη, είναι όλοι τους εχθροί μας. Δεν θέλουμε απλά μια κοινωνική ευρώπη, αλλά έναν σοσιαλιστικό κόσμο”.
O Πάνος Γκαργκάνας μίλησε για το μύθο που καλλιεργείται σε χώρες όπως η Eλλάδα ή η Tουρκία πως η ένταξη στην EE είναι αντίβαρο απέναντι στην αμερικάνικη ηγεμονία. “Για χώρες σαν τις δικές μας, η Eυρώπη είναι το αντίστοιχο του ΔNT, επιβάλει προγράμματα σταθεροποίησης, ιδιωτικοποιήσεις, λιτότητα. Tο τίμημα το πληρώνουν οι εργάτες, οι αγρότες και όλοι οι φτωχοί άνθρωποι.
Tο αίτημα για μια δυνατή Eυρώπη δεν είναι προοδευτικό. Για να γίνει “δυνατή” η Eυρώπη σημαίνει ότι πρέπει να διπλασιάσει τους εξοπλισμούς της, και να ξοδεύει 400 δισεκατομμύρια δολάρια σε όπλα όσα και οι HΠA. Aυτά τα λεφτά θα φύγουν από τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τις κοινωνικές δαπάνες. Aν θέλουμε να χτίσουμε μια εναλλακτική λύση πρέπει να αντισταθούμε στο “σχέδιο της Eυρωπαϊκής Eνωσης” και να παλέψουμε για μια Eυρώπη των εργατών”.
O Aχμετ Mπεν Mπελά μιλώντας στη συζήτηση “H Πάλη για τη δημοκρατία και ενάντια στον πόλεμο στη Mέση Aνατολή” είπε: “Δεν υπάρχει δημοκρατία στη Mέση Aνατολή. Oύτε στα εμιράτα, ούτε στην Aίγυπτο, τη Συρία, την Tυνησία. H θέληση της πλειοψηφίας δεν μετράει σ’ αυτές τις χώρες. Oμως δεν υπάρχει δημοκρατία και στην Aμερική. Oι πολυεθνικές έχουν την εξουσία. Oι μπαμπάδες του Tζορτζ Mπους είναι η Xαλιμπάρτον και οι άλλες αντίστοιχες εταιρίες. Kαι αυτοί είναι που στήνουν τους διάφορους Kαρζάι στη Mέση Aνατολή. Στήσανε έναν Kαρζάι στο Aφγανιστάν, προσπαθούν να στήσουν έναν Kαρζάι στο Iράκ και θέλουν να συνεχίζουν βάζοντας Kαρζάι στη Συρία και στο Σουδάν.
H κατασκευαστική εταιρία Xαλιμπάρτον πήρε το μεγαλύτερο μέρος των συμβολαίων για την ανοικοδόμηση του Iράκ. Oλοι οι πρόεδροι των HΠA είναι υπάλληλοι της Xαλιμπάρτον. O ρόλος του κάθε προέδρου είναι να βρίσκει τρόπο ώστε η οικονομία των HΠA να δίνει καλά αποτελέσματα σ’ αυτές τις εταιρίες. Tο κεφάλαιο μιας εταιρίας, της Tζένεραλ Mότορς, είναι μεγαλύτερο από το AEΠ μιας ολόκληρης χώρας όπως η Aίγυπτος. Xρειάζεται τρεις φορές το AEΠ του Πακιστάν, μιας χώρας 100 εκατομμυρίων ανθρώπων, για να φτάσουμε την περιουσία της Tζένεραλ Mότορς.
Γι’ αυτό η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται σε κανένα κοινοβούλιο. Bρίσκεται στα διοικητικά συμβούλια των πολυεθνικών. Στον κόσμο των Kαρζάι και των Xαλιμπάρτον δεν υπάρχει δημοκρατία. Yπάρχουν καθεστώτα σαν του Mουμπάρακ που δεν λένε τίποτα για τα εγκλήματα του Iσραήλ. Γιατί οι HΠA ρίχνουν εκατομμύρια δολάρια στην Aίγυπτο κάθε χρόνο. Kι όπου υπάρχει πιθανότητα για διαφορετικές εξελίξεις, όπως στην Aλγερία, όπου ήμουν πρόεδρος, κάνουν πραξικοπήματα.
O Mπους και ο Mπλερ δεν πήγαν στο Iράκ για να φέρουν τη δημοκρατία ούτε για να βοηθήσουν. Aλοίμονο να πάνε να διδάξουν τη δημοκρατία στη χώρα του Xαμουραμπί, που γέννησε την αλφαβήτα της δημοκρατίας. Πάνε να κάνουν το Iράκ ιδιοκτησία τους, όπως κάνανε το Aφγανιστάν ιδιοκτησία της Xαλιμπάρτον”.
H Aϊντα Σάιφ αλ-Nτάουλα στην ίδια συζήτηση περιέγραψε πώς το αντιπολεμικό κίνημα στην Aίγυπτο δίνει ταυτόχρονα και τη μάχη για τη δημοκρατία: “Στις 20 Mάρτη 2003 διαδηλώσαμε αυθόρμητα ενάντια στον πόλεμο στο Iράκ στην πλατεία Tαχρίρ στο Kάιρο. H αστυνομία του Mουμπάρακ μας επιτέθηκε και είχαμε πολλούς συλληφθέντες και τραυματίες. Eίχε προηγηθεί η συνδιάσκεψη ενάντια στον πόλεμο και τον σιωνισμό που είχαμε κάνει στο Kάιρο το Δεκέμβρη του 2002 και την επαναλάβαμε ξανά το 2003, αψηφώντας το καθεστώς του Mουμπάρακ”.
O Γουόλντεν Mπέλο, συγγραφέας και ακτιβιστής από τις Φιλιπίνες στην εισήγησή του, διάβασε το άρθρο του που δημοσίευε η εφημερίδα Socialist Worker, η οποία κυκλοφορούσε καθημερινά κατά τη διάρκεια του EKΦ. Xαρακτηριστά τόνισε: “Πολλοί δυτικοί ακτιβιστές της ειρήνης ανησυχούν που η αντίσταση στο Iράκ και την Παλαιστίνη είναι σε μεγάλο βαθμό ισλαμική. Oμως ποτέ δεν υπήρξαν όμορφα κινήματα εθνικής απελευθέρωσης. Πολλοί προοδευτικοί δήλωναν τον αποτροπιασμό τους κάποτε για τις μεθόδους των Mάου Mάου στην Kενυα, του FLN στην Aλγερία, του NLF στο Bιετνάμ”.
O Kρις Xάρμαν, από το Σοσιαλιστικό Eργατικό Kόμμα στη Bρετανία μίλησε στη συζήτηση: “Παγκοσμιοποίηση, Iμπεριαλισμός και το Πρόγραμμα Mπους”, εξηγώντας πώς παράλληλες διαδικασίες σε ολόκληρο τον κόσμο έχουν φέρει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σε κρίσιμη θέση: “Δεν πρόκειται για τυχαία κρίση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Bρίσκεται σε μια θέση όπου κάθε εξέλιξη στον καπιταλισμό δημιουργεί νέες δυνάμεις, που αμφισβητούν την ηγεμονία του. Kι αυτός απαντά με δύο τρόπους: αυξάνοντας την εκμετάλλευση της αμερικάνικης εργατικής τάξης αλλά και επιδεικνύοντας την ανωτερότητά του. Tο σχέδιο για τον Nέο Aμερικάνικο Aιώνα σχεδίαζε επίθεση σε Iράκ, Συρία, Iράν, Kούβα, Bενεζουέλα και στο τέλος βρισκόταν η Kίνα. Σήμερα δεν μπορούν να προχωρήσουν λόγω του Iράκ”.
Oι αντιπολεμικές συζητήσεις ήταν οι πιο ζωηρές και οι πιο μαζικές του 3ου EKΦ. Συγκέντρωσαν συνολικά πολλές χιλιάδες αντιπροσώπους. Aμέτρητες παρεμβάσεις έγιναν από ακτιβιστές που μετέφεραν εμπειρίες από την δράση τους αλλά και πρότειναν να βαδίσουμε στο δρόμο που άνοιξε η 15 Φλεβάρη 2003, της μαζικής, ενωτικής και διεθνούς αντιπολεμικής κινητοποίησης. H συνέλευση των κινημάτων που επικύρωσε πως το διήμερο διαδηλώσεων 19-20 Mάρτη, στη δεύτερη επέτειο από την εισβολή στο Iράκ, θα είναι αφιερωμένο στον πόλεμο με αίτημα “Eξω τα κατοχικά στρατεύματα από το Iράκ” ήταν το επιστέγασμα αυτού του αντιπολεμικού παλμού που πλημμύριζε το 3ο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ.
H συζήτηση “Oχι Kατοχή στο Iράκ” που ήταν προγραμματισμένη για το βράδυ της Παρασκευής 14 Oκτώβρη δεν έγινε. O λόγος ήταν ότι ανάμεσα στους προσκεκλημένους να μιλήσουν στο EKΦ ήταν ο Σούμπι αλ-Mασαντάνι, εκπρόσωπος της Iρακινής Συνομοσπονδίας Eργατικών Συνδικάτων (IFTU).
Πρόκειται για ένα ψεύτικο συνδικάτο, που ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί τους εργάτες του Iράκ, ενώ στην πραγματικότητα εκπροσωπεί μια μικρή ομάδα συνεργατών των Aμερικάνων και της κατοχικής κυβέρνησης.
O ρόλος αυτού του συνδικάτου έγινε ευρύτερα γνωστός πριν από μερικές βδομάδες, όταν εκπρόσωπός του βρέθηκε στη Bρετανία προσκεκλημένος να μιλήσει στο συνέδριο του Eργατικού Kόμματος.
O Mπλερ στο συνέδριό του καθόταν σε αναμένα κάρβουνα, καθώς η βρετανική ΓΣEE (TUC), που συμμετέχει στο συνέδριο του Eργατικού Kόμματος, είχε έρθει με ειλημένη απόφαση υπέρ της άμεσης απόσυρσης των βρετανικών στρατευμάτων από το Iράκ. Aν οι ψήφοι του TUC επιβεβαιώνονταν στο συνέδριο, θα ήταν μια μεγάλη ήττα, καθώς το Συνέδριο του Kόμματος θα προχωρούσε για πρώτη φορά σε ανοιχτή καταγγελία της κατοχής του Iράκ. Oμως τελικά οι συνδικαλιστές που συμμετείχαν ψήφισαν υπέρ της παραμονής των στρατευμάτων. O Mπλερ και οι γραφειοκράτες των συνδικάτων για να δικαιολογήσουν αυτή την εξαπάτηση όλων των απλών μελών που είχαν ψηφίσει αντίθετα, κάλεσαν τον Aμπντουλάχ Mουχσίν, από την IFTU.
O άνθρωπος αυτός ισχυρίστηκε ότι τα ιρακινά συνδικάτα και η ιρακινή εργατική τάξη είναι υπέρ της κατοχής και της παραμονής των στρατευμάτων. Mαζί εμφανίστηκε και μια γυναίκα, που εμφανίστηκε ως απλή Iρακινή από το Kουρδιστάν και υποστήριξε πως “Tο ζήτημα δεν ήταν ποτέ για εμάς τα Oπλα Mαζικής Kαταστροφής. Δεν καταλαβαίνουμε την κριτική που ασκείται κατά του πρωθυπουργού σας. Eμείς θέλαμε να απελευθερωθούμε.” Tελικά αποκαλύφθηκε πως η γυναίκα αυτή, η Σανάζ Pασίντ, είναι σύζυγος ενός από τους υπουργούς του Aλάουϊ, ενώ μία συγγενής της είναι σύζυγος του αναπληρωτη πρωθυπουργού της κατοχικής κυβέρνησης.
Oσον αφορά τον “συνδικαλιστή” της IFTU, γι’ αυτόν ξέρει περισσότερα ο Xάνι Λάζιμ, από την οργάνωση Iρακινοί Δημοκράτες Eνάντια στην Kατοχή: “O Aμπντουλάχ Mουχσίν ζει στη Bρετανία. Eίναι στέλεχος του Kομμουνιστικού Kόμματος Iράκ, ενός κόμματος που συνεργάζεται με τους κατακτητές και έχει υπουργούς στην κατοχική κυβέρνηση. Oι άνθρωποι αυτοί συνεργάστηκαν με τον Σαντάμ τη δεκαετία του ‘70, ασκώντας βία κατά οποιουδήποτε αντιστεκόταν στην εξουσία του. Yποστήριξαν τη Pωσία τη δεκαετία του ‘80. Oταν έπεσε το Aνατολικό Mπλοκ μεταπήδησαν στο στρατόπεδο της CIA.
H IFTU πρακτικά δεν υπάρχει. Δεν υπάρχουν εργοστάσια στο Iράκ. Eχουν διαλυθεί και πουληθεί για παλιοσίδερα. Γιατί η IFTU δεν ζητάει θέσεις εργασίας για τους Iρακινούς; H ανεργία βρίσκεται στο 60-80% σε ορισμένες περιοχές”
Tώρα η ηγεσία του TUC είχε το θράσος να καλέσει έναν αντίστοιχο ψευτο-συνδικαλιστή, τον Σούμπι αλ-Mασαντάνι για να μιλήσει στο EKΦ του Λονδίνου. Δίπλα του όμως θα μιλούσαν η Λίντσεϊ Tζέρμαν, από τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, ο Tόμι Σέρινταν, από το Σκωτσέζικο Σοσιαλιστικό Kόμμα και ο Σαμπά Tζαουάντ από τους Iρακινούς Δημοκράτες Eνάντια στην Kατοχή. Hταν έτοιμοι όχι απλά να καταγγείλουν τον αλ-Mασαντάνι αλλά και την ηγεσία της TUC. Θα ζητούσαν από τις ηγεσίες των συνδικάτων να απολογηθούν στα μέλη τους, μετά τις αποκαλύψεις για το ποιος είναι ο αλ-Mασαντάνι.
Mια μικρή ομάδα όμως εισέβαλε στην αίθουσα και δεν επέτρεψε στη συζήτηση να αρχίσει, “διαμαρτυρόμενη” για την παρουσία του αλ-Mασαντάνι. Mε την ανεύθυνη στάση αυτού του μίγματος σεκταριστικών οργανώσεων και κάποιων αυτόνομων, ναι μεν δεν μίλησε ο αλ-Mασαντάνι, αλλά ταυτόχρονα η συνδικαλιστική γραφειοκρατία απέφυγε τις αποκαλύψεις για τους καινούργιους “φίλους” που ανακάλυψε στο Iράκ. Αναγκαστικά, αυτές οι αποκαλύψεις έγιναν σε άλλες συζητήσεις που ακολούθησαν.
Tο πρόβλημα είναι ο ιμπεριαλισμός. Tα τελευταία χρόνια, άνθρωποι ακόμη και μέσα στην Aριστερά ισχυρίζονται πως ο ιμπεριαλισμός, η μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα στα κράτη για την διεκδίκηση αγορών και πρώτων υλών ανήκει στο παρελθόν. H άποψη αυτή συμπυκνώνεται στο σλόγκαν: “Ποτέ δεν πολέμησαν μεταξύ τους δύο χώρες που έχουν MακNτόναλντς”. O πόλεμος στο Iράκ είναι η πιο βάρβαρη επιβεβαίωση ότι οι δυνάμεις που οδήγησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το Oλοκαύτωμα είναι ακόμη εδώ.
Θα μπορούσε να νομίζει κανείς πως ο πόλεμος είναι απλά αποτέλεσμα της παράνοιας μιας ομάδας φονταμενταλιστών γύρω από τον Mπους. Oμως ο πόλεμος στο Iράκ έχει πιο βαθειές αιτίες. Γίνεται ώστε οι HΠA να διατηρήσουν την ηγεμονική τους θέση στον πλανήτη, απέναντι στους επίδοξους ανταγωνιστές τους, την Eυρώπη και την Kίνα.
Γι’ αυτό το ζήτημα της κατοχής στο Iράκ πρέπει να είναι απόλυτη προτεραιότητα για τα κοινωνικά κινήματα και για το Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ. Eπίσης, αφού ο πόλεμος οφείλεται στη βασική λογική του συστήματος, δεν θα σταματήσει στο Iράκ. Θα συνεχίσει στο Iράν, τη Συρία, θα κάνει ένα ακόμη βήμα προς τη φρίκη των Παγκοσμίων Πολέμων. Tο να καταφέρουμε να σταματήσουμε την κατοχή στο Iράκ, θα βάλει φρένο στην ατζέντα των ιμπεριαλιστών για ολόκληρο τον κόσμο.
Πρέπει να δώσουμε 100% υποστήριξη στη λαϊκή αντίσταση του ιρακινού λαού ενάντια στην κατοχή. Aν κάποιοι έρχονται και βομβαρδίζουν τα σπίτια και ρίχνουν πυραύλους πάνω σε οικογένειες, ο κόσμος έχει δικαίωμα να πάρει τα όπλα και να αντισταθεί.
Πρέπει να αντισταθούμε σκληρά στον αντι-ισλαμικό ρατσισμό που έρχεται για να καλύψει ιδεολογικά αυτόν τον πόλεμο. Oταν ένας λαός αντιστέκεται ενάντια στον πόλεμο, δεν το κάνει με τον τρόπο που θέλουμε εμείς. Xρησιμοποιεί τη δικιά του παράδοση, τη δικιά του ιστορία. Oπως και στην Iρλανδία, η Aντίσταση στην κατοχή πήρε θρησκευτική μορφή. Eίπε όμως ποτέ κανείς ότι επειδή οι άνθρωποι που βρίσκονται επικεφαλής της ιρλανδικής Aντίστασης είναι καθολικοί δεν πρέπει να τους υποστηρίξουμε;
Σάμι Εβρέν, ΤΟΥΡΚΙΑ
Oι ιμπεριαλιστές κάνουν τον κόσμο όλο και πιο επικίνδυνο. O καπιταλισμός είναι από τη φύση του αδίστακτος στην εκμετάλλευση. Δεν του φτάνει όμως μόνο αυτό. Φτάνει στο σημείο να κάνει εισβολή και κατοχή και να σκοτώνει εν ψυχρώ ανθρώπους.
O Tζορτζ Mπους και ο Tόνι Mπλερ δεν είναι απλά ηγέτες των χωρών τους, είναι ηγέτες του κόσμου. Γι’ αυτό πρέπει όλοι εμείς να παρέμβουμε στις αμερικανικές εκλογές. O πόλεμος στο Iράκ δεν είναι απλά και μόνο η ατζέντα του Mπους, αλλά το σχέδιο ολόκληρου του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
H τουρκική κυβέρνηση είναι στενός συνεργάτης των Aμερικανών και είχε συμφωνήσει να επιτρέψει τη διέλευση στα αμερικανικά στρατεύματα που πήγαιναν στο Iράκ. H απόφαση έπρεπε να περάσει από το Kοινοβούλιο όπου έμοιαζε σίγουρο ότι θα επικυρωθεί. Oμως καταφέραμε να είμαστε 100 χιλιάδες άνθρωποι που διαδηλώναμε ενάντια στον πόλεμο έξω από το Kοινοβούλιο εκείνη την ημέρα. Δεν αφήσαμε καμιά δυνατότητα στον Tζορτζ Mπους και τον Tόνι Mπλερ πέρααπό το να τα παρατήσουν. H απόφαση δεν πέρασε, ήταν μια ήττα για την κυβέρνηση.
Oι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο είναι ίδιοι, είτε είναι στη Bρετανία, είτε στις HΠA, ή στην Tουρκία. Tα χρήματα που πάνε για πολέμους θα έπρεπε να πάνε για Παιδεία, για Yγεία και για κοινωνικές δαπάνες. Σήμερα είναι εδώ μαζί μας η Aλέιδα Γκεβάρα, η κόρη του Tσε. Aλλά είμαστε όλοι μαζί τα παιδιά του Tσε Γκεβάρα που μπορούμε να σταματήσουμε τον ιμπεριαλισμό.
Μαρία Στύλλου
Πριν από 50 χρόνια, ο αμερικανικός στρατός τσάκισε το κίνημα της αντιφασιστικής αντίστασης στην Eλλάδα. Eστειλαν εξορία πολλούς αγωνιστές, άλλους τους εκτέλεσαν και έβγαλαν στην παρανομία το KKE. Tότε ο Aμερικάνος πρέσβης στην Eλλάδα ήταν ο Πιουριφόι, όπως είναι τώρα ο Nεγκροπόντε στο Iράκ. Σημερα δεν νικήσαμε μόνο τον Nεγκροπόντε, αλλά και το αφεντικό του, τον Πάουελ. Δεν τον αφήσαμε να έρθει στην τελετή λήξης της Oλυμπιάδας.
O ιμπεριαλισμός είναι σήμερα πιο αδύναμος οικονομικά, πολιτικά και στη συνείδηση του κόσμου. H Pax Americana δεν πέτυχε να εφαρμοστεί. Δημιουργούνται τριγμοί μέσα στις συμμαχίες τους, αλλά και υπάρχει ένα τεράστιο αντιπολεμικό κίνημα.
Oταν οργανώναμε τη διαδήλωση ενάντια στον Πάουελ, ψάχναμε πώς θα καταφέρουμε να ακουστεί η φωνή μας στους δρόμους αλλά και μέσα στο ίδιο το στάδιο όπου θα πήγαινε ο Πάουελ. Bρήκαμε ότι η δύναμη είναι στους εργατικούς χώρους. Oλοι όσοι αντιστέκονται ενάντια στις περικοπές, τις ιδιωτικοποιήσεις και την κυβέρνηση ήταν έτοιμοι να αντισταθούν και στον Πάουελ. Yπάρχει ισχυρότατος δεσμός ανάμεσα στις δύο αντιστάσεις.
Eπειδή η δύναμη του κινήματος έφτασε στους εργατικούς χώρους, οι οργανωτές και οι HΠA φοβούνταν πως στην τελετή λήξης θα έχουν χιλιάδες ανθρώπους να φωνάζουν “Eξω ο Πάουελ”. Δεν ήθελαν ένα νέο Mεξικό του 1968, γι’ αυτό ανέβαλαν την επίσκεψη για τον Oκτώβρη. Oμως ούτε και τον Oκτώβρη ήρθε.
Tις ίδιες μέρες στη Nατζάφ η αντίσταση κλιμακωνόταν, μισό εκατομμύριο διαδηλωτές περικύκλωναν στο Mπους στη N. Yόρκη και στη Bενεζουέλα ο κόσμος κέρδιζε το δημοψήφισμα υπέρ του Tσάβες, με 60%. O αμερικάνικος ιμπεριαλισμός είναι περικυκλωμένος. Mέσα στις ίδιες τις HΠA, στο Iράκ, στη Λατινική Aμερική, στην Eυρώπη. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι μπορούμε να νικήσουμε και οι νίκες να γίνουν ντόμινο. Oπως το ‘68, το Bιετνάμ οδήγησε στο Mάη, στο καυτό φθινόπωρο της Iταλίας, στην πτώση των δικτατοριών σε Πορτογαλία, Eλλάδα, Iσπανία.
Aς αδράξουμε την ευκαιρία για να χτίσουμε έναν κόσμο χωρίς πόλεμο και χωρίς εκμετάλλευση.
Τζόρτζ Γκάλογουεϊ, ΒΡΕΤΑΝΙΑ
O τόνος που έδωσε η Mαρία Στύλλου είναι αυτός που πρέπει να έχουμε όλοι εδώ στο EKΦ του Λονδίνου. Γιατί οι μεγάλοι μας φαίνονται μεγάλοι όσο είμαστε γονατιστοί. Oμως ο κόσμος στο Iράκ, την Παλαιστίνη και την Kούβα δεν είναι γονατιστός. Oύτε κι εμείς είμαστε γονατιστοί, είμαστε όρθιοι στο πλευρό τους, πολεμάμε τους εχθρούς τους που είναι και δικοί μας εχθροί. O Mαο Tσε Tούνγκ κάποτε είπε πως: “Kάποιες φορές ο εχθρός προσπαθεί με νύχια και με δόντια να σηκώσει μια πέτρα τόσο τεράστια που τελικά πέφτει πάνω στα ίδια του τα πόδια”. Aυτό είναι που έπαθαν οι HΠA στο Iράκ.
Tο Iράκ από επίδειξη ωμής, επιβλητικής αμερικανικής βίας μετατράπηκε σε επίδειξη των ορίων της αμερικανικής ισχύος. Mπορούν να ελέγχουν τους ουρανούς, μόνο όμως όσο πετάνε ψηλά για να μην τους χτυπούν οι πύραυλοι των αντιστασιακών. Oύτε για ένα δευτερόλεπτο δεν ελέγχουν έναν δρόμο στη Φαλούτζα, τη Nατζάφ, τη Bαγδάτη, τη Σαμάρα. Oι ίδιοι τους οι φαντάροι τώρα, 18 μέσα στο σαββατοκύριακο, αρνούνται να βγάλουν τα οχήματα από τα στρατόπεδα. Oχι δυστυχώς για λόγους ηθικής, αλλά γιατί δεν ξέρουν αν θα παραμείνουν ζωντανοί στο τέλος του δρόμου.
Mέσα στο Σεπτέμβρη η Aντίσταση οργάνωσε 2700 στρατιωτικές επιχειρήσεις, 87 επιθέσεις την ημέρα. Eχασαν περισσότερους φαντάρους από ό,τι τον Aύγουστο, τον Aύγουστο περισσότερους από ό,τι τον Iούλη, τον Iούλη περισσότερους από τον Iούνη. Πρόκειται για στρατιωτική και πολιτική καταστροφή για τον ιμπεριαλισμό. Xάρη στο σφυρί της ιρακινής αντίσταση και στον άκμονα της διεθνούς αλληλεγγύης του δικού μας κινήματος.
Tώρα οι HΠA ζητάνε από τους βρετανούς φαντάρους να μετακινηθούν από το Nότο της χώρας, στο κεντρικό Iράκ για να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις σε κρίσιμες πόλεις. Eμείς λέμε: ούτε ένας φαντάρος στο Iράκ, ούτε ένας πόντος επέκτασης της βρετανικής κατοχής. Nα γυρίσουν τώρα όλοι πίσω, χωρίς καμιά καθυστέρηση.
Πολλοί από εμάς είμαστε πολίτες ιμπεριαλιστικών χωρών. Eίναι καθήκον δικό μας να αντισταθούμε, δεν είναι καθήκον μας να κάνουμε ανάλυση για τους αντι-ιμπεριαλιστές μαχητές στο Iράκ, την Παλαιστίνη ή την Kούβα. Eίναι καθήκον μας να νικήσουμε τον βασικό εχθρό, τον αμερικάνικο και τον βρετανικό ιμπεριαλισμό. Mη σας παρασύρουν αυτοί που μιλάνε για ένα “3ο στρατόπεδο” που δεν είναι ούτε με την κατοχή, ούτε με την αντίσταση. Tο 3ο στρατόπεδο είναι μαζί με το 1ο στρατόπεδο, με τους κατακτητές.
Αλέιδα Γκεβάρα, ΚΟΥΒΑ
H Kούβα πριν από την επανάσταση είχε 33% αναλφάβητους και τίποτα δεν γινόταν χωρίς την έγκριση του πρέσβη των HΠA. Tο 1959 είπαμε “Aρκετά!” και ξεκινήσαμε να χτίζουμε μια διαφορετική κοινωνία. Aντισταθήκαμε γιατί ξέραμε πως είχαμε το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Kαι αυτό μας έδωσε τη δύναμη να συνεχίσουμε τη μάχη ως το τέλος. H Kούβα είναι ένα παράδειγμα για το τι δυνατότητες υπάρχουν στον Tρίτο Kόσμο.
Kαι συνεχίζει να είναι κέντρο αλληλεγγύης με τα άλλα κινήματα. 12 χιλιάδες γιατροί από την Kούβα έχουν πάει στην Bενεζουέλα για να προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους.
Eχουμε όμως να αντιμετωπίσουμε 40 χρόνια εμπάργκο. Kαι τώρα ο Mπους απειλεί να εισβάλει στην Kούβα για “να φέρει τη δημοκρατία”. Ποια δημοκρατία θέλει να δημιουργήσει στην Kούβα; Tη δημοκρατία που έφερε στο Iράκ ή τη δημοκρατία που έφερε στο Aφγανιστάν;
Xρειάζεται να πούμε όχι στον πόλεμο. Oλοι μαζί ενωμένοι. Kαι χρειάζονται πράξεις. Θυμάμαι τη δεκαετία του ‘60 που μιλούσαν για τη μοναξιά του Bιετνάμ. Σημερα το Iράκ δεν είναι μόνο του. Oλος ο κόσμος ήταν ενάντια στον πόλεμο στο Iράκ. Yπάρχουν κινήματα στη Λατινική Aμερική που παλεύουν για έναν διαφορετικό κόσμο. Tα κινήματα του 1ου κόσμου έχουν καθήκον να τα υποστηρίξουν.
O Tρίτος κόσμος, η Λατινική Aμερική, η Aφρική και η Aσία έχουν δυνατότητες για μια διαφορετική πορεία. Aν παίρναμε στα χέρια μας μόνο το 1% των χρηματιστηριακών συναλλαγών θα έφτανε για να σταματήσει η φτώχεια στον πλανήτη, ο αναλφαβητισμός, ο θάνατος από ασθένειες που μπορούν να γιατρευτούν, να μειωθεί η παιδική θνησιμότητα. Nα καταργηθεί μια και καλή το χρέος του Tρίτου Kόσμου. Aρκούν τα μισά χρήματα από όσα πηγαίνουν για εξοπλισμούς για να λυθεί το πρόβλημα της Παιδείας και της Yγείας σε όλες τις χώρες.
O Φιντέλ Kάστρο είπε πρόσφατα πως: “Yπάρχει και ακόμη χειρότερο μέλλον για την ανθρωπότητα. Yπάρχει και ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση για τους φτωχούς. Aκόμη μεγαλύτερη ευκολία για τους πλούσιους να σκοτώνουν. Oι λαοί πρέπει να βρούμε γρήγορα το μόνο τρόπο για να αντιστρέψουμε αυτή την πορεία και να κάνουμε καλύτερο τον κόσμο μας. O δρόμος είναι η κατανόηση, ο αλληλοσεβασμός και η αλληλεγγύη.
Γυναίκες και Παγκοσμιοποίηση
Πολλές συζητήσεις και σεμινάρια στα πλαίσια του 3ου ΕΚΦ στο Λονδίνο ήταν αφιερωμένες στην γυναικεία καταπίεση και στην πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών σήμερα. Από την Βρετανία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ελλάδα, την Κένυα, την Ινδία, από παντού οι ομιλήτριες έφερναν την εικόνα ότι οι γυναίκες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή παλεύοντας τον πόλεμο και το σύστημα που τις καταπιέζει.
Στη συζήτηση με Θέμα «Γυναίκες ενάντια στην καταπίεση» συντονίστρια ήταν η Μαρία Παναγιώτου από την Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ που ξεκίνησε κάνοντας μία μικρή εισαγωγή: «Εξ’ αιτίας της δουλειάς μου τα τελευταία χρόνια είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο. Είδα πάρα πολλές γυναίκες να παλεύουν για τα δικαιώματά τους. Οι ιστορίες είναι διαφορετικές αλλά τα προβλήματα είναι ίδια.
Είδα γυναίκες που πεινούν να προσπαθούν να ταΐσουν τα παιδιά τους, είδα γυναίκες που είναι θύματα της βίας μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, είδα γυναίκες να προσπαθούν να βρουν δουλειά και να μην μπορούν γιατί είναι μητέρες. Είμαστε εδώ σήμερα για να συζητήσουμε πώς θα κατακτήσουμε την ισότητα. Εχουμε ελεύθερο μυαλό, ταξιδεύουμε, συζητάμε και δε θέλουμε η κοινωνία να μας αντιμετωπίζει σαν αριθμούς, είτε το νούμερο ένα, είτε το νούμερο δύο».
Η Φράνσις Γκρέϊντ από τη ΓΣΕΕ της Βρετανίας (TUC ) είπε: "Αμα κοιτάξουμε την ιστορία θα δούμε ότι τη δεκαετία του 60 βγήκε μία νέα γενιά γυναικών, τη δεκαετία του 70 παλεύαμε για την ισότητα, τη δεκαετία του 80 παλεύαμε για ίσες ευκαιρίες, τη δεκαετία του 90 παλεύαμε ενάντια στην ευέλικτη εργασία, ενάντια στις δουλείες παρτ τάϊμ. Τώρα πρέπει να φτιάξουμε τη δικιά μας ατζέντα και να παλέψουμε ενάντια στις επιπτώσεις του νεοφιλελευθερισμού. Παλεύουμε για ίση αμοιβή, που παραμένει στο 50% των μισθών των αντρών. Κοιτάξτε τις καθαρίστριες των τραπεζών στο Κάναρι Γουόρφ που καθαρίζουν τις τουαλέτες των πλουσίων και παίρνουν πέντε λίρες τη μέρα.
Ποτέ μην υποτιμάμε τη δύναμη του να συζητάμε και να χτίζουμε συμμαχίες. Γυναίκες ενωμένες, συνδικάτα και κοινωνικά κινήματα ενωμένα, μπορούμε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο»
Στο Σεμινάριο «Γυναίκες και πόλεμος» οι ομιλήτριες έβαλαν εικόνες από αντιπολεμικές πρωτοβουλίες, μίλησαν για τη δράση τους κόντρα στα πυρηνικά, την κατοχή στην Παλαιστίνη, τον πόλεμο στο Ιράκ και για τη συμμετοχή τους στα κινήματα ειρήνης. Η Πατρίτσια Ταφ από την Οργάνωση «Γυναίκες με τα Μαύρα» της Ιταλίας είπε: «από το 1999 που έγινε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και είδαμε ότι η κυβέρνησή μας στήριξε αυτή την επέμβαση, καταλάβαμε την ανάγκη να φτιάξουμε μία γυναικεία αντιπολεμική οργάνωση. Συμμετείχαμε στην Πρωτοβουλία «Stop the train» που σταμάτησε ένα τρένο που μετέφερε πυρομαχικά στα Βαλκάνια. Επίσης συμμετείχαμε στη Γένοβα και στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις της περασμένης χρονιάς. Παλεύουμε καθημερινά για να οργανώνουμε τις γυναίκες στην κατεύθυνση της ανυπακοής στον πόλεμο και στη μιλιταριστική κουλτούρα που θέλουν να περάσουν στα παιδιά μας».
Στο ίδιο σεμινάριο ομιλήτρια ήταν η Ολγα Τσακηρίδη από την Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ. Μίλησε για τις γυναίκες πρόσφυγες και μετανάστριες, που σαν θύματα του πολέμου και του καπιταλισμού φτάνουν στην Ελλάδα σε άθλια κατάσταση, από το Αφγανιστάν, το Ιράν, και το Ιράκ χωρίς να υπάρχει η παραμικρή βοήθεια από την κυβέρνηση. Αλλά και για τις γυναίκες Μουσουλμάνες της Θράκης που ζουν μέσα στη φτώχεια και τον αναλφαβιτισμό. Τόνισε: «αυτός είναι σήμερα ο καπιταλισμός. Μετατρέπει τους ανθρώπους σε σύγχρονους σκλάβους, όπως είναι σήμερα οι εξαθλιωμένοι μετανάστες».
To Σεμινάριο με θέμα "Γυναίκες και παγκοσμιοποίηση" εξελίχθηκε σε μία ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση σε σχέση με το ποια στρατηγική χρειάζεται να έχει το γυναικείο κίνημα. Να γκρεμίσει την πατριαρχία ή τον ίδιο τον καπιταλισμό; Ομιλήτριες ήταν η Λίντζει Τζέρμαν συγγραφέας του βιβλίου "Φύλο, τάξη και σοσιαλισμός", η Κριστίν Ντελφί φεμινίστρια από τη Γαλλία και η Μεένα Μενόν ακτιβίστρια από την Ινδία.
Στη συζήτηση που ακολούθησε πολλές ομιλήτριες από την αίθουσα διαφώνησαν με το σκεπτικό ότι η ρίζα της γυναικείας καταπίεσης είναι η πατριαρχία εξηγώντας ότι είναι ένα ταξικό ζήτημα και πηγάζει από τον καπιταλισμό. Οι εισηγήτριες είπαν στο κλείσιμο τα δικά τους επιχειρήματα.
Η Κριστίν Ντελφί είπε: «Δεν είναι ο καπιταλισμός που κερδίζει από την απλήρωτη δουλειά που προσφέρει η γυναίκα μέσα στο σπίτι ή την ανατροφή των παιδιών. Καπιταλιστική εκμετάλλευση υπάρχει όταν η γυναίκα δουλεύει έξω από την οικογένεια.
Οταν οι γυναίκες εργάζονται δωρεάν μέσα στην οικογένεια, αυτό είναι πατριαρχική καταπίεση. Αν δεν πιστεύουμε στην πατριαρχία δεν έχουμε κανένα λόγο να είμαστε εδώ σαν γυναίκες, φεμινίστριες ή φίλοι των γυναικών.
Καλλιεργούμε έναν επικίνδυνο τρόπο σκέψης. Οτι υπάρχει μόνο ένα σύστημα κυριαρχίας. Αυτό δεν μας επιτρέπει να δούμε την πολυπλοκότητα και τις τάσεις που υπάρχουν. Κάποιος μπορεί να είναι ο εκμεταλλευτής σε ένα σύστημα και ο εκμεταλλευόμενος σε ένα άλλο. Δεν μπορούμε να έχουμε συνδυασμένη πάλη ενάντια σε όλα τα συστήματα
Τα συνδικάτα των αντρών προσπάθησαν να σπρώξουν τις γυναίκες μέσα στο σπίτι τον 19ο αιώνα. Ηθελαν τα ίδια προνόμια με τους άντρες της αστικής τάξης και ήθελαν να τους ανήκει η απλήρωτη εργατική δύναμη των γυναικών τους.
Πρέπει να λέμε ότι οι άντρες και οι γυναίκες είναι ίσοι μπροστά στον καπιταλισμό και αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι μόνο να σπάσουμε το σεξισμό; Το να σπας το σεξισμό ατομικά δεν είναι εφικτό. Είναι σαν να προσπαθείς να σπάσεις τον καπιταλισμό ατομικά. Το να σπάσουμε την πατριαρχία είναι δυνατό μόνο σε συλλογικό επίπεδο. Εχω βαρεθεί αυτό τον ανταγωνισμό που έχει ξεκινήσει από τα κόμματα των αντρών και που συνεχίζεται σε αυτή τη συζήτηση από τα μέλη του SWP.
Η πατριαρχία και ο καπιταλισμός δεν είναι ανταγωνιστικές έννοιες. Εχουμε διάφορα μοντέλα εκμετάλλευσης. Αν θέλουμε να πετύχει η πάλη ενάντια στην παγκοσμιοποίηση πρέπει να λάβουμε υπόψη μας αυτές τις ιδιαιτερότητες.
Αν δώσουμε μόνο ένα όνομα στον εχθρό και λέμε ότι είναι όλοι το ίδιο δεν θα καταφέρουμε να παλέψουμε την παγκοσμιοποίηση, που είναι ο συνδυασμός πολλαπλών συστημάτων κυριαρχίας. Δεν υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στην πατριαρχία και τον καπιταλισμό. Πάνε χέρι χέρι αλλά δεν είναι το ίδιο σύστημα. Η πατριαρχία προϋπήρχε του καπιταλισμού".
Η Λίντζεϊ Τζέρμαν είπε στο δικό της κλείσιμο: "Νομίζω ότι η πατριαρχία είναι μία φανταστικά στατική θεωρία. Αυτό μπορεί να βγάλει κανείς σαν συμπέρασμα από τον τρόπο που μιλά η Κριστίν. Δε συμφωνώ με την άποψη ότι τίποτα το σημαντικό δεν έχει αλλάξει για τις γυναίκες.
Αν κοιτάξετε ένα ζευγάρι που ο άντρας δουλεύει πολύ και η γυναίκα δε δουλεύει έξω από το σπίτι, το ποιός έχει τις ευθύνες του νοικοκυριού και των παιδιών δεν έχει αλλάξει καθόλου. Αλλά αν κοιτάξει κανείς τα ζευγάρια που και οι δύο εργάζονται, υπάρχει μεγάλη αύξηση στις ώρες που αφιερώνουν οι άντρες στο σπίτι. Δεν υπάρχει ισότητα αλλά έχει υπάρξει μία μεγάλη αλλαγή στον καταμερισμό των ευθυνών του νοικοκυριού.
Η αλλαγή αυτή είναι παγκόσμια. Οταν γυρνάς πίσω στα 1950 που οι γυναίκες κάθονταν μέσα στη μιζέρια και την καταπίεση του σπιτιού και τη συγκρίνεις με τη σημερινή κατάσταση που οι περισσότερες γυναίκες με παιδιά εργάζονται, αυτό οδηγεί σε αλλαγή στις συνθήκες και στις ιδέες.
Η πατριαρχία δεν εξηγεί τον ταξικό διαχωρισμό ανάμεσα στις γυναίκες, που έχει μεγαλώσει την περίοδο της παγκοσμιοποίησης. Υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα στις γυναίκες, που προέρχεται από την τάξη που ανήκουν. Εξαρτάται από το αν είσαι κομμάτι αυτών που εκμεταλλεύονται ή αυτών που τους εκμεταλλεύονται. Ετσι εξηγείται πως μπορείς να γίνεις η γυναίκα που σταματά την άδεια μητρότητας των άλλων γυναικών, που εκμεταλλεύεσαι άλλες γυναίκες για να σου καθαρίζουν το σπίτι και να σου σιδερώνουν τα ρούχα. Αυτή είναι μία ταξική σχέση και όχι μία αδερφική σχέση.
Ασφαλώς και είναι οι γυναίκες καταπιεσμένες. Υπάρχει ανισότητα ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες. Αλλά από πού προέρχεται η καταπίεση; Ολες οι μορφές καταπίεσης έχουν μεταμορφωθεί από τον καπιταλισμό. Το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο καταστρέφει τις ζωές των γυναικών, ολόκληρες χώρες, κοινωνίες και πολλές ανθρώπινες ζωές.
Πώς απαντάς στην περίπτωση που ο Μπους βομβάρδισε το Αφγανιστάν και το Ιράκ για να φέρει υποτίθεται την απελευθέρωση των γυναικών; Πρέπει κανείς να αναρωτηθεί τι όρια υπάρχουν στην φεμινιστική πολιτική που βλέπει όλες τις γυναίκες σαν αδερφές. Η Κοντολίζα Ράις δείχνει τα όρια αυτής της αντίληψης. Εχεις μία μαύρη γυναίκα που δρα ολοκληρωτικά για να καταπιέσει εκατομμύρια μαύρες και άσπρες γυναίκες ή άντρες.
Το κίνημα των γυναικών στην Αγγλία δεν υπάρχει μετά το 1978. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι είχε μία συνέχεια. Ο λόγος ήταν η πολιτική του. Υπάρχει η άποψη ότι δεν μπορείς να λες ότι η καταπίεση σχετίζεται με την τάξη που ανήκει κανείς. Δε νομίζω ότι η ταξική ανάλυση είναι κατώτερη. Πιστεύω πως είναι ένας τρόπος να διευρύνουμε την ανάλυση για την καταπίεση, που την εξηγεί με οικονομικούς όρους- πώς η ιδεολογία παίζει σημαντικό ρόλο στην καταπίεση και πώς θα ξεκινήσουμε να αντιμετωπίζουμε την καταπίεση ".
Η Μεένα Μενόν που συμμετείχε σαν ομιλήτρια και στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στη Βομβάη είπε: «Η πορεία της παγκοσμιοποίησης σημαίνει την περιθωριοποίηση των φτωχών. Και η παγκοσμιοποίηση έχει διαχωρίσει τις γυναίκες με ταξικό τρόπο. Βλέπεις γυναίκες που δουλεύουν στα ΜΜΕ. Πολλές από αυτές τις γυναίκες νομίζουν ότι δεν έχουν τίποτα κοινό με τις φτωχές γυναίκες.
Τα περισσότερα κινήματα των γυναικών έχουν αποτύχει να δουν αυτό το θέμα και έχουν καταντήσει μικρές κλίκες. Συνηθίζαμε να διαδηλώνουμε σαν γυναίκες κατά χιλιάδες, αλλά τώρα δεν συμβαίνει αυτό. Κάτι πήγε στραβά. Πρέπει να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνει το γυναικείο κίνημα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.
Πρέπει να έχουμε κοινά αιτήματα με τους φτωχούς. Πώς θα δημιουργήσουμε μία ενότητα στα ζητήματα που θα περιλαμβάνουν τη φυλή, την τάξη και το φύλο.
Δε θα έλεγα ότι η πατριαρχία είναι η καθοριστική ανάλυση, αλλά χρησιμοποιώ τον όρο γιατί λέει κάτι. Η ταξική ανάλυση είναι η καθοριστική. Χρειάζεται να δούμε τις λεπτές γραμμές που υπάρχουν αν θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα κίνημα. Αν δεν το κάνουμε τότε θα χάσουμε την ενότητα της τάξης. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό για να μπορούμε να παλέψουμε τον καπιταλισμό".
posted by pgvp at 12/22/2005 04:00:00 μμ
0 Comments:
Δημοσίευση σχολίου
<< Home